I OSK 2056/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.), Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia NSA Wiesław Morys, Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.S. i E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1107/12 w sprawie ze skargi T. S. i E. W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T.S. i E. W. solidarnie na rzecz Ministra Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1107/12 oddalił skargę T. S. i E.W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan faktyczny i prawny sprawy Sąd I instancji wskazał, że K.R. w 1/7 części, A. R. w 6/14 częściach i J. R. w 6/14 częściach pozostawili w Wilnie przy ul. [...] majątek nieruchomy. Podaniem z dnia 29 stycznia 1979 r. A. R. zwrócił się do Zarządu Gospodarki Terenami K. o przydzielenie na terenie miasta K. rekompensaty za mienie pozostawione w Wilnie. Następnie wnioskiem z dnia 21 grudnia 1992 r. J.R. wystąpiła o przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez męża – A.R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w Wilnie przy ul. [...]. Z postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy Wydział III Cywilny z dnia 21 maja 1976 r., sygn. akt III Ns 704/76 wynika, że spadek po K. R. nabyły dzieci: J.O. z domu R. i A. R., po ½ części każde z nich. Z postanowienia Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim Wydział I Cywilny z dnia 21 lipca 1983 r., sygn. akt I Ns 361/83 wynika, że spadek po A.R. nabyli: żona J. R. i syn A.R., po ½ części każde z nich. Z postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie II Wydział Cywilny z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt II Ns 141/08 wynika, że spadek po J. R. zmarłej 15 lipca 2001 r. w W. nabył syn A. R. w całości. Wojewoda [...] decyzją z dnia 12 kwietnia 2011 r., nr [...] potwierdził A.R. prawo do ½ części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez K. R., A. R. i J. R. - spadkobierców H. R., nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonych w Wilnie przy ul. [...]. T.S. wnioskiem z dnia 2 marca 2011 r. zwróciła się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o kontynuowanie postępowania dotyczącego wniosku o rekompensatę J. O. z domu R. z dnia 29 grudnia 1978 r. złożonego w Zarządzie Gospodarki Terenami K.. Do wniosku załączyła pismo J. O. z dnia 29 grudnia 1978 r. (bez prezentaty organu administracji) oraz pismo Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] lipca 1956 r., nr [...] zawierające odpowiedź na pismo J. O. z dnia 27 lipca 1956 r. Ponadto wnioskiem z dnia 29 czerwca 2011 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty wystąpiła również E.W. informując jednocześnie, że z Archiwum Państwowego w B. otrzymała kopię pisma Urzędu Miejskiego Zarządu Terenami w B. z dnia 11 grudnia 1978 r. świadczącego o tym, że J. O. starała się o rekompensatę za pozostawione mienie, lecz rekompensata nie została jej przyznana. W związku z wymienionymi pismami stron oraz dołączonymi do nich dokumentami Wojewoda [...] zwrócił się do Urzędu Miasta K., Urzędu Miasta B. oraz do Archiwum Państwowego w B. o przesłanie informacji dotyczących złożenia przez J. O. ewentualnych wniosków dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty. Z udzielonych odpowiedzi wynikało, że w posiadanych przez urzędy zasobach archiwalnych brak jest wniosków J. O.. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił T. S. i E. W. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J.R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w Wilnie przy ul. [...]. Od powyższej decyzji T.S. i E. W. wniosły odwołanie do Ministra Skarbu Państwa. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że bezspornym jest, iż właścicielami mienia pozostawionego byli K. R., A. R. oraz J. R.. Bezsprzecznym jest również fakt, że wniosek o rekompensatę złożył A. R.. Wniosek ten został następnie ponowiony przez jego spadkobiercę J. R. w 1992 r. Organ odwoławczy wskazał, że w ówcześnie obowiązującym stanie prawnym (ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, t.j. Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.) przepisy przyznawały tzw. legitymację łączną w postępowaniach o ekwiwalent wyłącznie spadkobiercom właścicieli pozostawionej nieruchomości. Skutkowało to więc koniecznością prowadzenia przez właściwy organ postępowania względem wszystkich spadkobierców właściciela. Legitymacja łączna, co wynika z ww. przepisów, nie obejmowała natomiast współwłaścicieli pozostawionego mienia co oznacza, że każdy z nich musiał wystąpić z odrębnym wnioskiem. W przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało natomiast, że współwłaścicielka mienia – J.O. z domu R., nie złożyła wniosku o rekompensatę. Z pisma Urzędu Miasta K. z dnia 2 maja 2011 r. wynika, że wniosek z dnia 29 grudnia 1978 r., na który powołuje się skarżąca, a który nie posiada prezentaty organu, nie wpłynął do urzędu. Natomiast z informacji uzyskanych z Urzędu Miasta B. oraz z Archiwum Państwowego w B. wynika, że posiadane przez te organy dokumenty dotyczą postępowania z wniosku A.R. oraz że brak jest w nich jakichkolwiek wniosków J. O.. