II SA/Po 623/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi L. K. prowadzącego Przedsiębiorstwo [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 roku Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę Decyzją z dnia 18 maja 2012 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski (dalej: Wojewoda) uchylił decyzję Prezydenta Miasta Poznania (dalej: Prezydent) z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...] ([...]), którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono L.K. prowadzącemu Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego na cele mieszkalne przy ul. R. [...] w Poznaniu (działka nr [...], ark. [...], obręb W.). Jednocześnie organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 9 września 2011 r. L.K. wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego na cele mieszkalne przy ul. R. [...] w Poznaniu (działka nr [...], art. [...], obręb W.) (k. 9 akt administracyjnych I instancji). Do wniosku załączono projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujący działkę [...] (k. 6 akt administracyjnych I instancji) oraz decyzję o warunkach zabudowy z dnia 15 lipca 2008 r. nr [...] znak [...] (k. 1-5 akt administracyjnych I instancji). Pismem z dnia 8 czerwca 2011 r., złożonym 20 czerwca 2011 r. L.K., w oparciu o art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 133, poz. 935) wystąpił o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno budowlanych: § 12 ust. 1, § 13 ust.1, § 19, § 23 i § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm. - dalej: "r.w.t.") (k. 21-42 akt administracyjnych I instancji). Wraz z pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. Prezydent wystąpił do Ministra Infrastruktury o upoważnienie na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (k. 46 akt administracyjnych I instancji), a postanowieniem z tego samego dnia nr [...] postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało zawieszone. Pismem z dnia 25 czerwca 2011 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. R. [...]-[...], S. [...]-[...] i Ł. [...]-[...] zgłosił sprzeciw wobec inwestycji. W piśmie podkreślono, że już obecnie budynek, który ma podlegać rozbudowie, nie spełnia wymagań określonych w r.w.t. w zakresie odległości budynku od granicy działki sąsiadującej z budynkami wspólnoty, w których znajdują się otwory okienne, ponadto wysokość przesłaniania uniemożliwia dostęp naturalnego światła. Projektowana nadbudowa będzie miała też, zdaniem Wspólnoty, negatywny wpływ na istniejące zabudowania przyczyniając się do odcięcia nasłonecznienia dla niższych kondygnacji sąsiednich budynków, wzrostu zaludnienia na niewielkim terenie, wzrostu ruchu samochodowego wewnątrz podwórza, spadku wartości mieszkań oraz zaburzenia ładu przestrzennego. Sprzeciw wobec inwestycji zgłosił również zarządca nieruchomości K. sp. z o.o. (k. 54 akt administracyjnych I instancji). Pismem z dnia 23 września 2011 r. nr [...] ([...]) Minister Infrastruktury poinformował Prezydenta, że zgodnie z § 2 ust. 2-4 r.w.t. przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2 oraz budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m2, o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 Prawa budowlanego, wymagania mogą być spełnione w sposób inny niż określony w r.w.t., stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu ekspertyzy. Dla pozostałych budynków istniejących o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m2 wymagania mogą być spełnione w sposób inny niż określony w r.w.t. stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej uzgodnionej z wymienionymi wyżej organami (k. 76 akt administracyjnych I instancji). Wobec stanowiska Ministra Infrastruktury postanowieniem z dnia 11 października 2011 r. Prezydent podjął postępowanie. Tego samego dnia Prezydent zobowiązał L.K. do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 12 ust. 1, § 13 ust.1, § 19, § 23 i § 55 ust. 1 r.w.t., doprowadzania projektu budowlanego do zgodności ze wskazaniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] w zakresie lokalizacji miejsc parkingowych (zgodnie z tą decyzją lokalizację miejsc parkingowych należy zapewnić na terenie działki inwestora) oraz do przedłożenia uprawnień budowlanych oraz zaświadczenia o wpisie do właściwej izby samorządu zawodowego projektanta R. G. z dnia 11 października 2011 r. (k. 79 akt administracyjnych I instancji). Pismem z dnia 7 listopada 2011 r. L.K. wystąpił o zawieszenie postępowania z uwagi na oczekiwane uzgodnienie ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej budynku przez Wojewódzką Komendę Straży Pożarnej. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. Prezydent zawiesił postępowanie (k. 83 i 84 akt administracyjnych I instancji). Wraz z pismem z dnia 12 stycznia 2012 r. L.K. przedłożył do akt opinię techniczną z dnia 30 listopada 2011 r. dotyczącą transportu osób niepełnosprawnych w budynku mieszkalnym przy ul. R. [...] (zalecono zastosowanie odpowiedniego urządzenia technicznego - schodołazu Skalambil wraz zainstalowaniem systemu przywołania) oraz ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu ochrony przeciwpożarowej tego obiektu wraz z postanowieniem Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej z dnia 14 listopada 2011 r. nr [...] ([...]). W postanowieniu tym wyrażono zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego w sposób określony we wskazaniach ekspertyzy pod warunkiem spełnienia określonych warunków (k. 87-119 akt administracyjnych I instancji). Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r. Prezydent podjął postępowanie w sprawie (k. 120 akt administracyjnych I instancji). Następnie wraz z pismem z dnia 8 lutego 2012 r. L.K. przedłożył opinię rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych, w którym stwierdzono, że w kontekście otaczającej posesję przy ul. R. [...] zabudowie kwartałowej spełniającej przesłanki zabudowy śródmiejskiej zasadne jest wygospodarowanie pomieszczeń na parterze budynku na cele mieszkaniowe. Faktyczne nasłonecznienie pomieszczeń parteru budynku, które odpowiada zabudowie śródmiejskiej (dla pomieszczeń znajdujących się na terenie nie kwalifikowanym jako zabudowa śródmiejska) nie wpłynie negatywnie na zdrowie przyszłych użytkowników i warunki sanitarne lokali (k. 127-128 akt administracyjnych I instancji). Pismem z dnia 17 lutego 2012 r. K. sp. z o.o., jako Zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. R. [...]-[...], S. [...]-[...] i Ł. [...]-[...] zaznaczyła, że we wniosku inwestora wytypowano działkę nr [...] przy ul. B. [...] na lokalizację miejsca składowania odpadów stałych. Zdaniem Zarządcy składowanie odpadów powinno odbywać się na działce inwestycyjnej nr [...]. Podkreślono też, że wskazane miejsca parkingowe dla projektowanej nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania terenu znajdują się na działce nr [...] przy ul. B. [...], tymczasem obecnie miejsca te są przyporządkowane do istniejących lokali mieszkalnych w budynku przy ul. B. [...]. Wskazano zatem miejsca wykorzystane zgodnie z warunkami zabudowy dla nieruchomości przy ul. B. [...]. W piśmie z dnia 23 lutego 2012 r. L.K. podtrzymał lokalizację składowania odpadów stałych na działce przy ul. B. [...] z uwagi na fakt, że na działce przy [...] nie ma możliwości postawienia kontenerów. Natomiast w odniesieniu do miejsc parkingowych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. B. [...] stwierdził, że nie są one wykorzystane i spełniają 100 % potrzeb obu posesji. L.K. dodał, że jest jedynym właścicielem obu posesji, które są wynajmowane na cele mieszkaniowe, dlatego uważa, że dublowanie miejsc parkingowych i miejsc składowania odpadów nie ma sensu. Ponadto przekształcenie budynku biurowo-mieszkalnego na budynek mieszkalny przy ul. R. [...] spowoduje likwidację 17 miejsc postojowych przy budynku, co poprawi warunki socjalno-bytowe oraz estetyczne całego otoczenia posesji (k. 135 akt administracyjnych I instancji). Decyzją z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...] ([...]), Prezydent - działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej: "P.b.") - zatwierdził projekt budowlany przedłożony przez L.K. i udzielił pozwolenia na budowę robót budowlanych obejmujących nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego na cele mieszkalne przy ul. R. [...] w Poznaniu. W ramach szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych przewidziano między innymi, że należy zachować warunki wynikające z postanowienia Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 14 listopada 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu Prezydent stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 15 lipca 2008 r. nr [...] ([...]). Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz będące członkami właściwych izb samorządu zawodowego projektantów. Do wniosku zostały załączone oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Inwestor przedłożył także postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wyrażające zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż określony w przepisach techniczno-budowlanych. Projekt budowlany uzgodniony został pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych (uzgodnienie z dnia 28 grudnia 2011 r. nr 323). Następnie Prezydent wskazał, że w toku postępowania inwestor zmienił zakres inwestycji rezygnując z czwartej kondygnacji, co uwzględniło w części żądania K. sp. z o.o. (będącej zarządcą nieruchomości przy ul. R. [...]-[...], S. [...]-[...] i Ł. [...]-[...] w Poznaniu) w zakresie właściwego nasłonecznienia lub przesłaniania. Prezydent dodał też, że w aktach sprawy znajduje się rysunek przedstawiający "studium słońca", z którego wynika, iż normatywny czas nasłonecznienia mieszkań (wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach) został spełniony. Ponadto inwestor przedłożył opinię z dnia 7 lutego 2012 r. rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych, który stwierdził, że faktyczne nasłonecznienie pomieszczeń parteru budynku, które odpowiada zabudowie śródmiejskiej dla pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się na terenie nie kwalifikowanym jako zabudowa śródmiejska, nie wpłynie negatywnie na zdrowie przyszłych użytkowników i warunki sanitarne lokali. Zdaniem Prezydenta realizacja inwestycji (w ostatecznym kształcie zmienionym przez inwestora) nie zmieni w sposób istotny warunków nasłonecznienia budynków przy ul. R. [...]-[...], S. [...]-[...] i Ł. [...]