I SA/Rz 922/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: s. S.O. ( del. ) Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I skargi A. Sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za styczeń 2009 r. postanawia 1) odrzucić skargę 2) zwrócić Skarżącej wpis od skargi w kwocie 2000 ( dwóch tysięcy ) złotych. W dniu 14 sierpnia 2012 r. ( data stempla pocztowego ) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A. Sp. z o.o. w M.( dalej Skarżąca ) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za styczeń 2009 r. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona Skarżącej w dniu 13 lica 2012 r. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z powyższych przepisów wynika, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi. Ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia przez Skarżącą skargi na decyzję doręczoną w dniu 13 lipca 2012 r., był dzień 13 sierpnia 2012 r. Skoro Skarżąca nadała skargę w dniu 14 sierpnia 2012 r., zatem uczyniła to z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie w pkt 2 zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.