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że z analizy poprzednich regulacji prawnych dotyczących prawa do rekompensaty, a obowiązujących w okresie, w którym zgodnie z oświadczeniami skarżących składane były wnioski (tj. 1956 r. lub 1978 r.), nie wynika, aby jakiekolwiek postępowania wszczęte na ich podstawie miały, w przypadku braku zakończenia sprawy, swoją "automatyczną" kontynuację po zmianie stanu prawnego. W niniejszej sprawie ocenie podlegałyby następujące przepisy, które po kolei "przejmowały" po sobie regulacje prawne dotyczące ekwiwalentu za mienie zabużańskie: dekret z dnia 10 grudnia 1952 r. o odstąpieniu przez Państwo nieruchomego mienia nierolniczego na cele mieszkaniowe oraz na cele budownictwa indywidualnych domów jednorodzinnych, ustawa z dnia 28 maja 1957 r. o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych, ustawa z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach oraz ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Wymienione wyżej akty prawne (oraz wydane na ich podstawie akty wykonawcze) nie przewidywały, aby sprawy dotyczące ekwiwalentu za mienie, wszczęte i niezakończone przed ich wejściem w życie, mogły być prowadzone na ich podstawie. Przepis zakładający kontynuację postępowania zawarty został dopiero w wydanym, na podstawie art. 212 ustawy 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości oraz w późniejszych przepisach regulujących kwestie rekompensat za mienie, tj. w ustawie z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego oraz w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). W związku z powyższym Minister stwierdził, że wnioski złożone w okresie obowiązywania wymienionych na wstępie aktów prawnych (wydanych w latach 50 i 60 ubiegłego wieku), najpóźniej z chwilą uchylenia ich mocy obowiązującej, traciły byt prawny. Zmiana przepisów wymagała wówczas złożenia nowych wniosków. Brak jest natomiast dowodów, aby J. O. składała jakiekolwiek wnioski na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Dopiero bowiem sprawy wszczęte z wniosków złożonych w oparciu o przepisy tej ustawy, mogły być "przejmowane" do dalszego prowadzenia według następujących później regulacji prawnych dotyczących rekompensat za mienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt niniejszej sprawy wynika jedynie, iż T. S. wnioskiem z dnia 2 marca 2011 r. oraz E.W. wnioskiem z dnia 29 czerwca 2011 r., wystąpiły do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez J. R. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej jako kontynuację roszczeń zapoczątkowanych przez J. O. z domu R.. Tym samym, jako że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r., wnioski T. Si. i E. W. zostały złożone po terminie wskazanym w ustawie z 2005 r. Terminu tego nie można przywrócić, gdyż jest to termin prawa administracyjnego materialnego. W związku z powyższym nie ma w tym przypadku zastosowania art. 58 § 1 Kpa. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły T. S. i E. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i ocenę prawną przyjętą przez organ odwoławczy. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnił, że zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące problemu, iż Wojewoda [...] nie powinien rozpatrywać jedynie kwestii potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez A. R., ale powinien rozpatrywać również kwestię mienia pozostawionego przez całą rodzinę R. nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Kwestia ta była przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który rozpatrywał skargę T. S. i E.W. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], potwierdzającej A.R. prawo do 1/2 części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku z dnia 29 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 2461/11) zaznaczył, iż wszczęte wnioskiem z dnia 21 grudnia 1992 r. postępowanie dotyczyło jedynie potwierdzenia prawa do uzyskania rekompensaty przez A.R., jako spadkobiercy po A. R., który stosowny wniosek złożył tylko we własnym imieniu. W przywołanym wyroku Sąd stwierdził również, że zarzuty dotyczące braku dokumentów i ich poszukiwań dotyczących składanych przez J. O. wniosków o przyznanie rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie powinny skarżące podnosić w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Przywołując treść art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.), Sąd I instancji wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie każdy ze spadkobierców J. O.