VII SA/Wa 1056/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi M. S., J. M., W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. S., J. M., W. C. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz na rzecz M. S. i W. C. kwoty po 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. po rozpatrzeniu wniosku inwestora zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na budowę autostrady płatnej [...] [...] – [...] odciek IV [...] – [...] w km od 141 + 018 do km 151 + 900. Decyzja została wydana w oparciu o: - decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1996r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...] - decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 znak : [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - decyzję Marszałka Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2008 r. znak : [...] o pozwoleniu wodno – prawnym na wykonanie urządzeń wodnych w związku z projektowaną budową autostrady [...] – [...] odcinek IV [...] – [...] od km 141 + 018 do km 151 + 900. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2009r. w sprawie VII SA/WA 1393/08 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] utrzymującą w mocy w.w. decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę Wojewoda [...] nie wziął pod uwagę prawomocnej decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2006r. dotyczącej rozbudowy fragmentu ulicy [...] w [...]. Zdaniem Sądu niezbędne było dokonanie przez Wojewodę [....] przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę odcinka autostrady [...] – [...] analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. o pozwoleniu na budowę ulicy [...] w [...] z uwagi na fakt, że obie te decyzje przewidują realizację inwestycji na tych samych działkach o nr ew. [...] w obrębie [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2009r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. o pozwoleniu na budowę autostrady odcinka IV [...] – [...] i umorzył postępowanie organu I instancji. W ocenie organu postępowanie stało się bezprzedmiotowe bowiem roboty budowlane objęte zaskarżoną decyzją zostały już rozpoczęte. Uwzględniając w całości skargę inwestora Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. uchylił decyzję z dnia [...] maja 2009r. i utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. o pozwoleniu a budowę. Organ uznał zasadność skargi skierowanej do sądu administracyjnego i stwierdził, że postępowanie mogłoby być umorzone gdyby roboty budowlane objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zostały zakończone. W wykonaniu wytycznych Sądu w sprawie VII SA/Wa 1393/08 organ stwierdził, że jakkolwiek decyzje Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. i z dnia [...] kwietnia 2008r. obejmują częściowo te same działki to zakres robót budowlanych objętych decyzjami ze sobą nie koliduje. Ponadto, jak wynika z treści porozumienia z dnia 1 kwietnia 2009r. zawartego pomiędzy Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad a Gminą Miasta [...] inwestorzy obu inwestycji będą ze sobą współpracować w ten sposób, by nie zachodziła kolizja w toku realizacji przedsięwzięć inwestycyjnych obu stron w miejscu, w którym obie inwestycje się łączą. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. o pozwolenie na budowę złożyli P. S., A. C. i Z. C. współwłaściciele działek położonych w [...] graniczących z terenem, na którym jest prowadzona inwestycja drogowa na odcinku drogi krajowej nr [...]. Wnioskodawcy podnieśli, że decyzja o pozwoleniu na budowę autostrady z dnia [...] kwietnia 2008r. nie przewiduje zjazdów do działek [...] i [...] stanowiących ich współwłasność pomimo istniejących zjazdów do tych działek. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010r. w postępowaniu wznowieniowym na odstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2009r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. i jednocześnie odmówił jej uchylenia, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ ustalił, że w sprawie zachodzi podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem P. S., A. C. i Z. C. zostali pozbawieni bez swej winy możliwości uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., gdyż decyzja ta nie została im doręczona. W ocenie organu wnioskodawcy powinni być stronami postępowania o pozwolenie na budowę bowiem są współwłaścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. Następnie organ stwierdził, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r., znak: [...], zapadła z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1393/08, uchylającego decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., nr [...], znak: [...]. W w.w. wyroku Sąd wskazał na konieczność zbadania wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...], znak [...] na " rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...] – [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...]" jak bowiem wynika z treści obu decyzji przewidują one realizację inwestycji na tych samych działkach. Organ wskazał, że jakkolwiek obie decyzje Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., nr [...], znak: [...] i z dnia [...] sierpnia 2006r., nr [...], znak: [...], obejmują częściowo te same działki, to zakres robót budowlanych objętych w.w. decyzjami, nie koliduje ze sobą. W niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. ( Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm), czym wypełnił dyspozycję art.32 ust.4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust.7 cyt. powyżej ustawy. Projekt budowlany spornej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996r. Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...] przebiegającej przez gminę [...], miasto [...], gminę [...], gminę [...], gminę [...], gminę [...], gminę [...], gminę [...], gminę [...], miasto [...] i gminę [...] oraz decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009r. Nr [...], znak: [...], środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady [...] [...] – [...], km 89+494,76÷151+900. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego ustawą Prawo budowlane. Niewątpliwie brak uczestnictwa skarżących w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego jest naruszeniem prawa, jednakże uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. , znak: [...] nie jest możliwe, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z powyższym zasadnym jest zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych we wniosku o wznowienie postępowania, dotyczącego braku dojazdu do działek o nr ew. [...] z projektowanej autostrady [...] organ wskazał, że organy administracji architektoniczno – budowlanej nie maja uprawnień do nakazania inwestorowi zaprojektowania i wykonania dojazdów na w.w. działki stanowiące własność uczestników postępowania P. S., A. C., Z. C.. Rodzaj inwestycji jak i jej zakres określa inwestor, natomiast organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie jej zgodność z przepisami Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2011r. w sprawie VII SA/Wa 1312/10 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010r. , znak: [...] utrzymującą w mocy w.w. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. Sąd po rozpatrzeniu skargi uczestników postępowania administracyjnego P. S., A. C. i Z. C. stwierdził, że organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły należycie postępowania administracyjnego po jego wznowieniu. Sąd stwierdził, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usuniecie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa ( art. 151 § 1 pkt 1i2 i § 2 k.p.a.) Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą, zatem w końcowym rezultacie, bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym( uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002r., OPS 11/02, Prok. I Pr. 2003/2/46). Zaskarżona decyzja kończy wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r., znak: [...], która została wydana w prowadzonym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na podstawie art.28, 33 ust. 1, art. 34 ust.4 i art.36 Prawa budowlanego w trybie rozdziału 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz. U. z 2003r. Nr80, poz. 721). Zatwierdzono nią projekt budowlany i udzielono Generalnej dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę autostrady płatnej [...] [...] – [...], odcinek IV [...] – [...] w km od 141+018 do km 151+900. Sąd stwierdził, że wobec stwierdzenia w zaskarżonej decyzji ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa procesowego, uzasadniających wystąpienie podstawy wznowienia, organ powinien ponownie rozstrzygnąć istotę sprawy i dopiero, kiedy ustali tożsamość rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, związany jest przesłanką negatywną. Wówczas organ nie uchyla decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej treści decyzji dotychczasowej- art. 146 § 2 k.p.a. Wydanie takiej decyzji może nastąpić tylko i wyłącznie w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a nie oceny postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dlatego niewystarczające jest z punktu widzenia procesowego, tak jak to uczynił organ w zaskarżonej decyzji, poczynienie jedynie oceny przebiegu postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W wyniku wznowienia musi dojść do ponownego rozpoznania sprawy, która była uprzednio zakończona decyzją ostateczną. Sąd Wojewódzki zalecił, aby dokonać ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie. Organ winien dokonać oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w razie odmowy wiarygodności dowodom, powinien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe, tak, aby można było prawidłowo dokonać subsumcji art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego oraz przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz.721). Sąd przypomniał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2009r.,w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1393/08 wskazał na konieczność zbadania wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., nr [...] na rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia a budowę odcinka autostrady [...] – [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...], jak bowiem wynika z treści obu decyzji, przewidują one realizację inwestycji na tych samych działkach. Sąd stwierdził, że organ nie rozpoznał ponownie sprawy w tym zakresie i nie zbadał wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., nr [...] na rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...] – [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...], a ustaleń tych winien dokonać w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym mając na uwadze treść znajdującego się w aktach administracyjnych porozumienia z dnia 1 kwietnia 2009r. Wskazać należy, że w § 2 pkt 