I SA/Gl 266/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Beata Kozicka, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Karolina Czaplicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1, art. 17 ust.1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [...]r. nr [...]w sprawie określenia wobec A sp. z o.o. w M. (zwanej dalej także Spółką) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano na wstępie, że organ I instancji określając stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. przyjął, że obowiązek podatkowy powstał z dniem 5 stycznia 2008 r., tj. z dniem uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r. o przysądzeniu własności nieruchomości. Negując to stwierdzenie Spółka podniosła, że jej obowiązek podatkowy powstał z datą wpisu użytkowania wieczystego do księgi wieczystej. Organ podatkowy I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powołał się na art. 999 § 1 i 2 k.p.c., zgodnie z którym prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność nieruchomości na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz w księdze wieczystej. Od chwili uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności na rzecz nabywcy należą do niego pożytki z nieruchomości. Powtarzające się daniny publiczne przypadające z nieruchomości od dnia prawomocności postanowienia o przysądzeniu własności ponosi nabywca. W odwołaniu od tej decyzji Spółka podniosła zarzut niewłaściwej interpretacji art. 999 § 1 k.p.c. i wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji wskazano, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części. Podatnikami tego podatku są m.in. właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych i użytkownicy wieczyści gruntów (Art. 3 ust. 1 u.p.o.l.) Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów ich powierzchnia, dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej są obowiązane m.in. składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, odpowiednio sko rygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowana w tym roku, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia, wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. (art. 6 ust. 9 u.p.o.l.). Dalej organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z art. 999 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej. Od chwili uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności na rzecz nabywcy należą do niego pożytki z nieruchomości. Powtarzające się daniny publiczne przypadające z nieruchomości od dnia prawomocności postanowienia o przysądzeniu własności ponosi nabywca. Z regulacji zawartej w przytoczonym przepisie wynika, że prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest aktem przenoszącym na nabywcę własność nieruchomości. Nabywca staje się właścicielem od dnia prawomocności postanowienia o przysądzeniu własności. Prawo do przysądzonej własności powstaje z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przybiciu. Prawomocne postanowienie sądu o przysądzeniu własności ma charakter konstytutywny i stanowi dla nabywcy tytuł własności nieruchomości, na podstawie którego może on złożyć wniosek o wpis tego prawa do księgi wieczystej (ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Dalej organ II instancji zaakcentował, że podkreślenia wymaga (na co zwrócił uwagę SN w wyroku z dnia 22 września 1997 r., sygn. akt II CKN 730/97, OSP 1998, nr 7-8, poz. 139), że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie ma zastosowania, gdy nabycie własności nieruchomości następuje w toku postępowania egzekucyjnego. Wyrażono przy tym w piśmiennictwie pogląd (A. Oleszko: Glosa do wyroku SN z dnia 22 września 1997 r., CKN 730/97, OSP 1998 nr 708, poz. 139), iż charakter konstytutywnego postanowienia o przysądzeniu własności sprawia, iż własność nieruchomości przechodzi na nabywcę bez względu na to, kto dotąd był rzeczywistym właścicielem. Kontynuując wskazano, że na podstawie prawomocnego postanowienia o przysądzeniu własności zaopatrzonego w klauzulę wykonalności nabywca może także żądać wprowadzenia go w posiadanie nieruchomości. Z dniem prawomocności postanowienia o przysądzeniu przechodzą na nabywcę wszelkie prawa i obowiązki właściciela. Do nabywcy należą pożytki, które przypadają z nieruchomości od dnia przysądzenia własności (art. 53-55 k.c.). Nabywca przejmuje również obowiązek ponoszenia powtarzających się danin publicznych przypadających z nieruchomości od dnia prawomocności postanowienia o przysądzeniu własności. Natomiast świadczenia niepowtarzające się ponosi nabywca tylko wtedy, gdy ich płatność przypada w dniu uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu lub po tym dniu. Dalej organ odwoławczy podał, że postanowieniem z dnia [...]r., sygn. akt I [...] Sąd Rejonowy w M. przysądził A sp. z o.o. na własność prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w M. przy ul. [...], zapisanej w księdze wieczystej [...] Sądu Rejonowego w M., stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych [...]i [...]o łącznej powierzchni [...] m 2 stanowiącej grunt zabudowany wraz z prawem własności budynków za cenę [...]zł, która została w całości zapłacona przez nabywcę gotówką. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 5 stycznia 2008 r. