II SA/Wr 496/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2012r. sprawy ze skargi M. i H. Sz. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. w dniu [...]r. wszczął postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. O. [...] w L. W trakcie gromadzenia materiału dowodowego dotyczącego sprawy m.in. w trakcie oględzin na przedmiotowej nieruchomości, organ ustalił, że przy ul. O.[...] w L. znajdują się dwa lokale mieszkalne i jeden lokal usługowy. Inicjatorzy postępowania M. i H. Sz. podnieśli, że doszło do nielegalnej zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego będącego własnością I. i K. K. znajdującego się w w/w budynku, który poprzednio był użytkowany jako zakład naprawy wag, a na chwilę obecną, po jego wynajęciu, prowadzona jest w nim działalność polegająca na naprawie i konserwacji aut. Dodatkowo w trakcie postępowania wskazali oni, że działalność polegająca na naprawie wag sklepowych nie zakłócała spokoju, nie powodowała żadnej uciążliwości dla sąsiadów, nie zagrażała bezpieczeństwu oraz nie miała wpływu na środowisko. Po zmianie sposobu użytkowania lokalu na warsztat samochodowy, zdaniem M. i H. Sz. hałas przy wykonywaniu prac w warsztacie nie pozwala im na normalną egzystencję, dom się trzęsie, a spaliny, środki chemiczne i lakier przechodzą do mieszkania skarżących. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. w dniu [...] r. wydał na podstawie art. 105 kpa decyzję, którą umorzył postępowanie w sprawie. W ocenie organu I instancji budynek został wybudowany w ubiegłym wieku i nie zachowały się dokumenty potwierdzające jego funkcję, niemniej jednak zawsze jest w nim prowadzona jakaś działalność, a zmiana profilu działalności nie powoduje zmiany sposobu użytkowania lokalu. Na skutek odwołania złożonego od decyzji przez M. i H. Sz. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając sprawę w II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ustalenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w L. nie potwierdziły zmiany sposobu użytkowania lokalu. Jak wynika z pisma Urzędu Miejskiego w L. z dnia [...] r. przedmiotowy lokal użytkowy przeznaczony jest na zakład naprawy maszyn. Zatem nawet gdyby w przedmiotowym lokalu prowadzona działalność wiązała się z wjeżdżaniem aut do przedmiotowego pomieszczenia i polegała na naprawie aut, a nie tylko przyciemnianiu szyb samochodowych, to i tak taka działalność mieści się w ramach legalnego sposobu wykorzystywania tej części obiektu (nie mogłaby być traktowana jako samowolna zmiana sposobu użytkowania). Organ wyjaśnił przy tym, że nie ma żadnych podstaw, aby termin "maszyna" interpretować w sposób zawężający, jak czynią to odwołujący się według, których przez maszynę nie można rozumieć pojazdów. W związku z tym, że Prawo budowlane nie zawiera definicji maszyny, interpretując ten termin odwołać się, zdaniem organu, należy do jego potocznego znaczenia. Organ podał też posługując się Słownikiem Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), że przez maszynę rozumieć należy też "pojazd", co ma jego zdaniem potwierdzać zasadność bezprzedmiotowości postępowania i jego umorzenie. Wskazana decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze na powyższą decyzję M. Sz. i H. Sz. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości jako naruszających prawo. Skarżący stwierdzili, że zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. oraz poprzedzająca ją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. - daje pozwolenie dla samowolnego użytkowania lokalu bez wymaganych opinii, zezwoleń i ich zgody. Ponadto użytkowanie lokalu jako warsztatu samochodowego zakłóca spokój oraz zagraża bezpieczeństwu skarżących. Zdaniem skarżących Pan K. zajmował się wyważaniem wag sklepowych. Nigdy do środka lokalu nie wjeżdżały samochody. Były to usługi nie zakłócające spokoju, o żadnej uciążliwości. Zakład naprawy wag prosperował do 2005 r., następnie przez 5 lat lokal stał pusty. W 2010 r. Pani K. wynajęła lokal na warsztat samochodowy, który jest przeciwnością poprzedniego zakładu. Nadto skarżący zarzucili, że przeprowadzona kontrola w dniu 23 lutego 2011 r., czyli przed wszczęciem postępowania, została przeprowadzona po wcześniejszym uprzedzeniu, więc oczywiście w czasie czynności kontrolnych w lokalu nie było żadnego samochodu ani narzędzi służących do ich naprawy i konserwacji. Tak przeprowadzona kontrola nie zabezpiecza zrealizowania zasady prawdy obiektywnej. Ponadto, w tym przypadku, organ I instancji nie zapewnił skarżącym czynnego udziału zgodnie z art. 10 ust. 1 k.p.a.. Wartość dowodowa protokołu z tejże czynności budzi zatem wątpliwości. Skarżący ponownie podkreślili, że warsztat samochodowy jest usytuowany bezpośrednio pod ich mieszkaniem, stąd wykonywane w nim prace powodują nie tylko wibracje, hałas, wydobywanie się oparów i spalin, lecz także zagrożenie p.poż. Zdaniem skarżących, przy takim układzie obciążeń właściciel warsztatu powinien posiadać również ekspertyzę techniczną wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności odpowiadającej charakterowi dokonywanych zmian. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 796/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr[...]. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 15, art. 7, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.. Zdaniem sądu, kontrola instancyjna przeprowadzona przez organ odwoławczy obejmuje zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego sprawy. Organ drugiej instancji nie może więc ograniczyć się wyłącznie do kontroli pierwszoinstancyjnego orzeczenia lecz ma obowiązek rozpatrzenia sprawy we własnym zakresie. Uprawniony jest także, jeżeli uzna to za konieczne, przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe na podstawie art. 136 k.p.a.. Powyższe oznacza, że organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie (wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 658/08, publ. LEX nr 532803). W ocenie sądu w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie przeprowadził należycie postępowania odwoławczego, gdyż nie rozpoznał ponownie merytorycznie sprawy w jej w całokształcie. Sąd podał, że: Skoro istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, to wszechstronne postępowanie w niniejszej sprawie było konieczne, celem rozpatrzenia wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących w toku postępowania administracyjnego i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu podjętej decyzji. Organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie przeanalizował na gruncie badanej sprawy przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt. 2, gdzie przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Uzyskanie zgody organu na dokonanie takiej zmiany uzależnione jest od tego, czy spełnia ona warunki określone w art. 71 ust. 2. Istotne jest w sprawie, że przepis ust. 1 cyt. Wyżej art.71 – nie wymienia enumeratywnie wszystkich przypadków, które według ustawy podpadają pod pojęcie "zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego (lub jego części)". Ustawodawca użył w nim bowiem określenia "w szczególności", które oznacza, że wymienione w tym przepisie "podjęcie" bądź "zaniechanie" w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zostały wymienione jedynie przykładowo. Istotne jest jednak, aby podjęta bądź zaniechana działalność zmieniała warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. wydał postanowienie nr[...] , którym na podstawie art. 136 kpa nałożył na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego polegającego na ustaleniu czy w posiadaniu Urzędu Miasta L. znajdują się jakiekolwiek dokumenty obrazujące wymagania prawne dotyczące zagospodarowania ww. działki przed rokiem 1998 (chodzi o miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w przeszłości). Przy piśmie z 23 maja 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. przekazał D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. z 1985 r. Po uzyskaniu tego dokumentu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...] , którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. W uzasadnieniu decyzji opierając się o przedłożony plan zagospodarowania przestrzennego wskazano, że nie zachowały się dokumenty dotyczące budowy i przeznaczenia budynku. Faktem jest niezgodność wcześniejszej funkcji obiektu tj. fabryki instrumentów lutniczych z planem zagospodarowania przestrzennego z 1985 r., jednakże nie ma podstaw aby kwestionować legalność sposobu jego użytkowania. Skoro jak wywodzi organ w budynku miała miejsce działalność związana z naprawą maszyn, a pojęcie maszyna jest bardzo szerokie, można do nich zaliczać wagi, kosiarki a nawet samochody. Dalej organ podaje, że nie posiada punktu odniesienia w postaci jasnego i szczegółowego określenia przeznaczenia obiektu, gdyż nigdzie nie sprecyzowano jakie maszyny i w jakiej ilości mogą być naprawiane. Ponadto ponownie badając sprawę doszedł on do przekonania, iż zastosowanie wytycznych sądu co do przesłuchania świadków czy przeprowadzenia rozprawy jest bezcelowe, gdyż nie mogły się one przyczynić do rozpoznania sprawy. