II OSK 153/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 326/12 w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 326/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w gdańsku z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenie egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - dalej zwany w skrócie "PINB" - decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazał skarżącemu H. K. rozebrać wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, położony na działce nr [...] w R. (gmina K.), parterowy obiekt budowlany pełniący funkcję rekreacji indywidualnej, nietrwale związany z gruntem - składający się z dwóch obudowywanych baraków oraz zadaszonego tarasu. W dniu 25 lipca 2011 r. doręczone zostało skarżącemu wystosowane przez PINB upomnienie, wzywające do wykonania przedmiotowego obowiązku w terminie 30 dni od jego otrzymania. Następnie - ustaliwszy, że H. K. nie wykonał nałożonego nań obowiązku rozbiórki, PINB w dniu [...] stycznia 2012 r. wystawił skierowany do skarżącego tytuł wykonawczy. W tytule tym jako środki egzekucyjne wskazał grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. Skarżący pismem z 1 lutego 2012 r. wniósł zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutu wskazał niewykonalność nałożonego obowiązku rozbiórki spowodowaną złym stanem zdrowia skarżącego, a także panującymi warunkami atmosferycznymi. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - postanowieniem z [...] lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 roku, poz. 1015) – dalej u.p.e.a., oddalił zarzut skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, że podstawą zarzutu mogą być jedynie okoliczności wskazane w art. 33 ww. ustawy. Obowiązek wykonania nakazu rozbiórki spornego obiektu budowlanego - nałożony na skarżącego jako właściciela, nie ma charakteru osobistego, co oznacza, że może go wykonać inna osoba. Z tego powodu zarzutu nie można było uwzględnić. We wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu, skarżący zarzucił naruszenie: art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej "K.p.a.", poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, to jest jego stanu zdrowia; art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej, przez mechaniczne stosowanie prawa, nie bacząc przy tym na zasady współżycia społecznego i dobro jednostki. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej zwany w skrócie "PWINB") - postanowieniem z [...] marca 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu, a ponadto stwierdził, że niewykonalność obowiązku wiąże się z ewentualną wadą decyzji nakazującej rozbiórkę, a nie z okolicznościami dla których strona nie jest w stanie wykonać danego obowiązku. H. K. we wniesionej do sądu skardze na rozstrzygnięcie PWINB zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: 1. art. 33 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że niewykonalność obowiązku wiąże się z ewentualną wadą decyzji nakazującej rozbiórkę, a nie z powodami dla których skarżący nie jest w stanie wykonać danego obowiązku, podczas gdy niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny o charakterze prawnym lub faktycznym uniemożliwiające jego wykonanie, tj. kalectwo zobowiązanego - co ma miejsce w niniejszym wypadku; 2. art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przez uznanie, że obowiązek wykonania przedmiotowego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego może wykonać inna osoba, w sytuacji, gdy skarżący nie ma środków finansowych, które umożliwiłyby mu pokrycie zleconych prac rozbiórkowych, jak również nie ma w swoim otoczeniu osób, które dokonałyby rozbiórki bezpłatnie; 3. art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej, przez mechaniczne stosowanie prawa, nie bacząc przy tym na zasady współżycia społecznego i dobro jednostki; 4. art. 77 i 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie faktu, że skarżący może nie mieć możliwości skorzystania z pomocy osób trzecich przy przedmiotowych pracach budowlanych - rozbiórkowych. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę podnosząc, że skarżący niewykonalność nałożonego na niego nakazu rozbiórki wywodzi z trzech niezależnych okoliczności: warunków atmosferycznych, stanu zdrowia oraz braku środków finansowych. Zdaniem Sądu, żadna z tych okoliczności nie powoduje niewykonalności nałożonego nań obowiązku. Podnoszony przez skarżącego argument, co do niemożności dokonania rozbiórki ze względu na warunki atmosferyczne (zimę) Sąd uznał za przeszkodę o charakterze przejściowym podkreślając, że w rozpoznawanej sprawie nakaz rozbiórki wydano [...] stycznia 2011 r., natomiast tytuł wykonawczy wystawiony został [...] stycznia 2012 r. Oznacza to, że postępowanie egzekucyjne wszczęto po niemalże roku od nałożenia obowiązku nakazu rozbiórki. Odnosząc się do stanu zdrowia skarżącego jako powodu niewykonalności obowiązku rozbiórki, Sąd I instancji podniósł, że argument ten mógłby być brany pod uwagę jedynie w przypadku obowiązku o charakterze osobistym, to jest sytuacji, gdy tylko i wyłącznie skarżący mógłby obowiązek wykonać osobiście. Nakaz rozbiórki nie jest obowiązkiem osobistym, ponieważ rozbiórki mogą dokonać osoby trzecie np. na zlecenie skarżącego. Jego osobisty udział w czynnościach rozbiórkowych nie jest niezbędny. Rozważając kwestię braku środków finansowych pozwalających na wykonanie obowiązku rozbiórki, to jest braku pieniędzy na wynajęcie kogoś, kto rozbiórki dokona, Sąd podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie, że trudności ekonomiczne, choćby bardzo poważne, nie stanowią o wykonalności obowiązku. Z punktu widzenia ustawodawcy, zła sytuacja majątkowa zobowiązanego nie stanowi podstawy zarzutu z art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Niewykonalność egzekucji ze względu na sytuację ekonomiczną zobowiązanego w praktyce prowadziłaby do zwolnienia określonego podmiotu z konsekwencji prawnych nielegalnego (sprzecznego z prawem) wybudowania obiektu budowlanego. Taka interpretacja przepisów tworzyłaby zatem grupę podmiotów uprzywilejowanych w zakresie dokonywania samowoli budowlanych, ze względu na brak środków finansowych. Byłaby zatem sprzeczna z zasadą równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji błędnie stwierdził, że niewykonalność obowiązku wiąże się z ewentualną wadą decyzji nakazującej rozbiórkę, a nie z okolicznościami, dla których strona nie jest w stanie wykonać danego obowiązku. Stanowisko to zostało uznane za nieprawidłowe, ponieważ ewentualna wada decyzji powodująca jej niewykonalność jest wadą dającą podstawę stwierdzenia jej nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., do czego wymagane jest stosowne postępowanie nieważnościowe unormowane w rozdziale 13. k.p.a. W przeciwnym razie postępowanie egzekucyjne zamieniłoby się w dodatkowy tryb nadzwyczajny weryfikacji decyzji ostatecznych. W tym zakresie zarzut skargi Sąd uznał za zasadny, jednakże nie mógł spowodować jej uwzględnienia Co do pozostałych zarzutów skargi - dotyczących naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 77 i 80 K.p.a. Sąd uznał, że nie były one trafne i nie sposób doszukać się w przedmiotowej sprawie okoliczności, które należało jeszcze ustalić przed wydaniem postanowienia. Wyjaśniono także, iż podnoszone w skardze zarzuty nieuwzględnienia przez organy "zasad współżycia społecznego" oraz "dobra jednostki" nie mogły stanowić podstawy do jej uwzględnienia, ponieważ kwestie te nie stanowią okoliczności uzasadniających uwzględnienie zarzutu zgłoszonego wobec postępowania egzekucyjnego. Nie zostały one wymienione w art. 33 u.p.e.a. ani w innych normach regulujących postępowanie egzekucyjne. W interesie społecznym pozostaje aby każda budowa została zrealizowana legalnie - w warunkach bezpiecznych, uwzględniających prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz zasady ładu przestrzennego. To samo dotyczy "dobra jednostki", które nie może być rozumiane jako przyzwolenie na niestosowanie się do norm prawnych z powodu trudnej sytuacji majątkowej lub osobistej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H. K., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. 