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że nie może budzić wątpliwości, iż w tak ustalonym stanie faktycznym prawomocność wspomnianego postanowienia stała się podstawą do wydania nabywcy nieruchomości, stanowiąc jednocześnie przesłankę decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. W przypadku bowiem dokonania sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji, o zmianie podatnika podatku od nieruchomości przesądza data uprawomocnienia się postanowienia sądu o przysądzeniu własności na rzecz nabywcy. W konkluzji organ II instancji skonstatował, że przysądzenie prawa użytkowania wieczystego na rzecz spółki przesądza o powstaniu obowiązku podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca podniosła zarzut niewłaściwej interpretacji art. 999 § 1 k.p.c. Zdaniem strony "przepis ten stanowi, o przysądzeniu własności, a nie prawa wieczystego użytkowania. I przeniesienie własności nieruchomości na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności przez wpis w księdze wieczystej". Wpis prawa użytkowania wieczystego ma charakter konstytutywny. Zatem zgodnie z orzecznictwem sądowym (m.in. postanowieniem SN z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV CK 272/2003 oraz wyrokiem SN z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt I CK 512/2004) znaczenie konstytutywne orzeczenia wyraża się tym, że jego przedmiotem nie jest deklaratywne potwierdzenie stanu prawnego, ale ustanowienie, zmiana, zniesienie stosunku prawnego. Orzeczenie takie wywołuje skutek prawotwórczy w postaci zmiany stosunku materialnoprawnego. Strona skarżąca, powołując się na art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podkreśliła, że przeniesienie prawa użytkowania wieczystego ma charakter konstytutywny i wymaga wpisu do księgi wieczystej. Wobec powyższego skarżąca stwierdziła, że powinna uiszczać należności podatkowe od omawianej nieruchomości od dnia 1 listopada 2008 r. Do dnia 31 października 2008 r. powinien je zaś uiszczać Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w M., który w ramach egzekucji sprzedał tę nieruchomość. Zaznaczono także, iż B przekazała skarżącej nieruchomość w dniu 31 października 2008 r., a stosowny protokół został przekazany do Urzędu Miasta. Skarżąca nadmienił również, że z posiadanych przez nią informacji wynika, że B złożyła deklarację podatkową w podatku od nieruchomości do listopada 2008 r. Spółka, zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K., że nie odniosło się do argumentacji odwołania, w szczególności do treści art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomości, art. 4 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 32 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, wskazała, że zastosowanie tych przepisów potwierdza prawidłowość deklaracji podatkowych obu firm oraz prowadzoną przez nie amortyzację. W konkluzji skarżąca stwierdziła, że prawidłowa wysokość podatku od nieruchomości za 2008 r. wynosi [...] zł i w takiej kwocie została przez stronę uiszczona. Wobec powyższej argumentacji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Nawiązując do argumentacji skargi wskazano, iż zgodnie z art. 1004 k.p.c. do egzekucji z użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o egzekucji z nieruchomości. Ponieważ dalsze przepisy nie stanowią inaczej, prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi na nabywcę, w świetle art. 999 § 1 w zw. z art. 1004 tej ustawy, nie tylko odrębną własność budynków, ale i prawo wieczystego użytkowania gruntów i jest tytułem do ujawnienia tych praw w księdze wieczystej. Przepis ten expressis verbis odróżnia więc zdarzenie skutkujące przeniesieniem prawa własności i użytkowania wieczystego oraz jego ujawnienia w księdze wieczystej. Tym samym poddanie go wykładni językowej prowadzi do wniosku, że w wyniku egzekucji z nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu nabywca staje się jej właścicielem oraz użytkownikiem wieczystym z dniem uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności (interpretacja ta znajduje uzasadnienie w poglądach nauki prawa). Okoliczności te stanowią zaś podstawę do dokonania stosownych wpisów w księdze wieczystej, które w tej sytuacji nie konstytuują, a jedynie deklarują ich stan sprawy. Zdaniem Kolegium wymogi zawarte w art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczą jedynie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste po raz pierwszy (zob. E. Gończak-Kucharczyk. Ustawa o gospodarce nieruchomościami, LEX 2011). Uprawomocnienie się postanowienia w przedmiocie przysądzenia użytkowania wieczystego nie skutkuje powstaniem nowego prawa, ale przejściem już istniejącego (przysługującego dotychczas dłużnikowi egzekwowanemu) na nabywcę (por. wyrok SN z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt II CSK 97/07, LEX nr 347229). Skoro zatem stosowne postanowienie Sądu Rejonowego w M. z dnia [...]r. uprawomocniło się w dniu 5 stycznia 2008 r., to, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, od dnia 1 lutego 2008 r. powstał u skarżącej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu nabycia tych praw. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wskazał także, iż nie naruszył art. 4 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż w sprawie do opodatkowania przyjęto nie budowle, a jedynie grunty, których strona od dnia 5 stycznia 2008 r. jest użytkownikiem oraz budynki, których od tej daty jest właścicielem. Nadmieniono również, że z mocy art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, a nie w ustawie o rachunkowości. Ponadto przepisy art. 32 tej ustawy nie dotyczą ustalania wartości początkowej środków trwałych, lecz okresów ich amortyzacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem określono skarżącej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie w kwocie [...] zł uznając, że status podatnika od nieruchomości skarżąca nabyła w styczniu 2008 r., wraz z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...]r., sygn. akt [...]