II SA/Gd 416/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.P i M. P. na decyzję Wojewody z dnia 17 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z 2 kwietnia 2012 r., nr [...]. 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących S.P i M. P solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi S. P. i M. P. jest decyzja Wojewody z dnia 17 maja 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty M. z dnia 2 kwietnia 2012 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelowego wraz z niezbędną infrastrukturą. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie sprawy administracyjnej: Z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku hotelowego wraz z infrastrukturą na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w M. przy ul. W. [...] wystąpiło Biuro A. Z załączonego do wniosku projektu budowlanego, a zwłaszcza zawartego w nim projektu zagospodarowania terenu i opisu technicznego do tego projektu wynika, że budynek hotelu ma być usytuowany w całości na działce nr [...]. Na działce [...] zaprojektowano jeden z parkingów. Zgodnie z obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w dzielnicy P. przy ul. W. i W. w M. uchwalonym uchwałą Rady Miasta M. z dnia 8 lipca 2004 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj., nr 99, poz. [...]) zwanym dalej planem działka nr [...] przeznaczona jest pod funkcję zabudowy usługowej "U" jako "teren przeznaczony dla funkcji turystycznych noclegowych i gastronomicznych", natomiast działka [...] znajduje się w jednostce planistycznej oznaczonej "MN1" dla "zabudowy jednorodzinnej". W projekcie wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z w/w planem, gdyż na rysunku planu pomiędzy działkami [...] i [...] poprowadzono przerywaną rozgraniczającą linię, która stosownie do § 10 ust. 4 planu może być minimalnie korygowana. Ta korekta, jak wskazał projektant, wynosi 3,5 m. Ponadto, wskazano na zapis § 19 ust. 2 planu zgodnie z którym "realizację parkingów uważa się za zgodną z planem, jeżeli nie zostanie naruszony interes stron". W tym przypadku, jak stwierdzono, żaden interes sąsiadów nie może być naruszony, gdyż najbliższa odległość parkingu od granicy działki wynosi 7,77 m. a w planie zastrzeżono, że odległość miejsc parkingowych od granicy działki powinna wynosić minimum 6 m (§ 19 pkt 2 ust. 2 planu) Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie swoje zastrzeżenia do projektowanej inwestycji zgłosili skarżący – właściciele działki [...] bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Skarżący zarzucili, że usytuowanie parkingu na terenie działki [...] jest niezgodne z planem, albowiem dla terenu MN1 nie jest przewidziana możliwość lokalizacji miejsc parkingowych, co stosownie do § 7 pkt 4 wyklucza takie przeznaczenie. Wskazali, że plan nie dopuszcza "przenikania funkcji pomiędzy "U" i "MN1". Zarzucili przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy i brak zachowania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Podnieśli, że projektowana wysokość budynku doprowadzi do znacznego zacienienia ich nieruchomości, a zaprojektowanie w budynku dwóch sal dla imprez masowych spowoduje wzrost hałasu i doprowadzi do zakłócenia ciszy nocnej. Organ I instancji po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej uznał, że w sprawie zachodzi konieczność zwrócenia się o interpretację zapisów planu miejscowego do jego autora. W piśmie z dnia 30 czerwca 2011 r. dr inż. arch. M. H. jako główny projektant planu wyjaśnił, że powiększając teren "U" o działkę nr [...] skorzystano z zapisu § 10 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym "linie regulacyjne jak w ust. 2 i 3 mogą ulegać minimalnym, niezbędnym korektom w postępowaniu realizacyjnym, pod warunkiem, że nie wpłynie to negatywnie na ustalone funkcje". Wywiódł, że z uwagi na to, iż w słowniku m.p.z.p. nie ma interpretacji terminu "minimalnym, niezbędnym korektom"- decyzję należy przyjąć jako obowiązującą, pomimo że w praktyce termin "minimalnym" powinien wyznaczać faktycznie odległość niewielką (1-3 m). Dalej stwierdził, że § 19 ust. 2 planu nie może mieć zastosowania "ponieważ nie chodzi o wydzielony parking, a jedynie o miejsca postojowe hotelu" (opinia M. H.a – k. 24 teczki nr 1 akt organu I instancji). W toku tego postępowania inwestor przedłożył analizę zacieniania składającą się z rysunków przedstawiających drogę poruszania się słońca i zacieniony obszar. Na rozprawie administracyjnej inwestor ustosunkowując się do zarzutów skarżących wyjaśnił, że działkę nr [...] zakupił od Gminy Miasta M. jako działkę przeznaczoną zgodnie z planem pod funkcję usługową, na dowód czego przedłożył wypis aktu notarialnego umowy sprzedaży. W powyższych okolicznościach Starosta M. decyzją z 11 lipca 2011 r. wskazując na przepisy art. 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu stwierdził m. in., że działka nr [...] została sprzedana jako usługowa w trybie art. 36 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, gdyż zapisy § 10 mpzp mówią o liniach regulacyjnych oznaczonych liniami przerywanymi, które wymagają ustalenia nowych granic ewidencyjnych. Linie te mogą ulegać niezbędnym korektom pod warunkiem, że nie wpłynie to negatywnie na sąsiednie nieruchomości. Prawidłowość uznania działki za usługową, w ocenie organu, potwierdza opinia autora planu. W związku z tym, jak stwierdził organ, bilans terenu: części zieleni, części zabudowanej oraz części parkingowej został wykonany dla obu działek. Odnośnie wysokości budynku i zacieniania zostały opracowane rysunki zacieniania z których wynika, że tylko niewielka część działki [...] będzie zacieniana, mniej więcej na wysokości ogrodzenia w okresie równonocy. W wyniku odwołania skarżących Wojewoda decyzją z 27 stycznia 2012 r. na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Poza dostrzeżeniem szeregu uchybień o charakterze formalnym (m. in. braków w dokumentacji projektowej, braku części opisowej do przedstawionej analizy zacienienia) organ odwoławczy uznał, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany nie odpowiada wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu inwestycji tak w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, maksymalnej zabudowy powierzchni działki i wielkości powierzchni biologicznie czynnej, jak i w zakresie przeznaczenia działki [...]. Stosownie bowiem do § 7 planu "w obrębie każdej strefy dopuszcza się jedynie funkcje określone dla niej w dziale III". Wskazując zaś na § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U., nr 75, poz. 690) zawierającym definicję kondygnacji organ II instancji stwierdził, że do kondygnacji powinna być zaliczona kondygnacja oznaczona w projekcie jako piwnica, a zatem wysokość zabudowy wynikająca z projektu (licząca cztery kondygnacje) jest niezgodna z zapisami planu, który w § 35 ust. 4 pkt 7 ogranicza wysokość zabudowy do trzech kondygnacji. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta M. wezwał inwestora do: przedłożenia kompletnego projektu budowlanego "doprowadzonego do zgodności z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej" oraz podania we wniosku dokładnego zakresu inwestycji. Po ponownym przedłożeniu przez inwestora projektu (z akt sprawy nie wynika w jakim zakresie został on zmieniony bądź uzupełniony) organ zlecił rzeczoznawcy budowlanemu wykonanie opinii czy zaprojektowany hotel spełnia warunek planu w zakresie ilości kondygnacji. W opracowanej przez dr inż. arch. J. S. opinii w wyniku dokonania pewnych obliczeń stwierdzono, że piwnice spełniają warunki kondygnacji podziemnej, gdyż są zagłębione ze wszystkich stron budynku co najmniej do połowy wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu (pkt 5.4) oraz że projektowany hotel ma trzy kondygnacje nadziemne i jedną podziemną i jest zaprojektowany zgodnie z wytycznymi MPZP miasta M. w zakresie ilości kondygnacji nadziemnych (pkt 5.6). Po zawiadomieniu w trybie art. 10 § 1 kpa stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości złożenia