-[...] oraz nie wpłynie na pogorszenie warunków przesłaniania budynków już istniejących. Odnosząc się do zarzutów Wspólnoty Mieszkaniowej w zakresie odległości budynku od granicy działki i zwiększenia zagrożenia pożarowego, organ pierwszej instancji powołał treść § 2 ust. 2 r.w.t. i wskazał, że dla analizowanej inwestycji inwestor wykonał ekspertyzę techniczną stanu ochrony przeciwpożarowej, na podstawie której uzyskał zgodę Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (postanowienie z dnia 14 listopada 2011 r. nr [...], [...]) na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż przewidziany w przywołanym rozporządzeniu. Prezydent zauważył też, że budynek przy ul. R. [...] w Poznaniu nie jest obiektem wpisanym do rejestru zabytków i nie podlega ochronie konserwatorskiej. Odnosząc się do uwag Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczących wzrostu ruchu samochodów wewnątrz podwórza, organ stwierdził, iż zgodnie z opisem projektowanego zagospodarowania terenu miejsca parkingowe zapewnione zostaną na sąsiedniej działce inwestora, zlokalizowanej przy ul. B. [...]. Zatem nie nastąpi wzrost ruchu samochodów wewnątrz podwórza, a zgodnie z zamierzeniem inwestora parkowanie na terenie nieruchomości R. [...] zostanie zlikwidowane. Prezydent nie zgodził się także z argumentacją, że inwestycja przyczyni się do "zburzenia dotychczasowego ładu przestrzennego". Zagadnienie to wiąże się ze spełnieniem wymogów decyzji o warunkach zabudowy, która określa możliwy sposób zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymagania dotyczące nowej zabudowy określone zostały w decyzji nr [...]. Zdaniem organu projektowane parametry obiektu spełniają te wymagania i nie naruszają ładu przestrzennego. Z kolei co do kwestii podniesionych w piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. przez K. sp. z o.o. w zakresie lokalizacji miejsc składowania odpadów stałych Prezydent stwierdził, że zgodnie z § 22 ust. 1 r.w.t. "na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji". Inwestor przewidział gromadzenie odpadów stałych na terenie działki sąsiedniej, stanowiącej jego własność, zachowując jednocześnie wymóg nałożony § 22 ust. 4 r.w.t. dotyczący odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W konkluzji organ doszedł do przekonania, że w toku postępowania przeprowadzonego zgodnie art. 35 ust. 1 P.b. można stwierdzić, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust. 1, 2 i 3 P.b. W odwołaniu Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. Ł., R. i S. w Poznaniu zarzuciła naruszenie szeregu przepisów: art. 32. ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 P.b.; art. 47 ust. 1 P.b.; § 18 ust. 1 i 2 i § 21 ust. 1 r.w.t. poprzez nieuwzględnienie potrzeb parkingowych dla budynku objętego decyzją nr [...] i jego przyszłych lokali. Podniesiono także naruszenie § 22 i § 23 ust. 4 r.w.t. poprzez nieuwzględnienie potrzeb sanitarno-technicznych dla projektowanego budynku i jego przyszłych lokali, naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1, § 13, §16 ust. 1, § 39 r.w.t. Skarżąca Wspólnota zwróciła także uwagę na nieuwzględnienie w sprawie znacznego wzrostu zaludnienia na terenie objętym decyzją nr [...] oraz bezpieczeństwa w zakresie ochrony przeciwpożarowej w tym obszarze. Zdaniem odwołującej się naruszono również art. 9 K.p.a. poprzez wybiórcze i niepełne informowanie o przebiegu postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty Wspólnota wniosła o uchylenie decyzji i oddalenie wniosku inwestora, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 18 maja 2012 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej: K.p.a.), uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że decyzja Prezydenta została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem w zakresie zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania oraz o przysługującym im prawie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże organ pierwszej instancji naruszył ogólne zasady postępowania administracyjnego oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Wojewody uchybiono przede wszystkim zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz zasadzie praworządności (art. 65 K.p.a.). Organ nie przeprowadził bowiem w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., organy podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i w tym zakresie obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji występowania spornych interesów stron. W celu uczynienia zadość zasadzie prawdy obiektywnej, organ powinien przed podjęciem decyzji przeprowadzić postępowanie dowodowe, a następnie wyczerpująco uzasadnić swoje rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 k.p.a.). Następnie Wojewoda zaznaczył, że strona w odwołaniu i piśmie z dnia 7 maja 2012 r. wskazuje, iż twierdzenia wnioskodawcy, że prace, które dotychczas wykonał w budynku znajdującym się na działce nr [...] obejmowały zaledwie zamknięcie otworów drzwiowych oraz bramy w celu zabezpieczenia budynku przed osobami postronnymi, nie odpowiadają rzeczywistości. Zdaniem odwołujących prace wskazane przez wnioskodawcę w piśmie z dnia 1 kwietnia 2012 r. są jedynie fragmentarycznym wymienieniem prac faktycznie już wykonanych, a w budynku, którego dotyczy postępowania zostało wykonanych szereg prac, które nie mają żadnego związku z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa. Wojewoda zauważył, że takie postępowanie wnioskodawcy w sposób oczywisty godzi w szereg norm prawnych z zakresu prawa budowlanego, takich jak art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 P.b. Zgodnie z art. 32 ust. 4a nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót z naruszeniem art. 28 ust. 1. Z