VI SA/Wa 1387/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi H. B. i T. G. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę VI SA/Wa 1387/12 Uzasadnienie Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (RP), dalej także organ lub Urząd, decyzją z [...] grudnia 2008 r. wydaną na podstawie przepisów art. 24 i art. 52 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej pwp, po rozpatrzeniu zgłoszenia oznaczonego numerem [...] dokonanego [...] kwietnia 2002 r. udzielił na rzecz [...], N., dalej uprawnieni lub skarżący, patentu na wynalazek pt. [...]. Natomiast decyzją z [...] grudnia 2010 r. organ, działając w oparciu o przepisy art. 90 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 4 w zw. z art. 224 ust. 4 pwp, stwierdził wygaśnięcie tego patentu z dniem [...] kwietnia 2010 r. z powodu niewniesienia przez uprawnionych w przewidzianym terminie opłaty za 9. rok ochrony. Decyzję tę (tak samo zresztą jak ww. decyzję z [...] grudnia 2008 r. i pozostałą korespondencję kierowaną w sprawie do uprawnionych) otrzymała ich pełnomocnik E. M. – rzecznik patentowy, umocowana do działania w sprawie stosownie do pełnomocnictwa z [...] i [...] lipca 2002 r. (por. akta administracyjne sprawy). Decyzja zawierała pouczenie, iż stronie służy od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Urząd Patentowy RP (organ) w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia. Wniosek taki uprawnieni, działający nadal przez ww. pełnomocnika, złożyli do organu [...] sierpnia 2011 r. (data wpływu do organu na prezentacie pisma) łącząc go z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz (m.in.) z dopełnieniem czynności uiszczenia ww. opłaty za 9. rok ochrony wynalazku objętego patentem wraz z 30% zwyżką z tytułu uiszczenia jej po terminie. Wskazali przy tym (por. pierwszą stronę wniosku), iż ww. decyzja z [...] grudnia 2010 r. stwierdzająca wygaśnięcie patentu została doręczona pełnomocnikowi uprawnionych [...] grudnia 2010 r. Uchybienia w postępowaniu w sprawie są zaś skutkiem nagłej śmierci niemieckiego pełnomocnika uprawnionych ([...] lutego 2010 r.); o zainteresowaniu uprawnionych dalszą ochroną w Polsce wynalazku objętego ww. patentem nr [...] ich polski pełnomocnik ( rzecznik patentowy E. M.) dowiedziała się "od nowego niemieckiego pełnomocnika" z listu z [...] lipca 2011 r. Wcześniej uprawnionych reprezentowała w kontaktach z jej biurem niemiecka kancelaria adwokacka i ww. zmarły pełnomocnik, który był poinformowany o obowiązku corocznego uiszczania opłat za ochronę wynalazku. Jednak skutkiem braku z nim kontaktu i w konsekwencji pozytywnych instrukcji do wniesienia opłaty za 9. rok ochrony opłata ta nie została wniesiona. W tej sytuacji ww. decyzja organu z [...] grudnia 2010 r., stwierdzająca wygaśnięcie patentu, nie była zaskoczeniem, ale też pełnomocnik uprawnionych (polski) nie miała pewności czy uprawnieni "nie powierzyli wnoszenia opłat okresowych innemu rzecznikowi, co ostatnio jest częstą praktyką". Termin złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął bezskutecznie, gdyż pełnomocnik nie uzyskała informacji o okolicznościach niewniesienia tej opłaty, mimo że celem wyjaśnienia sytuacji wysłała zawiadomienie o możliwości złożenia takiego wniosku, a nie otrzymawszy odpowiedzi podjęła próbę kontaktu drogą telefoniczną / faksową z kancelarią niemieckiego pełnomocnika uprawnionych ustalając, że numery telefonu i faksu tej kancelarii są wyłączone z użytku. Dopiero [...] lipca 2011 r. otrzymała pismo nowego pełnomocnika niemieckiego uprawnionych z prośbą o informację o stanie sprawy i kierowanie do niego korespondencji dotyczącej ww. patentu na wynalazek. Okazało się bowiem, że uprawnieni nie zrezygnowali z jego ochrony w Polsce, a brak instrukcji w sprawie uiszczenia ww. opłaty za 9. rok ochrony był następstwem śmierci poprzedniego pełnomocnika uprawnionych, która nastąpiła na dwa miesiące przed upływem okresu ochrony. Uprawnieni bez pomocy fachowego pełnomocnika nie wiedzieli o konieczności uiszczenia kolejnej opłaty za ochronę patentu w Polsce, ani o terminach jej uiszczania. Dlatego śmierć ich pełnomocnika powinna być traktowana