wniosków w sprawie Starosta M. decyzją z dnia 2 kwietnia 2012 r. nr 94/2012, wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku hotelowego z małą gastronomią wraz ze zjazdem, drogą wewnętrzną, parkingiem, z przyłączami i instalacjami: wod-kan, deszczową, drenażem, co i kotłownią gazową, instalacją odgromową, wentylacją mechaniczną i klimatyzacją, energetyczną, podziemną i wewnętrzną instalacją gazową oraz na budowę muru oporowego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...] w M. przy ul. W.. W uzasadnieniu organ wskazując na w/w opinię stwierdził zgodność inwestycji z planem w zakresie ilości kondygnacji i wskazał, że inwestor spełnił wymagania stawiane przepisami prawa budowlanego, w szczególności określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tzn. przedłożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Od decyzji Starosty M. z dnia 2 kwietnia 2012 r. odwołanie wniósł M. P. zwracając uwagę na szybkość opracowania opinii przez rzeczoznawcę budowlanego ("niespełna 24 godziny od zlecenia opinii") oraz zarzucając jej nierzetelność. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda, decyzją z dnia 17 maja 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia 2 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że inwestycja jest zgodna z planem. Wyjaśnił, że dla terenu objętego inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru dzielnicy P. przy ul. W. i W. w M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia 8 lipca 2004 r. Obiekt objęty inwestycją znajduje się na działce nr [...], w strefie zabudowy usługowej z przeznaczeniem dla funkcji turystycznych, noclegowych i gastronomicznych w odpowiedniej proporcji do miejsc noclegowych. W § 35 pkt 4 planu ustalono następujące warunki zagospodarowania terenów: wskaźnik intensywności zabudowy - 0,8, maksimum zabudowy powierzchni działki - 40%, minimalna powierzchnia biologicznie czynna - 40%, dopuszcza się funkcje mieszkaniową dla potrzeb właściciela obiektu. Dopuszczalna wysokość zabudowy wynosi od dwóch do trzech kondygnacji, dach wysoki o spadku 40° do 45° pokryty dachówką. Ilość miejsc parkingowych - jedno miejsce postojowe na pokój hotelowy oraz na każde 100 m2 powierzchni użytkowej pozostałych funkcji w budynku. Z akt sprawy wynika, że inwestycją objęte są dwie działki będące własnością Inwestora: nr [...] o powierzchni 3300 m2 i nr [...] o powierzchni 748,6 m2, gdzie na działce nr [...], zgodnie z planem miejscowym, zaprojektowano budynek hotelowy o trzech kondygnacjach naziemnych i jednej kondygnacji piwnicznej z 39 pokojami, restauracją, kawiarnią i niezbędnym zapleczem gastronomicznym, z dachem dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowej 40°. Projektowana powierzchnia zabudowy wynosi 28% - wg planu 40%, wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,67 - wg planu max. 0,8, powierzchnia biologicznie czynna wynosi 44% - wg planu min 40%. Projekt zapewnia 10 miejsc parkingowych w garażu pod budynkiem i 33 miejsca parkingowe na terenie działek w tym w części na terenie działki nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że projektowana inwestycja ze względu na swój rodzaj i charakter oddziaływania nie stwarza zagrożenia dla środowiska, nie wprowadza zakłóceń w ekologicznej charakterystyce powierzchni ziemi, gleby powietrza oraz wód podziemnych i powierzchniowych a obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie przekracza działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w M. przy ul. W. będących we władaniu Inwestora. Zgodnie z projektem budynek nie będzie w sposób negatywny oddziaływać na otoczenie, a wszelkie uciążliwości nie będą przekraczać dopuszczalnych norm ochrony środowiska i nie będą występować poza granicami działek nr [...] i [...]