kolei art. 28 ust. 1 stanowi, ze roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Natomiast art. 41 ust. 1 pkt 2 P.b. stanowi, że rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Wskazując na te przepisy Wojewoda zaznaczył, że nie sposób szanować tego rodzaju naruszeń prawa. Dlatego w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego wykonanych prac konieczne byłoby przeprowadzenie wizji, którą powinien wykonać nadzór budowlany. Ze względu na konieczność poczynienia w tym względzie ustaleń, które powinny poprzedzać wydanie pozwolenia na budowę, konieczne okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Następnie Wojewoda odniósł się do podnoszonej przez skarżących kwestii, że inwestor nie spełnił wymagań w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych. Decyzja Prezydenta o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, dotyczących między innymi ochrony interesów osób trzecich i w tym zakresie określa, że projekt budowlany należy wykonać zgodnie z wymogami określonymi w art. 5 ust. 1 P.b. Wojewoda zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy wypowiada się w zakresie miejsc parkingowych w ten sposób że "pełne potrzeby parkingowe należy zapewnić w ilości minimum 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie; pełne potrzebny parkingowe należy zapewnić na terenie własnej działki". Organ pierwszej instancji wezwał inwestora o doprowadzenie projektu do zgodności z § 19 r.w.t. w zakresie spełnienia warunków dotyczących miejsc parkingowych i do doprowadzenia projektu do zgodności decyzją o warunkach zabudowy. Odnosząc się do powyższej kwestii inwestor wyjaśnił, że wielkość działki nie pozwala na wytyczenie miejsc parkingowych zgodnie z warunkami technicznymi. W roku 2000 budynek uzyskał pozwolenia na przebudowę i lokalizację 13 miejsc parkingowych na terenie działki przyległych do ścian budynku. Z projektu w zakresie zagospodarowania terenu wynika, że nie przewiduje się zmian zagospodarowania terenu. Ze względu na niewielką powierzchnię działki oraz duży procent zabudowy nie jest możliwe zaprojektowanie miejsc parkingowych na terenie działki inwestora z uwzględnieniem przepisów technicznych. Niezbędne miejsca parkingowe zapewnione będą na sąsiedniej działce inwestora oznaczonej nr [...], zlokalizowanej przy ul. B. (s. 38 projektu budowlanego). Wojewoda zauważył też, że w piśmie z dnia 23 lutego 2012 r. L.K. dodatkowo wyjaśniał, że jest jedynym właścicielem obu posesji. Odnośnie miejsc parkingowych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. B. [...] stwierdził brak ich wykorzystania, gdyż większość lokatorów nie posiada własnych samochodów. Inwestor wyjaśnił, że miejsca parkingowe znajdujące się na działce nr [...] zapewniają zabezpieczenie w 100% potrzebnych miejsc postojowych dla obu posesji. Powyższe rozwiązanie zostało pozytywnie zaakceptowane przez organ pierwszej instancji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji i zatwierdzonym projekcie budowlanym. Wojewoda nie podzielił stanowiska Prezydenta i stwierdził, że wydając pozwolenie naruszono art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. w zw. z § 18 ust. 2 r.w.t. Zdaniem organu odwoławczego rozwiązanie proponowane przez inwestora mogłoby być zaakceptowane, ale pod warunkiem, że wniosek o pozwolenia na budowę zostałby rozszerzony o wskazanie działki nr [...], a inwestor złożyłby oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące tej działki. Ponadto plan zagospodarowania terenu powinien uwzględniać działkę nr [...] z zaznaczonymi miejscami postojowymi w liczbie określonej w decyzji o warunkach zabudowy, czyli 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie (z projektu budowlanego wynika, że inwestor planuje 18 mieszkań, a więc powinno być zapewnione 18 miejsc postojowych). Wojewoda zwrócił też uwagę, że wyjaśnienia zawarte przez inwestora, odnośnie miejsc parkingowych zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. B. [...], w związku z którymi stwierdza brak ich wykorzystania, gdyż większość lokatorów nie posiada własnych samochodów, nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Wnioskodawca powinien zapewnić miejsca parkingowe bez względu na to czy będzie swoje lokale wynajmował czy przeniesie ich własność na inne osoby. Zatem twierdzenie wnioskodawcy, że może nie przestrzegać przepisów dotyczących miejsc parkingowych, jeśli będzie wynajmował lokale nie znajduje żadnego uzasadnienia. Odnosząc się do kwestii spełnienia warunku określonego § 22 i § 23 r.w.t. Wojewoda przywołał treść tych przepisów, jednakże stwierdził, że z uwagi na brak planu zagospodarowania terenu z uwzględnieniem działki o nr [...] i zaznaczenia miejsca gromadzenia odpadów stałych, organ odwoławczy nie był w stanie skontrolować pod tym względem decyzji. Podkreślił, że ustalenia w tym zakresie powinien poczynić Prezydent. Wojewoda zwrócił też uwagę, że w sprawie brakuje jednoznacznej opinii specjalisty dotyczącej spełnienia wymagań dotyczących nasłonecznienia mieszkań w związku z planowaną nadbudową. Odnosząc się do kwestii zagrożeń pożarowych wskazywanych przez odwołującą się Wspólnotę Wojewoda powołał ekspertyzę techniczną wraz z uzgodnieniami, która przesądza, iż realizacja inwestycji - w świetle wymagań ochrony przeciwpożarowej - jest dopuszczalna. Z kolei w odniesieniu do podnoszonych w odwołaniu zarzutów naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Wojewoda