II FZ 988/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2012 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia oddalić zażalenie. Pismem z 10 sierpnia 2012 r. S. D. wniósł skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2012 r., [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Prezesa Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 21 września 2010 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji z uzasadnieniem, że wykonanie decyzji mogłoby wywołać szkodę majątkową. Postanowieniem z dnia 8 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. (Dz. U. z 2012r, poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności, które uprawdopodabniałyby niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Sąd zwrócił uwagę, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winien być wnikliwie uzasadniony, ze wskazaniem faktów oraz odnoszących się do nich dowodów, uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te zachodzą w sprawie. W ocenie Sądu I instancji, wniosek strony skarżącej nie spełniał w/w wymogów, ograniczał się bowiem do stwierdzenia, że wykonanie decyzji mogłoby wywołać znaczną szkodę. Zdaniem Sądu, bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzjo. W złożonym w dniu 29 października 2012 roku zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącego wskazał na wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżący nie wykazał, że wykonanie decyzji spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie pełnomocnika wykonanie decyzji wywołałoby szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jak zaakcentował pełnomocnik, konieczność uiszczenia świadczenia pieniężnego w tak dużej wysokości, wiąże się z powstaniem szkody majątkowej pracodawcy. Pełnomocnik wskazał ponadto, na duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżący poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, swych twierdzeń w żadnym stopniu nie uprawdopodobnił. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). Argumenty wskazane w zażaleniu, zwłaszcza zaś okoliczność prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji, nie stanowi ani o przesłance "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" ani też o przesłance "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Za pozbawione racji uznać należy twierdzenie pełnomocnika, że wykonanie decyzji jak gdyby "samo w sobie" spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody. Gdyby bowiem wykonanie decyzji miało się wiązać samoczynnie z tą przesłanką, przepis dotyczący możliwości wstrzymania wykonania decyzji sformułowany byłby w sposób diametralnie inny. Przepis ten jednak stanowi, że wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe m.in. w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a to oznacza, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, jaka konkretnie szkoda mogłaby powstać w związku z wykonaniem decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być utożsamiane – tak jak wywodzi pełnomocnik strony skarżącej – z faktem spełnienia świadczenia/należności pieniężnej wynikającej z decyzji. W takim bowiem przypadku, każda decyzja, która nakłada na stronę obowiązek uregulowania określonej należności wiązałyby się z "niebezpieczeństwem szkody". To wnioskodawca ma wykazać, że w danym, konkretnym przypadku, uregulowanie należności wynikającej z decyzji (w dowolnej formie) wpłynie na ziszczenie się którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W badanej sprawie, strona skarżąca nie uzasadniła wniosku, nie przedłożyła też dowodów potwierdzających możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, zatem należy przyjąć, że Sąd I instancji prawidło odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.