2012 r. poz. 1015) o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez nieuwzględnienie skargi na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku , które zostało wydane z naruszeniem prawa art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż zaskarżony tytuł wykonawczy z dnia [...] stycznia 2012 roku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., ma charakter wykonalny, tymczasem w rzeczywistości obowiązek egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki jest niewykonalny; b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2012 r. poz. 1015) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, niepełne uzasadnienie wyroku, co miało istotny wpływ na wynik postępowania przez przyjęcie, że choroba skarżącego nie stanowi podstaw wykonalności obowiązku na niego nałożonego, tymczasem w warunkach niniejszej sprawy zarzuty skarżącego dotyczące prowadzenia egzekucji należało uznać za uzasadnione ze względu na stan zdrowia, co winno stanowić o chociażby czasowej niemożności wykonania obowiązku, a organ egzekucyjny powinien wstrzymać czynności egzekucyjne na podstawie art. 35 u.p.e.a. Podnosząc powyższe naruszenia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który uzasadniając wydane orzeczenie uznał, że żadna ze wskazanych przez skarżącego okoliczności nie stanowi podstawy twierdzenia, że nałożony na niego obowiązek jest niewykonalny. W jego ocenie Sąd błędne ustalił, że stan zdrowia skarżącego nie może stanowić podstawy uznania niewykonalności obowiązku rozbiórki, argumentując to, że nie jest to obowiązek o charakterze osobistym. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji do wykonania obowiązku nałożonego przez organ jest strona, na co wskazuje decyzja wydana w sprawie, jak również tytuł egzekucyjny. Skoro podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku jest strona skarżąca i tylko ten podmiot może być stroną postępowania egzekucyjnego, to tylko na ten podmiot mogą być w jego toku nałożone obowiązki. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym w rozumieniu art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to niemożliwość realizacji obowiązku, podjęcia stosownego działania. Ponadto skarżący w swojej skardze powołał się na czasową niewykonalność nałożone go obowiązku ze względu na stan zdrowia niepozwalający tego obowiązku wykonać. Skarżący kasacyjnie zarzucił, że Sąd I instancji w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji skarżącego, że już jego zły stan zdrowia stanowi o podstawę niewykonalności nakazu rozbiórki. Wskazano także, iż w odniesieniu do choroby strony skarżącej, że w przepisie art. 33 pkt 5 u.p.e.a nie zawarto przesłanki wskazującej, że niewykonalność obowiązku ma mieć charakter trwały. Zatem podstawą zarzutu z art. 33 pkt 5 może być również czasowa niewykonalność obowiązku np. choroba strony zobowiązanej. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym może nastąpić z różnych przyczyn: subiektywnych lub obiektywnych. Ponadto podano, że niewykonalność może być trwała lub czasowa. W przypadku czasowej niemożności wykonania obowiązku organ egzekucyjny powinien wstrzymać czynności egzekucyjne na podstawie art. 35 u.p.e.a., natomiast skutkiem trwałej niewykonalności jest umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej z przewidzianych w art. 174 p.p.s.a., podstaw tj. naruszeniu przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszym podniesionym zarzutem jest naruszenie przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiazaniu z art. 33 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a). Skarżący kasacyjnie podnosi, że zaskarżony tytuł wykonawczy jest niewykonalny, ponieważ nakaz rozbiórki jest decyzją o charakterze osobistym. Drugi zarzut kasacyjny dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. 2012 r. poz. 1015) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu, że choroba skarżącego nie stanowi podstaw wykonalności obowiązku na niego nałożonego obowiązku. Podnieść należy, że stosownie art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być między innymi niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt 5). Obowiązek niepieniężny jest niewykonalny, jeżeli jest niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludziom i mieniu (por. wyrok NSA z 8 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 509/05, LEX nr 196712). Nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji (a w konsekwencji - obowiązku wynikającego z decyzji), ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1984 r., sygn. akt I SA 804/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 