. W projekcie zostały spełnione wymagania ochrony przeciwpożarowej dla budynku hotelowego. Projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarno higienicznych oraz rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Projektowana inwestycja uzyskała także pozytywną opinię oraz zezwolenie na prowadzenie prac budowlanych wg projektu budowlanego Miejskiego Konserwatora Zabytków w M. decyzją z dnia 23 maja 2011 r. nr [...] zmienionej decyzją z dnia 29 lutego 2012 r. Projekt zagospodarowania terenu został uzgodniony w zakresie sieci wod - kan z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji w M. - uzgodnienie nr [...] z dnia 12 maja 2011 r., w zakresie sieci energetycznej z Rejonem Dystrybucji w M. firmy Energia-Operator SA - uzgodnienie nr [...] z dnia 4 maja 2011 r., w zakresie włączenia się do kanalizacji deszczowej z Urzędem Miasta M. – uzgodnienie z dnia 4 maja 2011 r. Projekt został uzgodniony także z zarządcą drogi decyzją nr [...] znak [...] z dnia 31 marca 2011 r. - w zakresie budowy zjazdu i dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że projekt zagospodarowania terenu planowanej budowy budynku hotelowego jest zgodny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690) w zakresie odległości budynków od granicy działki, spełnienia warunków przesłaniania i dostępu do światła dziennego w odniesieniu do działek sąsiednich i przepisów przeciwpożarowych. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i należące do właściwej izby zawodowej. Projektant i sprawdzający złożyli przewidziane prawem oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt posiada wymagane prawem uzgodnienia w tym z gestorami sieci i Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w M. pod kątem istniejących sieci, trasy przyłączy gazowych energetycznych, wodociągowych, kanalizacji sanitarnej oraz odprowadzenia wód deszczowych i układu drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że kwestie dotyczące opracowania i złożenia opinii technicznej przez biegłego nie powinny mieć wpływu na jakość opracowania, a ponadto są to sprawy wewnętrzne organu I instancji, które nie podlegają ocenie przez organ odwoławczy. Na decyzję Wojewody z dnia 17 maja 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli S. i M. P., domagając się jej uchylenia jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, polegającym na braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez naruszenie § 10 ust. 4, § 9 ust. 1 i § 7 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru dzielnicy P. przy ul. W. i W. w M.. Ponadto, w ocenie skarżących, decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez brak odniesienia się do uwag wniesionych w toku postępowania, brak konsekwencji po stronie organu odwoławczego w zakresie realizacji wytycznych zawartych w uprzedniej decyzji kasacyjnej Wojewody, nienależyte uzasadnienie decyzji wydanych w obu instancjach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni dotychczasową argumentację w sprawie. Dodatkowo organ wyjaśnił, że nie pominięto kwestii ewentualnej możliwości wpływu projektowanej inwestycji na uprawnienia właścicieli działki sąsiedniej, przeprowadzając w tym zakresie stosowne postępowanie m.in. analizę zacienienia oraz oceniając przedstawione opinie ekspertów dotyczące zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazujące na brak negatywnego wpływu na warunki na terenie sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Z kolei przepisy kpa nie przewidują związania organu I instancji wytycznymi, a także oceną prawną zawartą w decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Decyzje organów obu instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 80 i 107 § 3 kpa), które to naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły należycie sprawy i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, nie dokonały oceny zleconych w sprawie opinii, a w wydanych decyzjach nie odniosły się do tego materiału dowodowego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ stwierdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) (...); W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji uznały zgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu inwestycji. Z opisanego na wstępie przebiegu postępowania wynika, że kwestią problematyczną w sprawie od początku była możliwość urządzenia przez inwestora miejsc parkingowych na działce nr [...] przeznaczonej stosownie do ustaleń planu pod funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla porządku należy wyjaśnić, że w § 10 planu wskazano: "Tereny o określonym przeznaczeniu, zawarte są pomiędzy liniami regulacyjnymi, których przebiegi przedstawione są na rysunku. 