jako okoliczność nadzwyczajna, o której mowa w art. 243 ust. 6 pwp "co uzasadnia odpowiednie zastosowanie przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej". Skoro kwestia uiszczenia ww. opłaty mogła być prawidłowo wyjaśniona po [...] lipca 2011 r., to licząc od tej daty jako momentu ustąpienia przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, niniejszy wniosek o przywrócenie tego terminu jest złożony z zachowaniem dwumiesięcznego terminu od ustąpienia przyczyny oraz nie później niż w ciągu 6 miesięcy od bezskutecznego upływu uchybionego terminu, to jest z zachowaniem warunków z art. 243 ust. 2 pwp. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku uprawnionych z [...] sierpnia 2011 r. Urząd Patentowy RP (organ) postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r., wydanym na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) w zw. z art. 252 pwp, odmówił im przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] grudnia 2010 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] kwietnia 2010 r. patentu oznaczonego numerem [...] z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 9. rok ochrony. Według organu w ww. wniosku o przywrócenie terminu błędnie powołano się na art. 243 ust. 1 pwp, który dotyczy "terminów wyznaczonych przez Urząd oraz terminów warunkujących bieg postępowania, natomiast termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest terminem określanym w ustawie". O tym, że art. 243 ust.1 pwp dotyczy jedynie terminów wyznaczonych przez Urząd świadczą zapisy ust. 2 tego przepisu stanowiącego, że "wniosek o przywrócenie terminu składa się do Urzędu Patentowego w ciągu 2 miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, nie później jednak niż w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym termin ten upłynął. Jednocześnie wnioskodawca powinien dopełnić czynności, dla której termin ten został wyznaczony". Terminem do dokonania czynności warunkującej bieg postępowania jest natomiast termin dokonania czynności, której niewykonanie powoduje, że postępowanie nie może być kontynuowane; czynnością taką jest przykładowo wprowadzenie uzupełnień lub poprawek w dokumentacji zgłoszenia na wezwanie Urzędu. W kwestii tej organ powołał się na wyrok tut. Sądu z 20 marca 2008 r. VI SA/Wa 2091/07, Lex Omega 470041. Pełnomocnik uprawnionych jako dzień ustania przyczyny uchybienia ww. terminu wyznaczyła [...] lipca 2011 r., tj. dzień otrzymania listu o zainteresowaniu uprawnionych dalszą ochroną patentu w Polsce. Przyjmując tę datę organ uznał, że w tej sytuacji termin na wniesienie ww. wniosku o przywrócenie terminu upłynął (stosownie do zastosowanych w sprawie ww. przepisów art. 58 §1 i 2 oraz art. 59 § 2 kpa) [...] lipca 2011 r. Wniosek został zaś złożony [...] sierpnia 2011 r., zatem po upływie nieprzywracalnego 7-dniowego terminu. Tym samym w świetle art. 58 § 2 kpa nie zostały spełnione przesłanki wymagane do przywrócenia terminu. Uprawnieni zaskarżyli powyższe postanowienie organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o rozpatrzenie skargi w granicach całej sprawy, uchylenie zaskarżonego postanowienia, potwierdzenie "prawa skarżących (...) do rozpatrzenia ich wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. (...) jako złożonego w ustawowo przewidzianym terminie (...)". Z treści skargi wynika, że nie zgadzają się z tym postanowieniem. Zdaniem skarżących ww. art. 243 ust.1 pwp jest przepisem ogólnym i dotyczy rozpatrywania wszelkich spraw przez Urząd Patentowy RP, w których dokonanie czynności w określonym terminie warunkuje bieg postępowania. Brak podstaw do rozróżnienia miedzy terminem wyznaczonym przez Urząd i terminem określonym ustawą, jeśli dotrzymanie każdego z tych terminów warunkuje zgodnie z ustawą bieg postępowania. Istotne jest przy tym, że organ nie ma swobody w wyznaczaniu terminów dla dokonania określonych czynności, bowiem ich długość określa ustawa (pwp) w art. 242 ust.1. Zarówno termin wyznaczony przez organ, jak i określony w art. 244 ust. 4 pwp, biegną od daty doręczenia stronie pisma, wezwania, postanowienia lub decyzji organu i mają charakter procesowy. Skoro art. 243 