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. i H. Sz. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc m. in., że: Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 5 stycznia 2012 r. zwrócił uwagę na to, że organy nie wzięły pod uwagę spornych interesów stron oraz nie odniosły się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto na skutek postanowienia D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uzupełnieniu materiału dowodowego pracownica Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w L. osobiście odebrała ten dokument z Urzędu Miejskiego w L. Jakkolwiek organ II instancji posiadał plan zagospodarowania przestrzennego z 1985 r. nie brał on pod uwagę aneksu do uchwały Rady Miejskiej L. z 1993 r., która zmieniała stan prawny na przedmiotowej nieruchomości. Skarżący powołują się na rozmowy telefoniczne z pracownikiem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniach 6 i 8 czerwca 2012 r. w których zapewnia się ich, że decyzja jeszcze nie jest wydana a zatem przedłożona przez nich dokumentacja w dniach 11 i 13 czerwca 2012 r. nie mogła być uwzględniona w decyzji, która została wydana w dniu 8 czerwca 2012 r. Kolejne zarzuty skargi dotyczą zignorowania dowodów przedkładanych przez skarżących na bieżąco oraz nieuwzględnienia przez organ wyroku sądu administracyjnego, który wskazywał jakie działania dowodowe winien przeprowadzić organ. Ponadto zaskarżona decyzja narusza art. 5, 71 i 71a Prawa budowlanego. Zdaniem skarżących ze względu na układ obciążeń niezbędne okazuje się doprowadzenie przez organ do sporządzenia ekspertyzy technicznej, tym bardziej, że zmiana sposobu użytkowania nastąpiła w starym obiekcie budowlanym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać, że w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 217 – dalej u.p.p.s.a.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Działając w graniach tak zakreślonej kognicji sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, co spowodowane jest koniecznością zastosowania przy orzekaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c przywołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. W ocenie sądu postępowanie prowadzone przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiera poważne uchybienia, które dyskwalifikują wydane w sprawie rozstrzygniecie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. (sygn. akt II SA/Lu 936/11) wskazał, że jeżeli strona nie zgadza się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, to powinna kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym orzeczenie, w którym zawarte są ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko będzie bowiem wiążące wobec wszystkich organów wskazanych w art. 170 p.p.s.a. Pomimo stwierdzenia przez sąd przy okazji uchylenia wcześniej wydanej decyzji, że niezbędne jest wykazanie bezprzedmiotowości postępowania aby zaistniała możliwość jego umorzenia uzasadnienie obecnie zaskarżonej decyzji nie spełnia tej cechy. Ponadto sąd administracyjny wyznaczył organowi decyzyjnemu możliwość ukierunkowania postępowania dowodowego na przesłuchanie świadków czy przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, co w ocenie organu administracyjnego zostało uznane za bezcelowe. Przechodząc na grunt przepisów prawa materialnego należy brać pod uwagę kilka elementów kwalifikujących dane działanie jako samowolną zmianę sposobu użytkowania. Pierwszym elementem zgodnie z art. 71 Prawa budowlanego jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi - w niniejszej sprawie takiego zgłoszenia nie było. Skoro zatem brak po stronie użytkownika obiektu działań podstawowego