2. Linie regulacyjne zbieżne z istniejącymi granicami ewidencyjnymi oznaczone są liniami ciągłymi. 3. Linie regulacyjne wymagające ustalenia nowych granic ewidencyjnych, oznaczone są liniami przerywanymi. 4. Linie regulacyjne jak w ust. 2 i 3 mogą ulegać minimalnym, niezbędnym korektom w postępowaniu realizacyjnym pod warunkiem, że nie wpłynie to negatywnie na ustalone." W związku z takim sformułowaniem planu organ I instancji rozstrzygając pierwszy raz sprawę uznał, że w kwestii możliwości przeznaczenia działki nr [...] pod planowaną inwestycję należy zasięgnąć opinii projektanta planu M. H.. Taka opinia została sporządzona. Wskazano w niej m. in. że termin "minimalne niezbędne korekty" powinien odnosić się do odległości rzędu 1-3 m. Dalej organ odwoławczy pierwszy raz rozpatrując sprawę zwrócił uwagę na zapis § 7 ust. 4 planu, który stanowi: "W obrębie każdej strefy dopuszcza się jedynie funkcje określone dla niej w dziale III. Funkcje nie podane dla poszczególnych terenów są funkcjami wykluczonymi". Wskazać trzeba, że stosownie do zapisów zawartych w Dziale III planu działka nr [...] stanowi teren MN1 przeznaczony na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową z dopuszczeniem funkcji usługowych o charakterze biurowym i medycznym i drobnych funkcji handlowych, usług rzemieślniczych i małej gastronomii (vide: § 29 i § 30 planu). Z kolei stosownie do § 7 ust. 1 planu: "Zagospodarowanie terenów następuje zgodnie z ich przeznaczeniem w poszczególnych strefach przy spełnieniu warunków podanych w dziale III, z uwzględnieniem ustaleń działu II oraz wszystkich aktualnie obowiązujących przepisach szczególnych". W ustępie 3 zaś tego paragrafu 7 wyjaśniono: "Zagospodarowanie jak w ust. 1 obejmuje wszystkie elementy towarzyszące jak dojścia, wjazdy, miejsca postojowe, place, zieleń, przyłącza i urządzenia infrastruktury itp." W tych okolicznościach wskazanych wyżej całkowite pominięcie przez organy obu instancji w wydanych po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzjach zagadnienia dotyczącego możliwości zlokalizowania na działce nr [...] miejsc parkingowych dla projektowanego hotelu jest naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa. Organy całkowicie przemilczały kwestię przeznaczenia w planie działki nr [...]. Organ odwoławczy ani jednym zdaniem nie wskazał na możliwość zagospodarowania tego terenu w sposób wskazany w projekcie, co więcej wytykając wcześniej organowi I instancji pominięcie zapisu § 7 planu ponownie rozpatrując sprawę sam nie tylko nie uwzględnił swojej wcześniejszej oceny, ale również pominął wszystkie wyżej wskazane postanowienia planu. Nie odniósł się do wyjaśnień M. H. w zakresie interpretacji zapisu § 10 planu. Nie wyjaśnił, czy stosownie do tego stanowiska "korekta" linii w przedłożonym projekcie mieści się w granicach minimalnych (1-3 m), czy też odnosi się do całej długości działki nr [...]. Zdaniem Sądu brak odniesienia się przez organy do stanowiska projektanta planu świadczy dodatkowo o naruszeniu art. 107 § 3 kpa i art. 80 kpa. Podkreślić należy, że przesądzenie o możliwości zagospodarowania działki nr [...] w sposób określony w projekcie należało do organów administracji zatwierdzających projekt i udzielających pozwolenia na budowę. Sąd nie zastępuje organów administracji w ocenie zebranego materiału dowodowego, czynieniu ustaleń i poddawaniu ich ocenie prawnej w sytuacji gdy organy całkowicie uchyliły się od dokonania tych czynności. Owszem w pewnych sytuacjach Sąd czyni w sprawie sądowoadministracyjnej swoje ustalenia faktyczne (na podstawie akt sprawy) i dokonuje ich oceny prawnej, ale zawsze jest to związane z ustaleniami i ocenami wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odniesiono się do zapisów planu dotyczących działki nr [...], nie zbadano możliwości dokonania korekty linii regulacyjnej w kontekście pozostałych postanowień planu, nie odniesiono się do stanowiska wyrażonego przez projektanta planu. Należy wyjaśnić, że Sąd nie wyklucza zgodności z planem przeznaczenia działki nr [...] pod miejsca parkingowe dla planowanej inwestycji. Przyjęcie takiego stanowiska wymaga jednak rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza wnikliwej i logicznej wykładni postanowień planu, co powinny mieć na względzie organy ponownie rozpatrując sprawę. Drugą kwestią, oprócz przeznaczenia w planie działki nr [...], potraktowaną zresztą przez organy podobnie, jest sprawa zgodności z planem inwestycji w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji. Stosownie do § 35 ust. 4 pkt 7 planu wysokość zabudowy w tzw. strefie zabudowy usługowej oznaczonej symbolem "U", gdzie położona jest działka [...], powinna wynosić "dwie do trzech kondygnacji". Plan nie wyjaśnia czy chodzi tylko o kondygnacje nadziemne czy również i podziemne. Skoro jednak ustala te kondygnacje w powiązaniu z wysokością zabudowy to jedynym logicznym wyjaśnieniem jest, że zapis § 35 ust. 4 pkt 7 odnosi się wyłącznie do kondygnacji nadziemnych w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych. Za takim rozumieniem tego terminu w planie przemawia również fakt, że rozróżnienie kondygnacji na nadziemne i podziemne nastąpiło już po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o który chodzi w niniejszej sprawie (por. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U., nr 56, poz. 461). Wobec tego, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany przewiduje łącznie cztery kondygnacje to warunek zgodności z planem jest spełniony tylko wówczas gdy najniższa kondygnacja (piwnica) odpowiada definicji kondygnacji podziemnej zawartej w § 3 pkt 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) określanego dalej jako przepisy techniczno-budowlane. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z przebiegu postępowania, organ I instancji przesądził tą kwestię pozytywnie dla inwestora w oparciu o zleconą rzeczoznawcy budowlanemu ocenę techniczną (k. 36 teczki nr 2 akt organu I instancji). Żaden jednak z organów rozpatrujących sprawę nie dokonał prawidłowej oceny tego dowodu odpowiadającej wymogom zawartym w art. 80 kpa. Okoliczność, że opinia zawiera wiedzę specjalistyczną nie oznacza, że można odstąpić od jej oceny i przyjąć bezkrytycznie. Organ obowiązany jest ocenić opinię tak jak każdy inny dowód w sprawie. Musi sprawdzić jakie założenia poczynił biegły, skontrolować prawidłowość i logiczność wyprowadzonych wniosków. W rozpatrywanej sprawie organy ograniczyły się jedynie do przyjęcia stanowiska rzeczoznawcy bez wyjaśnienia metody i sposobu przesądzenia rozstrzyganej kwestii. Nie wyjaśniły w jakim celu autor opinii dokonał pewnych obliczeń. Rzeczoznawca wprawdzie wskazał na definicje zawarte w przepisach techniczno-budowlanych, jednak jasno nie wyjaśnił dlaczego wykonane działania matematyczne dowodzą zagłębienia piwnicy ze wszystkich stron budynku poniżej poziomu przylegającego do niego, projektowanego lub urządzonego terenu, co jest warunkiem uznania kondygnacji za podziemną. Wydaje się, że równie dobrze rzeczoznawca mógłby w konkluzji postawić przeciwny wniosek. Z okoliczności sprawy wynika, że inwestycja jest realizowana na nierównym terenie (skarpie), a inwestor planuje budowę muru oporowego. Zatem szczególnie wnikliwie organ powinien podejść do kwestii związanej z ilością kondygnacji. Stosownie do przepisów techniczno – budowlanych przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. W rozpatrywanej sprawie niektóre rysunki projektu (por. przekroje A-A, B-B ) nasuwają wątpliwości czy istotnie przewidziana w projekcie