(z domu R.) aby uzyskać potwierdzenie prawa do rekompensaty, powinien wystąpić ze stosownym wnioskiem w ustawowym terminie do dnia 31 grudnia 2008 r., jednak żadna ze skarżących nie złożyła wniosku w tym terminie. Wniosek T. S. o potwierdzenie prawa do rekompensaty wpłynął do organu w dniu 3 marca 2011 r., zaś E.W. w dniu 30 czerwca 2011 r. W ocenie Sądu I instancji nie można przyznać racji stronie skarżącej, iż powyższe wnioski były jedynie wnioskami kontynuującymi postępowanie wszczęte przez J. O., gdyż w aktach sprawy administracyjnej brak jest dokumentu wskazującego jednoznacznie, iż J. O. stosowny wniosek złożyła, lub też z jej pełnomocnictwa wniosek taki złożyła jedna z jej córek. Sąd uznał, że pisma na które powoływały się skarżące, jak wynika z ich treści, aczkolwiek będące przejawem zainteresowania J. O. nieruchomościami na terenie miasta B.- nie stanowią jednak żadnego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak również nie odnoszą się do żadnych składanych przez nią wniosków. Pisma te są jedynie informacją udzieloną przez organ w konkretnej indywidualnej sprawie. Także podanie J.O. z dnia 29 grudnia 1978 r., na które wskazuje strona skarżąca, wobec braku prezentaty organu, nie może być uznane za dowód w sprawie, świadczący o złożeniu przedmiotowego wniosku, i w tym przedmiocie Sąd podziela stanowisko Ministra Skarbu Państwa. Konkludując Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś przepisy prawa materialnego jak również postępowania administracyjnego zostały właściwie zastosowane zarówno przez Ministra Skarbu Państwa jak i Wojewodę [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły T.S. i E.W.. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez skargi w sytuacji, gdy decyzja Ministra Skarbu Państwa została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 145§ 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy administracyjne stanu faktycznego w sprawie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - nieuwzględnienie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (tj. Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz.127 ze zm.), która przyznawała legitymację łączną w postępowaniach o ekwiwalent spadkobiercom właścicieli nieruchomości, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Powołując się na powyższe zarzuty skarżące kasacyjnie wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zaskarżony wyrok narusza przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania w sposób uzasadniający jego uchylenie poprzez nierozpatrzenie wnikliwie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieprzedstawienie uzasadnionych przyczyn odmowy mocy dowodowej i wiarygodności przedstawionym dowodom oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie skarżących kasacyjnie twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku nie mają oparcia w informacjach oraz dokumentach, którymi dysponuje Urząd Wojewódzki w Ł., a które dotyczą akt o sygn. [...] i dowodzą, iż starania o rekompensatę były przez rodzinę R. czynione przed upływem terminu wskazanego w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. Z dowodów oraz informacji, w których posiadaniu jest Wojewódzki Urząd [...] jasno bowiem wynika, że wnioski, które T. S. i E. W. złożyły odpowiednio w dniu 2 marca 2011 r. i 29 czerwca 2011 r. nie były wnioskami, które zapoczątkowały sprawę o ich prawa do 1/2 części rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, lecz stanowiły kontynuację starań czynionych przez J.O. i A. R.. E. W. i T. S. w dobrej wierze uważały, że sprawa ustalenia ich prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia powyżej opisanej nieruchomości poza granicami RP jest w toku. Zdaniem skarżących kasacyjnie Wojewoda [...] przed wydaniem decyzji w sprawie nie zapoznał się z całością zgromadzonego w sprawie materiału, który ma w swoim posiadaniu i nie odniósł się w żaden sposób do dowodów, na które wielokrotnie powoływały się skarżące. W skardze kasacyjnej podniesiono również, że zaskarżony wyrok w dużej mierze opierał się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Jej wniesienie obwarowane jest szeregiem wymogów odnoszących się do możliwych podstaw i formy tej skargi. Podstawy kasacyjne określone zostały w art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. t.j. 2012, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Stosownie do punktu 1 wskazanego wyżej art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego. Natomiast w myśl punktu 2 tego przepisu podstawą skargi kasacyjnej może być także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art.174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego: błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W tych samych postaciach może przejawiać się druga podstawa kasacyjna określona w art.174 pkt 2 p.p.s.a., z