stwierdził, że § 2 ust. 2 rozporządzenia zezwala przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części na spełnienie wymagań, o których mowa w rozporządzeniu, w inny niż określony w tym akcie prawnym sposób, stosowanie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego, a w przypadku zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Zatem nadbudowa obiektu i zmiana sposobu użytkowania jest możliwa w stosunku do budynków już istniejących, pobudowanych zgodnie z prawem, ale aktualnie już nie spełniających wymogów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, nawet jeżeli nie jest możliwe jego dostosowanie do aktualnych wymogów. Skargę na decyzję Wojewody złożył L.K.. Wniósł o jej uchylenie decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Jego zdaniem decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem prawa i w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto nie wyjaśniono rzetelnie wszystkich okoliczności faktycznych. W pierwszej kolejności L.K. zwrócił uwagę, na naruszenie art. 7 i 6 K.p.a. oraz brak argumentów dla podjętej decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Odnosząc się do okoliczności sprawy skarżący podkreślił, że w sprawie nie uwzględniono istniejącego i ciągle aktualnego pozwolenia na budowę z dnia 16 czerwca 2000 r. nr [...] ([...]) oraz wpisów w dzienniku budowy wydanym w dniu 17 lipca 2000 r. W świetle tych dokumentów zarzuty o aktualnie prowadzonych pracach budowlanych niezgodnych z art. 28 § 1 P.b. są bezzasadne. W przywołanym wcześniej pozwoleniu na budowę jest wyznaczone 15 miejsc parkingowych na terenie działki [...]; strona informuje tylko o 13 miejscach parkingowych, posiadając w swych zasobach plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika usuwanie miejsc postojowych w liczbie 15. Wskazując na te okoliczności L.K. zarzucił Wojewodzie niekonsekwencję, bowiem z jednej strony w decyzji podniesiono, że w projekcie "nie przewiduje się zmian zagospodarowania terenu", natomiast w dalszej treści neguje możliwość istnienia miejsc postojowych. Odnosząc się do warunku zapewnienia miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregowania skarżący zaznaczył, iż organ odwoławczy powołuje się na § 22 ust. 1 r.w.t., tymczasem § 23 ust. 4 stanowi, że odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt. 1 i 3 nie powinna wynosić więcej niż 80 m od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Zdaniem L.K. podnosząc wątpliwości w zakresie spełnienia powyższych warunków Wojewoda w istocie zanegował wydane wcześniej pozwolenie na budowę z czerwca 2000 r. i załączony do niego plan zagospodarowania terenu. Skarżący nie zgodził się też z twierdzeniem, że Prezydent dopuścił się niestaranności w zakresie ustalenia kwestii nasłonecznienia pomieszczeń. W aktach sprawy znajduje się "studium słońca", z którego wynika, że normatywny czas nasłoneczniania mieszkań został spełniony. Dokumenty te znajdują się w opracowaniu warunków technicznych do decyzji o warunkach zabudowy. Podsumowując skarżący stwierdził, że Wojewoda nie wyjaśnił należycie sprawy pod kątem zgodności inwestycji z warunkami zabudowy oraz art. 35 P.b. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wraz z pismem z dnia 14 września 2012 r. L.K. nadesłał do akt sądowych informację pokontrolną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania (k. 24 akt sądowych). Z informacji tej wynika, że dnia 13 sierpnia 2012 r. pracownicy Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przeprowadzili na terenie nieruchomości przy ul. R. [...] kontrolę, podczas której ustalono, że trwają tam prace objęte pozwoleniem na budowę z dnia 16 czerwca 2000 r. nr [...] ([...]) wydanym przez Prezydenta Miasta Poznania polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku przedszkola i łaźni na budynek biurowy z garażami w poziomie parteru budynku. W chwili kontroli przedłożono dziennik budowy, w którym nie stwierdzono, aby budowa przerwana została na czas dłuższy niż 2 lata, a w późniejszym okresie, na czas dłuższy niż 3 lata. Pismem z dnia 18 września 2012 r. na skargę odpowiedziała Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. R., S. i Ł.. Wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem Wspólnoty Prezydent przy wydawaniu decyzji nie przeprowadził szeregu obiektywnych dowodów i poprzestał wyłącznie na jednostronnych twierdzeniach wnioskodawcy sprzecznych z interesami uczestnika postępowania. Nie zbadał przy tym wszystkich okoliczności w sprawie, a jego uchybienia są na tyle istotne, że Wojewoda nie mógł merytorycznie rozpatrzyć sprawy na podstawie zebranego materiału dowodowego. Organ w szczególności nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego w zakresie skutków podniesienia dachu budynku wnioskodawcy dla nasłonecznienia sąsiednich budynków. Prywatna ekspertyza wnioskodawcy nie może być traktowana, jako bezstronny dowód w sprawie. Organ nie przeprowadził również dowodu z oględzin w stosunku do umiejscowienia miejsc parkingowych oraz miejsc gromadzenia odpadów, w szczególności nie porównał tych kwestii do wymagań decyzji o warunkach zabudowy. Jak słusznie zauważył Wojewoda wniosek skarżącego nie obejmował sąsiedniej działki, która ma w zamyśle wnioskodawcy stanowić plac parkingowy i plac składowania odpadów dla działki objętej wnioskiem. Prezydent nie uwzględnił dodatkowo faktu, iż w trakcie