. Zgodnie zatem z dyspozycją zawartą w art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją wymierzono za okres 11 miesięcy 2008 r., począwszy do lutego tegoż roku. Negując zasadność tego rozstrzygnięcia strona skarżąca podniosła, że jej obowiązek podatkowy powstał z datą wpisu użytkowania wieczystego do księgi wieczystej i objęcia nieruchomości w posiadanie. Wskazać należy, iż rozstrzygnięcie zarysowanego wyżej sporu nastąpiło już w prawomocnym od dnia 18 września 2010 r. wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 199/10. Orzeczeniem tym oddalono skargę M. i K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie uchylenia w części ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...]r. nr [...]ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2008 r. dla M., K. małżonków C. w kwocie [...]zł. i ustalenia nowego wymiaru na kwotę [...]zł. We wspomnianym wyroku Sąd stwierdził, iż skarżącym M.K. C. "przysługiwało prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności posadowionych na nim budynków, do czasu uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości położonej w M., przy ul. [...] na rzecz A Spółki z o.o. Ujmując rzecz inaczej, skarżący do dnia 5 stycznia 2008 r. tj. do dnia uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu byli użytkownikami wieczystymi gruntu położonego w M. przy ul. [...] i właścicielami budynków na nim posadowionych, a skoro tak, to byli podatnikami podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 upol, zgodnie z którym podatnikami tego podatku są m.in. właściciele nieruchomości (w badanej sprawie budynku, stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności) oraz użytkownicy wieczyści gruntu". Skład orzekający uznał także, iż "stanowisko strony wskazujące na zmianę podatnika poprzez wydanie spornej nieruchomości nabywcy – A Spółce z o.o. protokołem zdawczo – odbiorczym w dniu 15 października 2007 r. nie zasługuje na aprobatę. Czynność czy to prawna czy faktyczna w postaci przekazania do używania nieruchomości nie może "modelować" czy też "zmieniać" przepisów powszechnie obowiązujących. Obowiązek podatkowy wynika bowiem z ustawy a umowne ustalenia stron nie mogą wpływać na treść stosunków publiczno – prawnych, zwłaszcza zaś zmieniać podmioty podlegające opodatkowaniu danym podatkiem. Zasadność tego stanowiska wynika pośrednio m.in. z wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 791/06 (publik. System Informacji Prawnej LEX Nr 329119 ), w którym sformułowany został pogląd, zgodnie z którym "Przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu, nie legitymują użytkowników nieruchomości do występowania do organów administracji publicznej z jakimkolwiek żądaniem, co do statusu własnościowego użytkowanej przez siebie nieruchomości". W konkluzji sformułowano tezę, że "o zmianie podatnika podatku od nieruchomości – w przypadku dokonania sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji – przesądza data uprawomocnienia się postanowienia sądu o przysądzeniu własności na rzecz nabywcy. Jak wynika bowiem z art. 999 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 269 z późn. zm.) prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności nieruchomości przenosi na nabywcę własność nieruchomości, a ponadto od dnia prawomocności postanowienia o przysądzeniu własności powtarzające się daniny publiczne przypadające z nieruchomości ponosi nabywca. A contrario, do dnia uprawomocnienia się postanowienia o przesądzeniu własności na rzecz nabywcy, podatnikiem podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121, poz. 844 z 2006 r. z późn. zm.) jest właściciel nieruchomości lub obiektów budowlanych i użytkownik wieczysty gruntów, którego nieruchomość podlegała zbyciu w drodze licytacji (dotychczasowy właściciel i użytkownik wieczysty gruntu )". Wskazane orzeczenie potwierdziło zatem legalność decyzji, zgodnie z którą w 2008 r. status podatnika podatku od nieruchomości położonej w M. przy ul. [...] przysługiwał dotychczasowym jej użytkownikom wieczystym i właścicielom budynków jedynie w styczniu tego roku, tj. w miesiącu, w którym uprawomocniło się postanowienie sądu o przysądzeniu własności tej nieruchomości na rzecz A sp. z o.o. Począwszy od lutego, na mocy art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach lokalnych status ten przeszedł na nabywcę wskazanego w postanowieniu Sądu Rejonowego w M. z dnia [...]r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w M., tj. A sp. z o.o. Na mocy art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten "statuuje moc wiążącą prawomocnego orzeczenia sądu jako aktu władzy państwowej. Jej swoistość wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) i inne organy państwowe, w tym także orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podmioty te są więc związane faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie powyższego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis powołanego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy". (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 837/10, LEX nr 751716). Jak wskazuje B. Deuter w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011 - moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana" (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Nie ulega wątpliwości, że rozpoznając w niniejszej sprawie skargę na decyzję wydaną wobec strony, która nabyła (wskutek przysądzenia) własność nieruchomości sąd związany był prawomocnym orzeczeniem, w którym przesądzono, że dotychczasowy jej właściciel i użytkownik wieczysty utracił status podatnika od nieruchomości z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności tego przedmiotu opodatkowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.