najniższa kondygnacja spełnia warunek podziemnej tzn. czy jest ze wszystkich stron budynku zagłębiona do połowy w ziemi skoro wjazd do niej przewidziany jest na poziomie równym z posadzką piwnicy (oznaczoną na przekrojach jako "PO"). Dodatkowo, pewne wątpliwości w tym zakresie pojawiają się w związku ze stwierdzeniem zawartym w punkcie 5.2 oceny: "Teren wokół obiektu ukształtowany jest ze spadkiem od południowo-wschodniego narożnika (gdzie przyjmuje poziom 12,86 mnpm) w kierunku narożnika północno- zachodniego, gdzie osiąga poziom 11,40 mnpm. Jedynie na niewielkim odcinku w tym narożniku zaplanowano poziom pomiędzy 11,00 a 11,40. Ma to związek z istniejąca skarpą. Za nią teren osiąga ponownie poziom 11,30". Zdaniem Sądu ze stwierdzenia tego można domniemywać, że różnica w poziomie terenu wokół projektowanego budynku oscyluje w granicach od 12,86 mnpm (południowo-wschodni narożnik) do 11,00 mnpm (niewielki odcinek narożnika północno- zachodniego) i wynosi 1,86 m (12,86-11,00). Skoro zatem wysokość piwnicy w świetle wynosi 3,34 m (vide: punkt 4.1 oceny) to połowa jej wysokości (1,67 m) jest mniejsza niż różnica poziomu terenu wokół projektowanego budynku (1,86 m), co może świadczyć, że na pewnym niewielkim odcinku piwnica nie jest zagłębiona do połowy jej wysokości poniżej poziomu przylegającego terenu. Możliwe, że powyższy wniosek jest błędny. Sąd nie pretenduje w tym miejscu do rozstrzygnięcia zagadnienia, które było zlecone biegłemu. Wskazuje natomiast, że nie można skontrolować prawidłowości rozumowania biegłego, co jest warunkiem wykorzystania jego opinii dla potrzeb danej sprawy administracyjnej. Należy podkreślić, że organ ma obowiązek ocenić opinię tak jak każdy inny dowód w sprawie. Przy tej ocenie nie może "ograniczyć się do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł tą konkluzję i skontrolować prawidłowość jego rozumowania. Kontrola taka polega na sprawdzeniu – z punktu widzenia logiki i zasad doświadczenia życiowego – prawidłowości rozumowania przeprowadzonego w uzasadnieniu opinii, która doprowadziła do wydania przez biegłego takiej, a nie innej opinii" (wyrok NSA z 12.12.1983 r., II SA 1302/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 106). W rozpatrywanej sprawie ani rzeczoznawca, ani organy nie wyjaśniły, jak należy rozumieć definicję kondygnacji podziemnej i co rozumie się przez "poziom przylegającego, do niego, projektowanego lub urządzonego terenu", jaki jest punkt odniesienia dla tego terminu, a zwłaszcza czy może to być poziom sztucznie utworzonego wzniesienia, bądź wgłębienia. Organ odwoławczy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ogóle nie badał czy obiekt spełnia warunek trzech kondygnacji, nie wyjaśnił na jakiej podstawie ustalił w tym zakresie zgodność projektu z planem, w żaden sposób nie odniósł się do sporządzonej opinii. W sytuacji gdy projekt przewiduje cztery kondygnacje, a plan dopuszcza maksymalnie trzy kondygnacje rzeczą organu ostatecznie zatwierdzającego projekt było wykazanie, że 1/ plan odnosi się do kondygnacji wyłącznie nadziemnych, 2/ przynajmniej jedna z zaprojektowanych kondygnacji spełnia warunek podziemnej. Zaskarżona decyzja nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń i ocen. Zatem, w ocenie Sądu, i ta kwestia nie została wyjaśniona przez organy właściwie - stosownie do wymogów zawartych w przepisach art. 7 i 77 § 1 kpa i z uwzględnieniem art. 80 kpa i 107 § 3 kpa. W konkluzji należy wskazać, że powodem uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji są opisane wyżej naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia, w ocenie Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły bowiem prawidłowo okoliczności faktycznych i prawnych odnoszących się do warunku zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd uchylił wydane przez organy obu instancji decyzje i stosownie do art. 152 tej ustawy określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżących rozstrzygnięto odpowiednio do art. 200 przywołanej ustawy.