występowania o pozwolenie na nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku wnioskodawca prowadził prace budowlane na podstawie innego pozwolenia na budowę. Kwestię tę powinien zbadać Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, którego stanowisko powinno mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia całej sprawy. Stanowisko to powinno zostać uzyskane przez organ pierwszej instancji, a nie w trakcie postępowania odwoławczego. Zdaniem Wspólnoty w szczególności wyjaśnienia przez Prezydenta wymaga fakt, czy w jednym czasie mogą funkcjonować dwie różne i wykluczające się decyzje o pozwoleniu na budowę oraz czy w tym samym czasie na jednym obiekcie mogą toczyć się roboty budowlane na postawie dwóch pozwoleń na budowę o sprzecznym celu. Zgodnie z udzieloną przez wnioskodawcę informacją prowadzi on w dalszym ciągu prace budowlane na podstawie pozwolenia na budowę z 2000 r. Prace budowlane nie zostały zakończone, zgodnie z informacją udzieloną przez skarżącego, a wnioskodawca nie otrzymał pozwolenia na użytkowanie budynku. W czasie 12 lat trwania prac budowlanych wnioskodawca prowadził sporadyczne roboty budowlane wykorzystując budynek, jako faktyczną siedzibę swojego przedsiębiorstwa a część pomieszczeń udostępniał lokatorom nawet pod wynajem. Budynek nagle opustoszał dopiero, kiedy wnioskodawca wystąpił w kwietniu 2011 roku o pozwolenie na nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania. Dodatkowo Wspólnota wskazała, że uchylenie decyzji Wojewody i nakazanie mu prowadzenia sprawy, jako organowi odwoławczemu prowadziłoby wprost do naruszenia szeregu przepisów K.p.a. (art. 15, 80, 136, 139). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie zawiera istotnych wad, które pozwalałyby na wyeliminowanie jej z obrotu. W szczególności skarżący nie podważył stanowiska Wojewody, co do konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przez organ pierwszej instancji. Niezależnie od tego Sąd zauważył, że część okoliczności powołanych przez L.K. na etapie postępowania sądowoadministracyjnego ma znaczenie dla dalszego toku sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Sądu przesłanki określone w tym przepisie ziściły się, stąd zachodziła konieczność uchylenia decyzji Prezydenta z dnia 28 lutego 2012 r. o pozwoleniu na nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego-mieszkalnego na cele mieszkalne przy ul. R. [...] (działka [...]) oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Należy stwierdzić, że trafne jest stanowisko Wojewody, że Prezydent udzielając pozwolenia L.K. na budowę na podstawie zebranego materiału dowodowego naruszył przepisy postępowania odnoszące się do należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych (art. 7 i 77 K.p.a.), w zakresie w jakim było to niezbędne dla wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia (art. 6 K.p.a.). Cześć istotnych zagadnień nie została też należycie uargumentowana w uzasadnieniu decyzji Prezydenta (art. 107 § 3 K.p.a.). Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organy są obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Kwestią, która w ocenie Sądu przesądziła o konieczności uchylenia pozwolenia na budowę z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...] jest przede wszystkim nienależyte zweryfikowanie spełnienia wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 lipca 2008 r. nr [...] w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Zgodnie punktem I ust. 2 tiret 7 decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 lipca 2008 r. inwestor powinien zapewnić 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie, a "pełne potrzeby parkingowe należy zapewnić na terenie własnej działki" (zob. k. 5 akt administracyjnych I instancji). W myśl § 18 ust. 1 i 2 r.w.t. zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z oświadczeniami inwestora L.K. realizacja wystarczającej ilości miejsc postojowych na działce nr [...], na której usytuowany jest budynek będący przedmiotem pozwolenia na budowę, jest niemożliwa z uwagi na niewielkie rozmiary tej działki. Mając to na uwadze Wojewoda przyjął, że spełniony zostanie warunek zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów dla projektowanej inwestycji, jeżeli miejsca te zostaną urządzone na innej działce inwestora w otoczeniu budynku - działce nr [...] (ul. B. [...]). Sąd w tym miejscu zauważa na marginesie, że takie stanowisko Wojewody - korzystne dla skarżącego - może budzić pewne wątpliwości co do wypełnienia warunku określonego w decyzji o warunkach zabudowy (co do obowiązku lokalizacji miejsc parkingowych na terenie "własnej działki"). Jednakże Sąd nie podważa tego stanowiska z uwagi na zakaz orzekania nie niekorzyść skarżącego (skargę wnosi L.K.). Należy zgodzić się z Wojewodą, że propozycja usytuowania miejsc postojowych dla samochodów dla projektowanej inwestycji powinna być należycie udokumentowana. Stanowisko organu odwoławczego wymaga jednak pewnej korekty. Jeżeli miejsca postojowe mają być dopiero zrealizowane na działce nr [...] (ul. B. [...]), to do wniosku o pozwolenie na budowę rzeczywiście należy dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania przez L.K. tą działką na cele budowlane. Jeżeli miejsca te jednak już tam się (zgodnie z prawem) znajdują, to takie oświadczenie nie jest potrzebne (w takim przypadku na działce nr [...] nie byłyby podejmowane roboty