II OSK 957/13

II OSK 957 / 13 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 896/12 w zakresie odrzucenia skargi B. S. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. II OSK 957 / 13 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę B. S. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] sierpnia 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zarządzeniami z dnia 26 września i 27 września 2012 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał B. S. do usunięcia braków skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe, skarżący wraz z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy, zażaleniem na zarządzenia z dnia 27 września 2012 r. w przedmiocie wpisu sądowego złożył też pismo procesowe, w którym podał, że nie posiada egzemplarza skargi, który mógłby przesłać do Sądu, a także podał, że nie ma możliwości kopiowania pism z uwagi na fakt, że przebywa w zakładzie karnym oraz wskazał, że ustanowiony dla niego pełnomocnik z urzędu mógłby w jego imieniu sporządzić odpis skargi z akt sprawy i przesłać do Sądu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 października 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Odrzucając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że skarżący mimo wezwania o uzupełnienie braków oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie niewykonania wezwania, nie uczynił mu zadość w zakresie nadesłania odpisu skargi. Nie uczynił także tego ustanowiony w sprawie pełnomocnik. Jak znaczył Sąd, pismo Okręgowej Rady Adwokackiej ustanawiające adwokata B. K. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Jakkolwiek zostało ono doręczone pełnomocnikowi po upływie terminu do nadesłania odpisu skargi, to jednak ustanowienie pełnomocnika z urzędu otwierało drogę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do nadesłania odpisu skargi. Wniosek taki jednak do Sądu nie wpłynął. Z tych też przyczyn, uznając, iż brak formalny skargi nie został uzupełniony Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł B. S., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 67 § 5 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i niedoręczenie ustanowionemu w przedmiotowej sprawie pełnomocnikowi z urzędu pisma w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi, co z kolei doprowadziło do nieuzasadnionego stwierdzenia przez Sąd braków formalnych skargi i wydania postanowienia o jej odrzuceniu, 2. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie przez Sąd, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka odrzucenia skargi polegająca na nieuzupełnieniu w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Należy stwierdzić, że stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, jeżeli z powodu tych braków nie można nadać sprawie prawidłowego biegu. Braki formalne, o których mowa w tym przepisie w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a., to takie braki, których wystąpienie uniemożliwi nadanie skardze prawidłowego biegu. Stwierdzić trzeba, iż niewykonanie wezwania w zakresie nadesłania określonej liczby odpisów skargi nie powoduje automatycznego odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Nie można, bowiem tracić z pola widzenia przy kwalifikacji braku odpisu pisma procesowego konkretnych okoliczności sprawy. Te bowiem, jak w niniejszej sprawie, mogą również prowadzić do nieuzasadnionego ograniczenia konstytucyjnego prawa do sądu. W przedmiotowej sprawie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do nadesłania jednego egzemplarza skargi, skarżący poinformował Sąd w zakreślonym terminie, iż nie ma możliwości kopiowania pism, a nadto, iż nie posiadana kopii skargi, z uwagi na jego osadzenie w zakładzie karnym. Z tych też przyczyn skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy poprzez m.in. wyznaczenie pełnomocnika, co zostało uwzględnione w postępowaniu prowadzonym przed Sądem pierwszej instancji. Powyższa sytuacja dodatkowo uzasadniała zwrócenie się o nadesłanie brakującego odpisu skargi do ustanowionego w sprawie pełnomocnika strony. Z tych też przyczyn za zasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania wyjaśnić trzeba, iż wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258- 261 P.p.s.a.