123 i wyrok NSA z dnia 13 lutego 1986 r., sygn. akt III SA 1146/85, ONSA 1986, Nr 1, poz. 12). Skarżący kasacyjnie w niniejszej sprawie zarzuca, że stanowisko Sądu I instancji jest nieprawidłowe, gdyż zaskarżony tytuł wykonawczy jest niewykonalny ze względu na stan zdrowia skarżącego i nie pozwala na wykonanie tej decyzji o charakterze osobistym. Stanowisko takie jest błędne, ponieważ nakaz rozbiórki jest obowiązkiem o charakterze nieosobistym, bowiem wynika on z faktu władztwa nad określoną rzeczą. Koncepcja skarżącego, że nakaz rozbiórki jest obowiązkiem o charakterze osobistym, jest nieuprawniona i pozostaje w sprzeczności z ugruntowanym poglądem sądów administracyjnych stwierdzającym, że dokonanie czynności cywilnoprawnej, polegającej na przeniesieniu własności nieruchomości powoduje, że obowiązek rozbiórki przechodzi na nowego właściciela. W sprawie objętej niniejszą skargą kasacyjną na H. K. został nałożony nakaz rozbiórki obiektu wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, położony na działce nr [...] w R.. Był on, jak oświadczył inwestorem, oraz osobą posiadającą tytuł prawny do tej nieruchomości. W pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki jest obciążany inwestor, jeżeli ma tytuł prawny do obiektu, dopiero w drugiej kolejności właściciel lub sprawujący zarząd nad obiektem (zob. wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 522/06). Skoro nałożony obowiązek nie ma charakteru osobistego oznacza to, że bez znaczenia jest, kto go wykona, w tym sensie, że obowiązany H. K., może przybrać sobie do pomocy inne osoby, czy też zlecić dokonanie rozbiórki nielegalnie wybudowanego obiektu innym osobom. Również kwestie dotyczące zdrowia skarżącego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do stanu zdrowia skarżącego i ewentualnej niemożności wykonania nałożonego obowiązku. Sąd podkreślił wówczas, że stan zdrowia skarżącego, jako powodującego niemożność wykonania decyzji mógłby zostać wzięty pod uwagę jedynie w przypadku obowiązku o charakterze osobistym. W świetle podniesionych wyżej okoliczności stwierdzenie to należy uznać za jak najbardziej prawidłowe i odpowiadające prawu. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko i prawidłowo ocenił postępowanie przeprowadzone przez organy orzekające w sprawie. Podkreślić zatem należy, że sytuacja osobista i materialna, na którą obecnie powołuje się skarżący kasacyjnie, nie mogły wpłynąć na wykonalność nałożonego na niego obowiązku. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji nakaz rozbiórki wydano [...] stycznia 2011 r., następnie upomnieniem z 7 lipca 2011 r. wezwano skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku, natomiast tytuł wykonawczy wystawiony został [...] stycznia 2012 r. Wobec tego skarżący miał niemal rok na dobrowolne wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki. Skarżący miał zatem pełną świadomość ciążącego na nim obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do drugiego zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej - naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 35 u.p.e.a. polegającym na jego niewłaściwym zastosowaniu, ponieważ skarżący kasacyjnie nie uzasadnił na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji. Porządkowo jedynie wskazać należy, że przepis ten w dniu orzekania przez organy administracji stanowił, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu. Wobec tego wstrzymanie tych czynności w związku ze zgłoszonymi zarzutami było uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu egzekucyjnego, zatem ustawodawca dopuszczał możliwość zakończenia (wykonania) egzekucji przed rozpoznaniem, a nawet przed złożeniem zarzutów. Ani z akt sprawy ani z uzasadnienia Sądu I instancji nie wynika, by organ w ogóle rozpatrywał kwestie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wobec tego niezrozumiały jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skoro przepis ten nie był podstawą rozstrzygania w niniejszej sprawie. Tym samym zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się być nieusprawiedliwione, w istocie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę H. K. nie naruszył przepisów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.