budowlane), natomiast konieczne będzie udokumentowanie przez inwestora prawa do korzystania z tych miejsc na wyłączność przez użytkowników budynku na działce [...] (ul. R. [...]). Niezależnie od tego czy miejsca postojowe na działce nr [...] (ul. B. [...]) będą dopiero zrealizowane czy już się tam znajdują, służyć one będą do obsługi projektowanej inwestycji na działce [...] (przy ul. R. [...]). Dlatego rację ma Wojewoda, że inwestor powinien przedstawić plan zagospodarowania terenu uwzględniający tą pierwszą działkę i położenie na niej miejsc parkingowych. Trzeba też pamiętać, iż zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Przepis ten został uszczegółowiony w obowiązującym w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133; rozporządzenie to nadal znajdzie zastosowanie w tej sprawie zgodnie z przepisem przejściowym: § 14 Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, Dz.U. z 2012 r., poz. 462). Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu, sporządzona na mapie zgodnie z § 7, powinna określać między innymi "układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary". Mając to wszystko na uwadze sama wzmianka na stronie 38 projektu budowlanego, że niezbędne miejsca parkingowe zapewnione będą na sąsiedniej działce inwestora oznaczonej numerem 2, zlokalizowanej przy ul. B. (część opisowa projektu zagospodarowania terenu), następnie uzupełniona o wyjaśnienie L.K. zawarte w piśmie z dnia 23 lutego 2012 r. (k. 135 akt administracyjnych I instancji) nie dała podstawy do należytego zweryfikowania przez organ pierwszej instancji czy spełnione zostały wymogi określone w § 18 ust. 1 i 2 i nast. r.w.t. w zakresie zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego wyrażonych w powołanym wyżej piśmie z dnia 23 lutego 2012 r., a także w wyjaśnieniach złożonych organowi odwoławczemu w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r. (k. 128 akt administracyjnych II instancji) Sąd nie podziela stanowiska, że skoro L.K. jest właścicielem obu działek nr [...] i [...], a w obiektach wynajmuje on lokale osobom nie posiadającym samochodów, to pozwala to, aby miejsca parkingowe niewykorzystane na działce 2 mogły służyć do obsługi budynku na działce [...]. Tego rodzaju wnioskowanie prowadzi wprost do obejścia prawa - § 18 ust. 1 r.w.t. Jak już wyżej wskazano zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe "dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne". W świetle tej regulacji nie ma zatem znaczenia czy lokale mieszkalne w danym budynku będą docelowo zajmowane przez najemców czy ich przyszłych właścicieli. Wymóg zapewnienia miejsc postojowych dla użytkowników lokali mieszkalnych jest zasadniczo bezwarunkowy, dotyczy każdej działki i nie zależy od tego, kto będzie lokal zamieszkiwał. Nie można zatem twierdzić, że zapewnianie miejsc postojowych w zakresie określonym przepisami jest ich "dublowaniem", jak sugeruje skarżący. Trzeba też podkreślić, że nie można przeznaczać dla obsługi nowej inwestycji miejsc postojowych już przeznaczonych do obsługi innej, legalnej zabudowy. Inne rozumowanie prowadziłoby do absurdalnego wniosku, który jest nie do zaakceptowania w świetle § 18 § 1 r.w.t., że kilka miejsc postojowych mogłoby w tym samym czasie służyć dla obsługi wielokrotnie większej liczby użytkowników. Niezależnie Sąd zauważa też, że odpowiednie udokumentowanie przez inwestora i wyjaśnienie czy spełnione zostały warunki zapewnienia na potrzeby inwestycji odpowiedniej ilości miejsc parkingowych jest tym bardziej potrzebne, że z akt postępowania wynika, że najprawdopodobniej po dacie złożenia pozwolenia na budowę znaczna części działki nr [...] (ul. B. [...]) została zabudowana wielopiętrowym budynkiem mieszkalnym. Proces budowy na tej działce został wyraźnie uwidoczniony na stronie 13 (k. 98 akt administracyjnych I instancji) ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej budynku przy ul. R. [...] (działka [...]), którą to ekspertyzę złożył skarżący. To samo zresztą przedstawia zdjęcie przedstawione przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. R., S. i Ł. w piśmie z dnia 25 czerwca 2011 r. (k. 52 verte akt administracyjnych I instancji). Obrys tego budynku na działce nr [...] został w pewnej części wyrysowany na planie zagospodarowania działki znajdującym się w projekcie budowlanym. Wszystkie te okoliczności wzmagają tylko potrzebę dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy przez Prezydenta Miasta Poznania w zakresie tego czy miejsca postojowe służące do obsługi budynku projektowanego na działce [...] w ogóle mogą być na działce nr [...] (ul. B. [...]) wyznaczone. Sąd nie podziela też stanowiska L.K. przedstawionego w skardze, że wysuwając wątpliwości co do spełnienia przez obecną inwestycję wymogów co do miejsc postojowych Wojewoda w istocie neguje wcześniejszą decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 16 czerwca 2000 r. nr [...] wydaną dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku przedszkola i łaźni na budynek biurowy z garażami na poziomie parteru budynku. Wówczas miejsca postojowe zapewniono bezpośrednio przy obrysie budynku, a miejsc tych obecnie nie przewiduje się. Natomiast zdanie powołane przez skarżącego, pochodzące ze strony 6 decyzji Wojewody: "z projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania terenu wynika, ze nie przewiduje się zmian w zakresie zagospodarowania terenu", zostało