II FZ 1022/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/GL 1041/12 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. 1. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r., I SA/GL 1041/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w odrzucił zażalenie A. Sp. z o.o. w P. (zwana dalej: spółką) w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 czerwca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, w kwestii zażalenia spółki z dnia 24 października 2012 r. na postanowienie z dnia 15 października 2012 r. o odrzuceniu skargi. 2. W uzasadnieniu sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 15 października 2012 r. odrzucił skargę spółki. Odpis tego orzeczenia z uzasadnieniem i wskazaniem, że przysługuje od niego skarga kasacyjna doręczono pełnomocnikowi spółki, będącemu radcą prawnym, w dniu 18 października 2012 r. za pośrednictwem osoby uprawnionej do odbioru tej przesyłki. Z kolei w dniu 25 października 2012 r. pełnomocnik spółki wniósł zażalenie na to postanowienie. Uzasadniając wydane postanowienie sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: p.p.s.a. - nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia o odrzuceniu skargi. Takie orzeczenie podlega bowiem zaskarżeniu skargą kasacyjną zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. Dlatego na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzucił zażalenie. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zarzuciła naruszenie art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że pełnomocnik spółki mylnie oznaczył pismo nazywając je zażaleniem, a którego treść i istota wymagała uznania, iż w istocie jest ono skargą kasacyjną. W związku z tym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. 4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie kluczowe znaczenia ma treść art. 46 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać m.in. oznaczenie rodzaju pisma (art. 46 § 1 pkt 2 ustawy) i osnowę wniosku lub oświadczenia (art. 46 § 1 pkt 3 ustawy). Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy (np. zażalenie bądź skarga). Z kolei osnowa wniosku lub oświadczenia to merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera. Winno z niej wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. W zasadzie oba omawiane elementy pisma strony powinny ze sobą korelować. Trudności interpretacyjne stwarza sytuacja, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma. W takich sytuacjach priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony. Naczelny Sąd Administracyjny podziela opinię Sądu Najwyższego wyrażoną w postanowieniu z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jak jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny wyrażał wielokrotnie w swoich postanowieniach (por. postanowienia z dnia 29 września 2010 r., I FZ 277/10; z dnia 23 czerwca 2009 r., II FZ 197/09; z dnia 19 stycznia 2007 r., II FZ 793/06). Dlatego, jeśli z pisma dostatecznie wyraźnie wynika zamiar zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę należy, niezależnie od oznaczenia takiego pisma, potraktować je jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi. W konsekwencji należy zbadać czy pismo strony spełnia wymogi formalne przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dla skargi kasacyjnej. 5. W ocenie Sądu poczynione powyżej uwagi przeniesione na grunt rozpoznawanej sprawy pozwalają uznać, że odrzucenie pisma strony jako niedopuszczalnego zażalenia, bez zbadania, czy spełnia ono wymogi konieczne dla skargi kasacyjnej, było przedwczesne. Rozpoznając zatem sprawę ponownie sąd pierwsze instancji powinien potraktować pismo skarżącego, jako skargę kasacyjną i w tym kierunku nadać pismu dalszy bieg. 6. Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji