IV SA/Wa 1024/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy p o s t a n a w i a : I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu Z. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], wydanym z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w W. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) w związku z art. 53 ust, 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowie budynku gospodarczego na działce nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. radca prawny P. S., jako pełnomocnik inwestora Z. K., złożył drogą elektroniczną wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem nr [...], z dnia [...] marca 2012 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w W. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowie budynku gospodarczego na działce nr [...], położonej przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że z projektu decyzji o warunkach zabudowy przedłożonego do uzgodnienia wynika, iż obsługa komunikacyjna terenu inwestycji ma się odbywać za pomocą projektowanego zjazdu z drogi krajowej nr [...], która jest drogą klasy GP – droga główna ruchu przyśpieszonego. Na podstawie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430) należy uznać, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych klasy GP przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu. W niniejszej sprawie ustalono, iż działka nr [...] powstała z podziału działki macierzystej nr [...], która przed podziałem miała zapewniony dostęp do drogi krajowej nr [...] za pośrednictwem drogi gminnej. Dlatego też do obsługi komunikacyjnej nieruchomości objętej wnioskiem inwestora, jak również wszystkich nowo powstałych działek powinien być wykorzystany istniejący układ komunikacyjny, z możliwością wydzielenia z działek prywatnych (przed podziałem z działki nr [...]) drogi wewnętrznej, stanowiącej połączenie wnioskowanej inwestycji z siecią dróg publicznych. Warunki podziału działki powinny być bowiem tak ustalone, aby nowo powstałe działki mogły korzystać z istniejącego wcześniej układu komunikacyjnego. Organ w przedmiotowej sprawie uznał za dopuszczalną możliwość zapewnienia dojazdu do przedmiotowej nieruchomości za pośrednictwem i z wykorzystaniem już istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], usytuowanego w km [...], a dalej poprzez działki nr [...], nr [...], nr [...],nr [...], nr [...] i nr [...] do działki strony. Takie rozwiązanie obsługi komunikacyjnej nieruchomości strony wymaga porozumienia z właścicielami działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], a w przypadku ewentualnego braku takiego porozumienia, możliwe jest ustanowienie (na wniosek strony) odpowiedniej służebności drogi koniecznej w postępowaniu przed sądem powszechnym. Powyższe rozwiązanie, zdaniem organu, zapewniłoby przedmiotowej działce dostęp do drogi publicznej, bez konieczności wykonywania kolejnego zjazdu, a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na drodze krajowej, zagrażającego bezpieczeństwu ruchu dla wszystkich jej użytkowników. Stanowisko to jest tym bardziej zasadne, iż na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] natężenie ruchu w roku 2010 wynosiło 11743 pojazdów/dobę, i w stosunku do natężenia w roku 2005 wzrosło aż o 33 %, a bezsprzecznym jest, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność, i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstotliwość ich występowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2012 r. wniósł Z. K. reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. P. S. Skarżący podniósł, iż pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wniósł o doręczanie pism wyłącznie drogą elektroniczną. Zatem, w ocenie skarżącego, zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. nie zostało dotychczas skutecznie doręczone jego pełnomocnikowi. Skarżący podniósł również, że organ nie rozważył wszechstronnie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie wskazał na mapie w których miejscach są istniejące zjazdy, w jakiej odległości od proponowanego zjazdu przez skarżącego. Organ nie wyjaśnił również, czy każdy zjazd zagraża bezpieczeństwu. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. nr 270) skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 39¹ § 1 k.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania: 1) wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo 2) wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Pełnomocnik skarżącego, radca prawny P. S., pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o doręczanie korespondencji w sprawie wyłącznie drogą elektroniczną. Z aktualnego brzmienia art. 39¹ § 1 k.p.a. wynika, że organ jest obowiązany doręczać pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, gdy o to wystąpiła strona oraz gdy organ poinformował o tym stronę lub uczestnika postępowania (art. 46 § 4 pkt 1), a ten wyraził zgodę na taką formę doręczania. Organ zatem związany jest wnioskiem pełnomocnika skarżącego o doręczanie pism w sprawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Kwestia ta nie zależy od uznania organu administracji publicznej, jak było w poprzednim stanie prawnym (doręczenie może nastąpić), sprzed zmiany, która weszła w życie z dniem 17 czerwca 2010 r. Wobec powyższego, skuteczne doręczenie pełnomocnikowi skarżącego postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2012 r. mogło nastąpić wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Środkami komunikacji elektronicznej zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne środkami komunikacji elektronicznej są środki komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. nr 144, poz. 1204 ze zm.), która weszła w życie z dniem 10 marca 2005 r. Zgodnie z art. 2 pkt 5 tej ustawy środki komunikacji elektronicznej to rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności pocztę elektroniczną. Sposób potwierdzenia odbioru pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej został uregulowany w art. 46 § 3 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli w terminie 7 dni od dnia wysłania pisma organ administracji publicznej otrzyma potwierdzenie doręczenia pisma. W razie nieotrzymania takiego potwierdzenia organ doręcza pismo w sposób określony w przepisach niniejszego rozdziału dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. W przedmiotowej sprawie, organ, mimo związania wnioskiem pełnomocnika skarżącego o dokonywanie doręczeń drogą elektroniczną, doręczył pełnomocnikowi skarżącego postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. za pokwitowaniem przez pocztę, tj. w trybie art. 39 k.p.a. W ocenie Sądu, doręczenie to jest nieskuteczne i nie wywołało skutku prawnego w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi od tego rozstrzygnięcia do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 46 § 3 k.p.a. organ mógł dokonać doręczenia za pokwitowaniem przez pocztę dopiero w razie nieotrzymania przez organ w terminie 7 dni od dnia wysłania postanowienia za pomocą środków komunikacji elektronicznej potwierdzenie jego doręczenia. W aktach sprawy brak jest dowodu, że organ podjął nieskuteczną próbę doręczenia pełnomocnikowi skarżącego postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. drogą elektroniczną, co dopiero upoważniłoby organ do doręczenia postanowienia za pokwitowaniem przez pocztę. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia [...] marca 2012 r., z której wynika, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w dniu [...] marca 2012 r. nie miała jeszcze możliwości wysyłania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną. W związku z powyższym postanowienie zostało wysłane za pokwitowaniem przez pocztę. To jednak wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz wcześniejszy wniosek z dnia [...] grudnia 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały przyjęte przez organ drogą elektroniczną. Jeżeli organ, mimo przyjęcia wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r., nie miał jeszcze możliwości technicznych dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej winien był zgodnie z dyspozycją art. 9 k.p.a. powiadomić o tym pełnomocnika strony. Organ nie uczynił tego, czym spowodował, że pełnomocnik strony nie był poinformowany o stanie faktycznym sprawy. Ponieważ w przedmiotowej sprawie, organ z uchybieniem art. 39¹ § 1 i art. 46 § 3 k.p.a. nie dokonał skutecznego doręczenia postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. pełnomocnikowi skarżącego, Sąd uznał, że skarga wniesiona przez skarżącego na to rozstrzygnięcie jest przedwczesna. Z rozdzielnika postanowienia wynika, że podlega ono doręczeniu jedynie pełnomocnikowi skarżącego, ponieważ doręczenie dokonane za pokwitowaniem przez pocztę nie było skuteczne, postanowienie to nie weszło jeszcze do obrotu prawnego. Skoro zatem skarga została wniesiona od postanowienia, które nie weszło do obrotu prawnego, to tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu. Jednocześnie należy podkreślić, że organ powinien dokonać prawidłowego doręczenia postanowienia, które otworzy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i umożliwi skarżącemu skorzystanie z tego prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.