przytoczone w szerszym kontekście uzasadnienia decyzji i stanowiło element argumentacji dla tezy korzystnej dla inwestora, uzasadniającej dlaczego w obecnym stanie faktycznym i układzie zabudowy uzasadnione jest dopuszczenie miejsc postojowych na działce nr [...], a nie wyłącznie na działce nr [...] (o tym zob. też wyżej). Zdaniem Sądu Wojewoda trafnie zauważa, że - podobnie jak w przypadku miejsc postojowych - również miejsce gromadzenia odpadów stałych powinno zostać odzwierciedlone na odpowiedniej mapie załączonej do projektu pozwalającej organowi na zweryfikowanie czy spełnione zostały wymagania określone przepisami. Zgodnie z powołanym już wyżej § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać miejsce usytuowania, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych. W dokumentacji projektowej analizowanej inwestycji miejsce składowania odpadów nie zostało oznaczone. Zarzut dotyczący kwestii nasłonecznienia również nie jest zasadny, bowiem jest to zagadnienie, które wymaga szerszego wyjaśnienia przez Prezydenta. W tym miejscu trzeba jednak poczynić pewne uwagi porządkujące, bowiem Wojewoda kwestię tę analizuje nieprawidłowo, błędnie łącząc dwa odrębne zagadnienia. Trzeba podkreślić, że problematyka nasłonecznienia pomieszczeń w odniesieniu do inwestycji przy ul. R. [...] ma dwojaki charakter. Z jednej strony konieczne jest rozstrzygnięcie czy spełnione zostały warunki techniczne związane z nasłonecznieniem pomieszczeń w parterze budynku na działce [...], a więc budynku objętym projektem. Z drugiej strony ustalić należy czy inwestycja z uwagi na jej charakterystykę, spowoduje zacienienie pomieszczeń mieszkalnych w budynkach otaczających. Z lakonicznej opinii rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych z dnia 7 lutego 21012 r. nie wynika jednoznacznie czy warunki związane z nasłonecznieniem pomieszczeń w parterze budynku na działce [...] nie spełniają obowiązujących norm techniczno-budowlanych, ale pomimo to rozwiązania projektowe mogą być dopuszczone w trybie § 2 ust. 2 r.w.t., czy też spełniają te normy i dlatego mogą być dopuszczone (k. 127 akt administracyjnych I instancji). Powyższe ma istotne znaczenie, bowiem jeżeli warunki techniczne w zakresie zacienienia nie są spełnione, to ekspertyza w tym zakresie powinna być zaopiniowana przez właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego (§ 2 ust. 2 in fine r.w.t.). Precyzyjnych ustaleń wymaga kwestia zacieniania pomieszczeń mieszkalnych w budynkach otaczających obiekt na działce [...]. W tym względzie wypowiedzi organu pierwszej instancji są niejasne. Z jednej strony Prezydent wskazuje, że inwestor "w toku prowadzonego postępowania zmienił zakres inwestycji rezygnując z czwartej kondygnacji". Organ nie precyzuje kiedy i w jakim oświadczeniu o taką zmianę wystąpiono. Co więcej Prezydent powołuje się na opracowanie określane jako "studium słońca" (należy mniemać, iż chodzi o rysunek znajdujący się na k. 22 akt administracyjnych I instancji), podczas gdy opracowanie to (nie opatrzone datą) zostało dołączone do wniosku z dnia 8 czerwca 2011 r., a więc było przygotowane wraz z projektem budowlanym w jego pierwotnej wersji. W aktach nie ma natomiast analizy zacieniania innych budynków przez projektowaną nadbudowę w wersji po modyfikacji projektu. Trzeba pamiętać, że znajdujący się w aktach projekt obejmuje zmianę sposobu użytkowania budynku oraz niewielką nadbudowę "ze zmianą dachu". Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że Wojewoda nie naruszył art. 6, 7 i 77 § 1 K.p.a. ponieważ organ ten - jako organ odwoławczy - w sposób wystarczający zidentyfikował naruszenia jakie miały miejsce w pierwszej instancji i które uzasadniły uchylenie pozwolenia na budowę z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...]. Niezależnie od zarzutów skargi Sąd stwierdza natomiast, że wobec przedstawionej przez L.K. informacji pokontrolnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania złożonej w toku postępowania sądowoadministracyjnego (k. 25 akt sądowych, z akt wynika, że kontrola została zainicjowana przez Urząd Miasta Poznania) nie podziela stanowiska Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Ł., R. i S. wyrażanego w toku postępowania administracyjnego oraz sugerowanego w piśmie procesowym z dnia 18 września 2012 r., że inwestor w istocie rozpoczął roboty budowlane przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, co rodziłoby konieczność zastosowania art. 32 ust. 4a P.b. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania rozwiał w tym względzie wątpliwości czyniąc jednocześnie zadość jednemu wskazań zawartych w decyzji Wojewody (co do konieczności ustalenia czy na nieruchomości nie rozpoczęto robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na budowę). Mając na względzie powyższe i uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - orzekł o oddaleniu skargi. Odnosząc się do wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Ł., R. i S. o zasądzenie na rzecz uczestnika postępowania zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa pełnomocnika należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. o kosztach postępowania w postępowaniu administracyjnym Sąd pierwszej instancji orzeka jedynie w wyroku uwzględniającym skargę i to tylko na rzecz skarżącego. Zwrot kosztów nie przysługuje względem stron w przypadku, gdy skarga podlega oddaleniu.