VI SA/Wa 832/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium"), działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania A. S.A. (dalej: "skarżąca", "Spółka") utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich – działającego z upoważnienia Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji", "ZDM") z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] nakładającą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w kwocie 107.793,00 zł. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. wymierzył Spółce karę pieniężną w kwocie 107.793,00 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi krajowej) Al. K. w rej. ul. M. w W. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu i umieszczenie w nim reklamy w postaci jednostronnej tablicy reklamowej o powierzchni ekspozycyjnej 17,11 m2 w okresie od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] listopada 2007 r. Wskazał, że Spółka posiadała zezwolenie na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego do dnia [...] maja 2007 r. W dniu [...] listopada 2007 r. organ I instancji ustalił, że w pasie drogowym Al. K. w rej ul. M. nadal funkcjonuje reklama w postaci jednostronnej tablicy reklamowej o pow. 17,11 m2 należąca do skarżącej. Ze zgromadzonego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego wynika, że Spółka zajmowała pas drogowy Al. K. w rej. ul. M. oraz że ZDM nie wydawał żadnego zezwolenia na okres późniejszy niż okres określony w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. tj. do dnia [...] maja 2007 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Spółka złożył odwołanie od wskazanej decyzji ZDM z dnia [...] grudnia 2010 r. Zarzuciła naruszenie : art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ; art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej z dnia 27 listopada 2007 r., pomimo, że została ona sporządzona wbrew przepisom ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwie i niepełne uzasadnienie decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie, Kolegium wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Podniósł, iż materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji były przepisy ustawy z dnia 21 maja 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115; dalej: "ustawa o drogach publicznych"). Przytoczył treść przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Organ odwoławczy ustalił, że Spółka pismem z dnia [...] lutego 2007 r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego Al. K. w rej. ul. M. w celu umieszczenia w nim reklamy o powierzchni reklamowej 17,11 m2 w okresie od [...] czerwca 2007 r. do [...] grudnia 2008 r. Następnie ZDM decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] odmówił wydania zezwolenia na umieszczenie wnioskowanej reklamy. Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji, a Kolegium decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję ZDM. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. (VI SA/Wa 2121/07) oddalił skargę Spółki na decyzję Kolegium z dnia 24 września 2007 r. Wskazał, iż w sprawach w zakresie nałożenia kary pieniężnej o ile zostało udowodnione zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia, konieczne jest nałożenie na właściciela reklamy kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Aby organ mógł nałożyć taką karę pieniężną należy uprzednio stwierdzić, że po pierwsze istniał przedmiot postępowania czyli zajmowania pasa bez zezwolenia, po drugie stwierdzić, że istniał podmiot postępowania czyli firma która ustanowiła i eksploatowała nośnik reklamowy oraz po trzecie istniała bezwzględnie związana sankcja do nałożenia której zobowiązany był organ. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącej, że Spółka powinna być powiadomiona o przeprowadzeniu pierwszej kontroli pasa drogowego. Wskazało, iż z racji obowiązków pełnionej funkcji zarządcy drogi oczywiste jest, że musi on prowadzić stały i systematyczny nadzór nad stanem pasów drogowych. Dostrzegając natomiast nośnik reklamowy, znajdujący się w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia, zarządca drogi jest zobowiązany wszcząć postępowanie zmierzające do ukarania sprawcy zalegania tego nośnika reklamowego w miejscu przeznaczonym dla ruchu drogowego. Dopiero po wszczęciu postępowania organ administracji może zapewnić stronie czynny w nim udział, nie powinien jednak abstrahować od faktów i okoliczności, o których wiedział wcześniej. Ustosunkowując się do zarzutu, że jedynym dowodem potwierdzającym wersję wydarzeń są zdjęcia z dnia [...] listopada 2007 r., które nie zostały opatrzone żadnym protokołem ani nie zostały podpisane przez inspektorów, którzy je wykonali, Kolegium wskazało, iż z uzasadnienia decyzji i co znajduje potwierdzenie również w aktach sprawy wynika, że ZDM w zakresie ustaleń dotyczących powierzchni jaka została przyjęta przy obliczeniu kary za zajęcie pasa drogowego oparł się na decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy A. S.A. A zatem, Kolegium uznało za nietrafne stwierdzenie, że organ I instancji nie podjął czynności mających na celu ustalenie wielkości powierzchni zajętej na nośnik reklamowy. W jego ocenie oparcie się przez organ I instancji na będących w jego posiadaniu dokumentach stwierdzających ten fakt nie narusza przepisów prawa. Jak bowiem wynika z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Co do zarzutu, odnoszącego się do nie przeprowadzenia przez organ dowodów, które potwierdzałyby, że czas zajęcia pasa drogowego wynosi 180 dni, Kolegium wskazało, iż Spółka nie uzyskała pozwolenia na dalsze zajmowanie pasa drogowego Al. K. w