tym że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie należy dodatkowo wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Należy też mieć na uwadze, że stosownie do art.183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że bierze z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Jeżeli zatem, jak w niniejszej sprawie, nie zachodzą przyczyny nieważności postępowania, to dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola zaskarżonego orzeczenia może odnosić się wyłącznie do powołanych w skardze kasacyjnej norm prawnych oraz wskazanego w tej skardze sposobu i skutków naruszenia przepisów w kwestionowanym wyroku. Wymaga również podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do korygowania, uzupełniania czy uściślania zarzutów skargi kasacyjnej. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi jest obwarowane przymusem adwokacko – radcowskim ( art.175 §1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe, należy dokładnie określić, jaki przepis prawa, zdaniem skarżącego, został naruszony. Jeśli natomiast przepis, którego zarzut dotyczy, zawiera kilka, czy kilkanaście unormowań ( norm prawnych), to w skardze kasacyjnej trzeba wyraźnie wskazać, która z tych norm prawnych została naruszona. Skarga kasacyjna wniesiona w rozpatrywanej sprawie nie odpowiada przedstawionym wyżej wymogom, gdyż nie wskazano ani podstaw kasacyjnych, ani nie sprecyzowano w prawidłowy sposób zarzutów. Skarga kasacyjna nie wskazuje w jakiej postaci doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego ( błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie). Odnośnie do zarzutów naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art.151 p.p.s.a. należy podkreślić – na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – że powyższe przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca chcąc powołać się na zarzut uchybienia wskazanym przepisom zobowiązana jest powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie powyższych przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy to materialnym, których w skardze kasacyjnej bezpośrednio w powiązaniu ze stawianymi zarzutami ( art.145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art.151 p.p.s.a) jednak nie powołano. Ponadto wskazane normy prawne są wzajemnie wykluczające, jedna z nich stanowi o wyniku rozstrzygnięcia sądu administracyjnego poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, zaś druga dotyczy oddalenia skargi. Wskazanie zaś na naruszenie przepisów: art.145 § 1 pkt 4 i art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych przepisów. Art. 145 § 1 k.p.a. określa przesłanki stanowiące podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, stanowiąc w pkt 4 i 5, że wznawia się postępowanie, jeżeli: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu ( pkt 4 ), wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję ( pkt 5). Sprawa będąca przedmiotem rozpoznania prowadzona była w zwykłym trybie, brały w niej czynny udział skarżące, zaś w skardze kasacyjnej nie wskazano, jakich nowych okoliczności - poza już wskazywanymi przez skarżące - dotyczy podniesiony zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie mógł także odnieść skutku zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art.174 pkt 2 p.p.s.a., polegający na błędnym ustaleniu przez organy administracji stanu faktycznego w sprawie. Powyższy przepis stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie powołując się na powyższą podstawę kasacyjną powinien wskazać zarzuty dotyczące konkretnych przepisów procesowych. Samo wskazanie art.174 pkt 2 p.p.s.a. i określenie, że naruszenie tego przepisu polega na błędnym ustaleniu przez organy administracji stanu faktycznego w sprawie jest niewystarczające i tak sprecyzowany zarzut nie mógł być skuteczny. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego zarzucono nieuwzględnienie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jednakże nie wskazano ani jednego przepisu tej ustawy na poparcie wskazanego zarzutu. Również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie określono żadnego przepisu wskazanej ustawy. W skardze kasacyjnej zarzucono także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, nie wskazując przy tym stosownego przepisu, który został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Samo ogólnikowe zarzucenie błędu w ustaleniach faktycznych bez odniesienia do przepisu, który został naruszony uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku. Nadmienić także należy, że w skardze kasacyjnej błędnie oznaczono datę zaskarżonego orzeczenia ( 2 listopada 2012 r.), podczas gdy wyrok Sądu I instancji został wydany w dniu 12 października 2012 r. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a orzekł, jak w wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.