2 porozumienie zawartego w dniu 1 kwietnia 2009r. pomiędzy Generalna Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad a Gminą Miasta [...] tego porozumienia zawarto zapis " w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie( wyrokiem z dnia 18 lutego 2009r., sygn. akt VII SA/ Wa 1383/09) decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r., znak : [....] strony niniejszego porozumienia ustalają, że w przypadku, gdy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpatrywania sprawy ponownie wyda decyzję zbieżną w swojej treści z w.w. decyzją: Generalny Inspektor Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązuje się na swój koszt do zlecenia wykonania zmian w projekcie budowlanym, wystąpienia do wojewody z wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę i do spowodowania wykonania – na podstawie stosownie zmienionej decyzji o pozwoleniu na budowę – robót budowlanych w zakresie dostosowania komunikacji na węźle [...] do projektu budowlanego dla zadania pn " przebudowa fragmentu ul. [...] do granic administracyjnych miasta wraz z infrastrukturą techniczną i inżynierską – ciąg drogi krajowej nr [...] będącego w posiadaniu Gminy Miasta [...] objętego decyzją nr [...] Wojewody [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2006r., znak: [...]". W związku z powyższym sąd stwierdził, że organ uchybił wskazanym wyżej przepisom o postępowaniu, które miały wpływ na wynik sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję z dnia [...] lutego 2012r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2010r. znak: [...]. Organ dokonał analizy zebranego materiału dowodowego i stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., nr [....], znak: [....] została zmieniona między innymi decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., Nr [...], znak: [...], w zakresie "zmiany geometrii trasy wraz z infrastrukturą techniczną w celu skomunikowania autostrady [...] Węzeł [...] z ul. [...] w [....]". Natomiast decyzja Wojewody [....] z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...], znak: [...] została zmieniona decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., Nr [...], znak: [...] w zakresie "zmiany geometrii trasy wraz z infrastrukturą techniczną w celu skomunikowania z autostradą [...]- Węzeł [...]". Powyższe decyzje zmieniające zostały wydane w celu usunięcia kolizji w realizacji inwestycji zatwierdzonych decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...], znak: [...] i z dnia [...] kwietnia 2008r., Nr [...], znak: [...] na tych samych działkach oraz skomunikowania ul. [...] z autostradą [....]. Z analizy zamiennych projektów budowlanych wynika, iż inwestorzy ( Zarząd Dróg Miejskich w [...] i Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad) przyjęli wspólne rozwiązanie mające na celu skomunikowanie autostrady [...]- Węzeł [...] z ul. [....] w [...] obejmujące: początek opracowania ( DK 80 km 0+000,00 w km 28+146,46)koniec opracowania ( DK 80 km 0+793,18). Każdy z inwestorów jak wynika z projektów zagospodarowania zrealizuje jego część. Z zamiennego projektu budowlanego stanowiącego załączniki do decyzji z dnia [..] grudnia 2010r., Nr [...], znak: [...], wynika iż Zarząd Dróg Miejskich w [....] realizować będzie inwestycję od km 0+000,00 w km 28+146,46 (początek opracowania) do hm 0+500,00( granica podziału opracowania). Z zamiennego projektu budowlanego stanowiącego załączniki do decyzji Wojewody [....] z dnia [...] grudnia 2010r., Nr [...], znak: [...] wynika, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad realizować będzie inwestycję od km 0+500,00 do km ( granica podziału opracowania) do km 0+793,18 ( koniec opracowania) Reasumując organ stwierdził, że zakres robót budowlanych objętych decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., nr [...],, znak: [....] i z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...], znak: [...] nie koliduje ze sobą. Następnie organ stwierdził, że wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymaganych w art. 32 ustawy Prawo budowlane warunków w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej ( art. 146 § 2 k.p.a.) W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S., J. M., W. Z. C. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] marca 2010r. Skarżący podkreślili, że organ był zobowiązany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do zbadania wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] na decyzję o pozwoleniu na budowę autostrady odcinek [...] – [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...]. Skarżący zarzucili pominięcie przez organ w postępowaniu dowodowym dokumentów tj. zaświadczenia Urzędu Gminy [...] z dnia 25 marca 2010r., pisma Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad Oddział Terenowy w [...] z dnia 14 października 1998r. Skarżący zarzucili naruszenie art. 10 k.p.a. 7,77 i 107 k.p.a., a także art. 153 p.p.s.a. a ponadto art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podnieśli, że wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę pozbawi nieruchomość skarżących przy ul. [...] w [...] dostępu do drogi publicznej przez co uniemożliwi jej obsługę komunikacyjną, a także możliwości zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, znak: [...] z dnia [...] lutego 2012r., którą organ w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1312/10 utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2010r., znak: [...] stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. znak: [...] uchylającej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. własną decyzję z dnia [...] maja 2009r., znak: [...] uchylającą w całości i umarzającą postępowanie organu I instancji w sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę autostrady płatnej [...] [...] – [...] odcinek IV [...] – [...] i utrzymującej w mocy w.w. decyzję Wojewody [....] z dnia [...] kwietnia 2008r. i odmawiającej jej uchylenia bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozpatrując skargę na w.w. decyzję Sąd ma na uwadze przepis art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez Sąd tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności. Traci zaś moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena ta może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego , prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu, jako podstawy do wydania decyzji. W wyroku z dnia 9 marca 2011r. w sprawie VII SA/Wa 1312/10 sąd administracyjny ocenił stan faktyczny i prawny sprawy w postępowaniu wznowieniowym i stwierdził, że co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ nie przeprowadził należycie postępowania w świetle przepisów postępowania administracyjnego. Sąd podkreślił, że w wyniku wznowienia postępowania musi dojść do ponownego rozpoznania sprawy, która była uprzednio zaskarżona decyzją ostateczną. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył analizę materiału dowodowego do porównania zamiennych projektów budowlanych zatwierdzonych decyzjami zmieniającymi geometrię trasy wraz z infrastrukturą techniczną w celu skomunikowania autostrady [....]- węzeł [....] z ul. [...] w [...]. Analiza zamiennych projektów budowlanych doprowadziła organ do wniosku, że inwestorzy ( Zarząd Dróg Miejskich w [....] i Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad) przyjęli wspólne rozwiązania mające na celu skomunikowanie autostrady [...] – węzeł [...] z [...] w [...].. W wyniku tych zmian, każdy z inwestorów zrealizuje część inwestycji wzajemnie ze sobą niekolidując. Tym samym organ nie wykonał zalecenia sądu dotyczącego wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006r., nr [...] na rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na budowę odcinka [...] – [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...] do czego był zobowiązany wyrokiem z dnia 3 marca 2011r., w sprawie VII SA/Wa 1312/10. Ponadto, należy mieć na uwadze, że decyzja z dnia [...] czerwca 2009r., znak: [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę autostrady płatnej [...], a wniosek skarżących o wznowienie postępowania zmierzał do wyeliminowania w postępowaniu wznowieniowym naruszenia ich interesów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Sąd wskazał w sprawie VII SA/Wa 1312/10, iż w postępowaniu wznowieniowym organ powinien ponownie rozstrzygnąć istotę sprawy i dopiero kiedy ustali tożsamość rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej związany jest przesłanką negatywną. Wydanie takiej decyzji może nastąpić tylko i wyłącznie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, co nie miało miejsca w sprawie. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] została wydana na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. z 2003r. nr 80, poz. 721 z póź. zm.) tzw. specustawy drogowej. Przepisy tej ustawy miały za zadanie uprościć procedurę związaną z udzieleniem pozwolenia na budowę dróg publicznych a zwłaszcza autostrad. Zgodnie z art. 11c specustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Z przepisów tych nie wynika wyłączenie stosowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 17,77§ 1 i 107 § 3 k.p.a. Żaden też z przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie zawiera zakazu zmiany decyzji organu I instancji wydanej w tym szczególnym postępowaniu przez organ odwoławczy. Decyzja organu I instancji realizowane jest na podstawie nadanego jej rygoru natychmiastowej wykonalności, jednak nie oznacza to, że nie może być ona zmieniona na skutek złożenia odwołania, czy też w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy co do istoty po wznowieniu postępowania. Dlatego też w ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykonał wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2011r., w sprawie VII SA/Wa 1312/10 zobowiązujących organ do rozpoznania sprawy co do istoty. W szczególności całkowicie pominął zarzut skarżących niezgodności projektu budowlanego z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, co do budowy ekranów akustycznych po stronie północnej drogi krajowej nr [...] tj. od strony terenów przeznaczonych na działalność komercyjną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ nie odniósł się także do zarzutu skarżących niezapewnienia w decyzji o pozwoleniu na budowę zjazdów do działek stanowiących współwłasność skarżących nr [...] położonych w [...], a istniejących faktycznie. Brak wykonania wytycznych Sądu, a także brak ustosunkowania się przez organ do ww. zarzutów powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania po jego wznowieniu. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c wskazany z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270, ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. W punkcie II orzeczono na podstawie art. 152 w.w. ustawy, zaś koszty zasądzono na podstawie art. 200.