rej. ul. M. (decyzja ZDM z dnia [...] maja 2007 r.). Natomiast w dniu [...] listopada 2007 r. pracownik ZDM stwierdził dalsze funkcjonowanie reklamy. Dlatego też, zdaniem Kolegium, skoro reklama funkcjonowała w ostatnim dniu ważności decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, następnie przez okres kilkunastu miesięcy Spółka ubiegała się o dalsze funkcjonowanie nośnika w tej samej lokalizacji, a następnie po kolejnych miesiącach zarządca drogi stwierdził funkcjonowanie nośnika identycznego jak nośnika funkcjonującego uprzednio zgodnie z zezwoleniem, oczywistym jest, że tablica reklamowa funkcjonowała w pasie drogowym przez cały okres objęty zaskarżoną decyzją. Kolegium uznało zatem, iż skoro reklama znajdowała się w pasie drogowym w ostatnim dniu decyzji zezwalającej, a później Spółka ubiegała się o dalsze jej funkcjonowanie w tej lokalizacji oraz tablica znajdowała się tamże w dniu wizji lokalnej, to w jego ocenie oczywistym jest także, że w pozostałych dniach, których dotyczy zaskarżona decyzja, w miejscu tym znajdowała się reklama należąca do firmy. Za nielogiczne Kolegium uznało domniemanie, że w międzyczasie skarżąca usunęła tablicę reklamową (nie dokumentując tego mimo obowiązku) zaś tablicę tę założył ktoś inny (w szczególności inna firma). Na powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie wydanych rozstrzygnięć, Spółka postawiła zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj.: – art. 7 w związku z art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; – art. 67 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku sporządzenia protokołu z czynności mających istotne znaczenie dla sprawy; – art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie decyzji. Uzasadniając skarżąca wskazała, iż postępowanie, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję obarczone jest wadami wynikającymi z istotnego naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organ orzekający w sprawie nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Spółka wskazała, iż organ I instancji nałożył na nią karę za zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] listopada 2007 r. na potwierdzenie czego w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu. Skarżąca wskazała także, iż zajmowała bez zezwolenia pas drogowy w okresie od [...] listopada 2007 r. do dnia [...] listopada 2007 r., a w pozostałym okresie znajdował się w tym miejscu sam fundament. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które mogłyby przesądzić o zmianie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych Zgodnie z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Podstawą zatem do wymierzenia kary pieniężnej, o której jest mowa w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, jest ziszczenie się jednej z przesłanek wskazanych w przepisie, której wystąpienie musi zostać wykazane przez zarządcę drogi w toku postępowania administracyjnego. W postępowaniu w sprawie kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Właściwy organ podejmujący decyzję administracyjną w takiej sprawie jest zatem związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Musi m.in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie podziela zarzutów skargi akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, wywody skarżącej w tym względzie ograniczają się do polemiki z oceną dowodów dokonaną w zaskarżonej decyzji. Podważenie tej oceny mogłoby być skuteczne, gdyby zostało wykazane, że naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania na bazie poczynionych ustaleń faktycznych. Skarżąca jednak tego nie dowiodła. W sprawach o nałożenie kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego pod reklamę istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma ustalenie czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, oraz czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi. W rozpatrywanej sprawie, organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2010 r. poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawi zajęcia pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) Al. K. w rej. ul. M. i usytuowania w nim reklamy w postaci jednostronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni ekspozycyjnej 17,11 m2 z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał na zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy tj. dokumentację fotograficzną sporządzoną w dniu [...] listopada 2007 r., decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy, wniosek Spółki z dnia [...] marca 2007 r. oraz decyzję z dnia [...] maja 2007 r. Z dowodów tych prawidłowo wywiódł, iż skarżąca legitymowała się zgodą na zajęcie pasa drogowego (drogi krajowej) Al. K. w rej. ul. M. w W. pod reklamę jednostronną o powierzchni reklamowej 17,11 m2 na okres od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] maja 2007 r. udzieloną na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]. Za prawidłowe należy także uznać ustalenie, iż Zarząd Dróg Miejskich nie wydał żadnego zezwolenia na zajęcie wskazanego pasa drogowego na okres późniejszy niż okres określony w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. tj. do dnia [...] maja 2007 r. A zatem za prawidłowe należy uznać, że adresatem decyzji nakładającej karę powinna być skarżąca, że przedmiotowa reklama miała powierzchnię 17,11 m2 oraz funkcjonowała nielegalnie w pasie drogowym w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] klarownie i jasno wyłożyło w motywach decyzji proces myślowy polegający na subsumcji przepisów prawa materialnego w stosunku do zaistniałego stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy nie można zarzucić organowi błędu logicznego w rozumowaniu jeżeli twierdzi, że z powyższych faktów wynika, iż Spółka , poczynając od decyzji zezwalającej aż do [...] listopada 2007 r. zajmowała pas drogowy pod sporną reklamę. Powyższe ustalenie jest dodatkowo wzmocnione przez brak wykazania przez Spółkę, iż zawiadomiła zarządcę drogi o usunięciu reklamy posadowionej na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. i przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego, do czego zobowiązywał ją pkt 8 lit. i) załącznika Nr 2 do ww. decyzji, stanowiący integralną część tej decyzji. Należy również zaakcentować, że skarżąca nie wykazała również, iż dokonała demontażu przedmiotowej reklamy jednostronnej o powierzchni ekspozycyjnej 17,11 m2 bez stosownego poinformowania o tym fakcie zarządcy drogi. Uwypuklić przy tym trzeba, że w toku postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] lutego 2007 r. Spółka była poinformowana przez organ I instancji o wydaniu w najbliższym terminie decyzji odmownej w sprawie zajęcia pasa drogowego Al. K. w rej. ul. M., a także o tym, iż złożenie przedmiotowego wniosku nie upoważnia strony do umieszczenia nośnika reklamowego, jak i o treści art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych (por. pismo ZDM z dnia [...] kwietnia 2007 r. k. 8 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że adresatem zaskarżonej decyzji jest Spółka, a także, że sporna reklama której istnienie w pasie drogowym stwierdzono w dniu [...] listopada 2007 r. miała te same parametry wielkościowe (powierzchnię), co reklama na którą strona skarżąca miała zezwolenie do dnia [...] maja 2007 r. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż zajmowała bez zezwolenia pas drogowy tylko w okresie od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] listopada 2007 r., w ocenie Sądu przypomnieć należy, że zarządca drogi nałożył na A. karę pieniężną za okres od [...] czerwca 2007 r. do [...] listopada 2007 r. Przy czym początkowa data nielegalnego zajęcia jest pierwszym dniem wygaśnięcia uprawnień do zajmowania pasa drogowego na podstawie poprzedniej decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]. Natomiast jako datę końcową organ wskazał dzień, w którym jego pracownicy wykonując obowiązki służbowe, dokonali kontroli spornego pasa drogowego, podczas której stwierdzili funkcjonowanie w nim reklamy należącej do A. Na dowód powyższego sporządzono dokumentację fotograficzną. Zdaniem Sądu, odwołanie się do zdjęcia jako dowodu wskazującego na fakt zajmowania pasa drogowego (drogi krajowej) Al. K. w rej. ul. M. w [...] na dzień [...] listopada 2007 r. jest w niniejszej sprawie prawidłowe. W ocenie Sądu, dowód ten jest miarodajny, gdyż znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia są dobrej jakości, pozwalają na ustalenie jaki obiekt jest na nim przedstawiony. Strona w żaden sposób nie zakwestionowała powyższego ustalenia. Brak podpisania wykonanych zdjęć i sporządzenia notatki czy protokołu z dokonanych czynności kontrolnych, nie zmienia wartości dowodowej dokumentacji fotograficznej. Należy zauważyć także, iż zarówno z pisma Spółki z dnia [...] grudnia 2010 r. (k. 29 akt administracyjnych), jak i ze skargi wynika, iż skarżąca zajmowała bez zezwolenia przedmiotowy pas drogowy do dnia [...] listopada 2007 r. Powyższe potwierdza także znajdujący się w aktach administracyjnych protokół z dnia [...] listopada 2007 r. potwierdzający demontaż nośnika reklamowego typu BL W 18 usytuowanego przy Al. K./M. właśnie w tymże dniu (k. 29). Sąd zauważa także, iż katalog środków dowodowych wymienionych w przepisie art. 75 § 1 k.p.a. nie jest katalogiem wyczerpującym, a tym samym środkiem dowodowym mogą być także inne dowody nie wymienione wyraźnie w tym przepisie. Może być więc takim dowodem wykonana dokumentacja fotograficzna. Jest oczywiste, że w sytuacji, gdy pracownicy organu (zarządcy drogi) stwierdzą funkcjonowanie w pasie drogowym samowolnie umieszczonej reklamy mogą to potwierdzić w ten właśnie sposób. W rozpoznawanej sprawie wykonana dokumentacja fotograficzna była jednym z elementów postępowania dowodowego obok innych dowodów zebranych na potrzeby odrębnego postępowania administracyjnego / w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego po upływie terminu zajęcia określonego przez zarządcę drogi /. Zgromadzone przez organy dowody w postaci dokumentów zostały szczegółowo przedstawione, omówione, a wyciągnięte na ich podstawie wnioski są logiczne i nie zostały podważone przez stronę skarżącą. Zdaniem Sądu całościowa analiza zebranego materiału dowodowego dokonana przez organ w zakresie ustalenia istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy nie budzi zastrzeżeń. Spółka nie została zaskoczona decyzją o wymierzeniu kary pieniężnej. Organ dokonał zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania. Skarżąca miała możliwość zgłaszania wniosków dowodowych na potwierdzenie, że w dniach od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] listopada 2007 r. nie zajmowała pasa drogowego (drogi krajowej) Al. K./M. w [...] poprzez umieszczenie w nim jednostronnej reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 17,11 m 2. Ze swoich uprawnień skarżąca nie skorzystała. Skarżąca nie powołała się na żadne okoliczności czy dowody mogące ewentualnie zanegować poczynione przez organ ustalenia. Nie podjęła żadnych czynności procesowych zmierzających do ochrony jej interesów prawnych. Obowiązki organu w zakresie wszechstronnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2007 r. w sprawie II GSK172/07 wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.