elementu jakim jest skierowanie do właściwego organu zgłoszenia w sytuacji potwierdzenia pozostałych przesłanek opisanych w art. 71 Prawa budowlanego zachodzi konieczność interwencji uprawnionego w tym względzie organu administracyjnego. Każda bowiem zmiana sposobu użytkowania, która prowadzi do zmiany parametrów wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, powinna być poprzedzona dokonanym zgłoszeniem. Analizując pozostałe przesłanki wynikające z przepisu prawa materialnego należy mieć na uwadze fakt, iż zmiana sposobu ma również miejsce wtedy, gdy zmieniają się warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy, higieniczno-sanitarnego czy wielkość lub układ obciążeń. Od początku postępowania zagadnienie to jest podnoszone jako wiodące, natomiast organ w uzasadnieniu wskazuje, że nie ma punktu odniesienia do określenia funkcji obiektu a zmiana profilu działalności z naprawy wag na przyciemnianie szyb samochodowych nie może być uznane za zmianę sposobu użytkowania. W kolejnym zdaniu organ jednak podaje, że co prawda każda forma działalności wiązać się może z różnymi warunkami bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotnego, higieniczno-sanitarnego czy ochrony środowiska - lecz organ nie cytuje w tym miejscu do końca przepisu, gdyż dalej podana jest wielkość lub układ obciążeń. Zdaniem sądu aby umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe należało właśnie ten element w sposób szczegółowy zbadać i przeanalizować, co już raz było przez sąd wskazywane. Organ natomiast pomimo wytycznych sądu uznał, że zastosowanie innych środków dowodowych jest bezcelowe. Innymi słowy, dalej nie rozpoznano istoty sprawy chociażby dokonując analizy zmiany wpływu profilu działalności na nieruchomości sąsiednie, w tym skarżących poprzez pryzmat elementów opisanych w art. 71 Prawa budowlanego. Orzecznictwo administracyjne zmierza do przyjęcia, że do wyczerpania ustawowych przesłanek wynikających z art. 71 Prawa budowlanego nie jest konieczna zmiana przeznaczenia obiektu lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w powołanym przepisie. Nie tylko zmiana rodzaju użytkowania obiektu budowlanego, lecz także znaczące zwiększenie realizowanej już działalności wytwórczej lub usługowej w tym obiekcie mogą powodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, użytkowych, układu obciążeń, a nawet na skutek przekroczenia określonego pułapu uciążliwości - kolidować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 180/11). Sąd uznał również nieprawidłowość postępowania organu decyzyjnego na gruncie przepisów procedury administracyjnej. Po uchyleniu decyzji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie zobowiązujące do przedłożenia konkretnego dowodu, a po jego otrzymaniu, będąc w zasadzie jedynym jego dysponentem, wydał decyzję merytorycznie kończącą sprawę administracyjną. W takiej oto sytuacji organ stał się posiadaczem dokumentu, który był dla niego na tyle istotny, że posłużył on do wydania decyzji, niemniej jednak nie zapoznał z nim stron postępowania. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony nie miały takiej możliwości, a z akt administracyjnych wynika, że przynajmniej skarżący byli mocno zainteresowani tym dokumentem. Skierowali oni bowiem do organu pismo podważające tryb uzyskania przedmiotowego dokumentu, a nawet z własnej inicjatywy ustosunkowali się do tego dokumentu. Istotne jest jednak to, że decyzja została wydana w dniu [...] r. natomiast, jak wskazuje prezentata, pismo skarżących dotyczące nowego dowodu w sprawie wpłynęło do organu w dniu 11 czerwca 2012 r. a więc po wydaniu rozstrzygnięcia. Co prawda zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, niemniej jednak również po wydaniu decyzji bo też 11 i 13 czerwca 2012 r. drogą elektroniczną strona przekazała informację do aneksu do miejscowego planu zagospodarowania. Zauważyć więc należy, że nie zostały zachowane zasady wynikające z kpa decydujące o czynnym udziale stron na każdym etapie postępowania oraz podjęciu wszelkich działań umożliwiających wszechstronne zebranie i ocenę materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy uchylenie zaskarżonej decyzji było konieczne i uzasadnione. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 u.p.p.s.a.