II FZ 1077/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 października 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2559/12 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 12 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 30 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 12 lipca 2012 r. nr [...]. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona podniosła, że przymusowe ściągnięcie kwoty ponad 11.000 zł, spowoduje trudności w zachowaniu płynności finansowej. Skarżący nie jest osobą majętną na tyle, aby uiścić całą wymierzoną należności. W swoim postanowieniu WSA w Warszawie stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako P.p.s.a.). O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Strona musi wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca podniosła, że zajęcie rachunku bankowego grozi nie tylko nieterminowym regulowaniem bieżących należności ale także stanowi realne niebezpieczeństwo dla utrzymania skarżącej oraz jej męża. Strona nie jest zobowiązana do udowodnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, a jedynie do ich uprawdopodobnienia. Ponadto, sąd badając okoliczności przytoczone przez stronę, ma obowiązek dokonać ich oceny także w kontekście całej sprawy, a nie tylko uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Stosowanie do art. 61 § 3 P.p.s.a po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Nie ulega wątpliwości, że to do wnioskodawcy należy uprawdopodobnienie związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności a niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego związku powinno znaleźć się we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku. Nie można uznać w tym zakresie za wystarczające, samo powoływanie się na możliwość utraty płynności finansowej czy trudności w utrzymaniu rodziny. Taka argumentacja musi być poparta konkretnymi dowodami obrazującymi sytuację majątkową wnioskodawcy. Dowody te, powinny uprawdopodobnić, że wydatek w postaci 11.000 zł nie tylko przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy ale także doprowadzi do spełnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Dowodów tych strona nie przedłożyła. Należy zgodzić się z argumentacją zawartą w zażaleniu, że sąd badając okoliczności przytoczone przez stronę, ma obowiązek dokonać ich oceny także w kontekście całej sprawy. Jednak analiza akt, w tym akt postępowania podatkowego, również nie umożliwia zobrazowania sytuacji majątkowej strony skarżącej. Wynika z niej jedynie, że strona skarżąca dysponowała znacznymi środkami finansowymi. Podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Sąd rozpoznający niniejszą sprawię wyjaśnia, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też sąd przy rozpatrywaniu zażalenia a także wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.