ust. 2 pwp nie uzależnia określonego w nim trybu postępowania od tego przez kogo termin był wyznaczony, zatem winien mieć zastosowanie do każdego terminu warunkującego bieg postępowania, o którym mowa w ust.1 tego przepisu "także do terminu wynikającego z przepisów proceduralnych, sformułowanych w ustawie pwp, takich jak przykładowo termin określony w art. 244 ust. 4 pwp, mający zastosowanie w obecnej sprawie". Nadto art. 243 ust. 6 reguluje kwestię uchybienia terminu z powodu nadzwyczajnych okoliczności, wskazując przy tym, że ma zastosowanie do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1. Wobec takiej regulacji kwestii postępowania w razie uchybienia terminu, skarżący uważają, że ww. przepisy art. 58 i art. 59 kpa nie mają zastosowania w tej sprawie, bowiem art. 252 pwp odsyła do Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) jedynie w kwestiach nieuregulowanych w ustawie pwp. Niezależnie od powyższego skarżący podnieśli, że uchybienie omawianego terminu ma za przyczynę nadzwyczajne okoliczności, stanowiące przejaw działania siły wyższej, w postaci nagłej śmierci ich niemieckiego pełnomocnika. Zatem w myśl art. 243 ust. 6 pwp w stosunku do uchybienia tego terminu należy odpowiednio zastosować przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej, a to przepisy art.121 pkt 4 Kodeksu cywilnego (kc), którego odpowiednie zastosowanie oznacza, że do czasu ustąpienia przeszkody termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją organu z [...] grudnia 2010 r., a także wcześniejszy termin do wniesienia opłaty za 9. rok ochrony patentu nr [...] nie biegł, a rozpoczął bieg dopiero po ustąpieniu przeszkody. Skoro od daty ww. pisma z [...] lipca do [...] sierpnia 2011 r. (data wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie upłynęły 2 miesiące, to w chwili złożenia tego wniosku dwumiesięczny termin określony w art. 244 ust. 4 pwp na jego złożenie, którego bieg uległ zawieszeniu na skutek siły wyższej, także nie upłynął, zatem wniosek ten został złożony w terminie – stosownie do art.243 ust. 6 pwp. Nieprecyzyjne wskazanie podstaw prawnych wniosków sformułowanych w piśmie/ wniosku z [...] sierpnia 2011 r. nie może uszczuplać prawa skarżących do sprawiedliwego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia w kwestii uwzględnienia działania siły wyższej, jako przeszkody do uiszczenia w przewidzianym terminie opłaty z 9. rok ochrony patentu oraz złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2010 r. Zdaniem skarżących wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku było zbędne, gdyż na skutek siły wyższej bieg terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy był zawieszony stosownie do art. 243 ust. 6 pwp, a po ustąpieniu przeszkody zaczął bieg i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 244 ust.4 pwp. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie organu z [...] kwietnia 2012 r. "jest bezprzedmiotowe i powinno być wycofane z obiegu prawnego". Skarżący wnieśli z tych względów "o uwzględnienie działania siły wyższej i uznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za złożony w terminie". Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wnieśli do organu w tym samym dniu co skargę ([...] czerwca 2012 r.) dodatkowe pismo " w ślad za wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy (...)", w którym wobec odmowy przywrócenia terminu do złożenia tego wniosku zwrócili się prośbą o kontynuowanie postępowania i jego rozpatrzenie z uwzględnieniem uchybienia terminu z powodu nadzwyczajnych okoliczności / siły wyższej, której działanie "stanowi ustawową przyczynę zawieszenia biegu przedawnienia roszczeń, uregulowaną w Kodeksie cywilnym". Nadmienili przy tym że "niezależnie od niniejszego wniosku" skargę do Sądu złożyli "z ostrożności procesowej". W odpowiedzi na omówioną wyżej skargę uprawnionych organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 243 ust. 6 pwp podniósł, że możliwość skorzystania z tego przepisu zależy od środków podjętych przez stronę, tj. złożenia wniosku o wydanie postanowienia stwierdzającego zawieszenie biegu terminu z powodu działania siły wyższej. Urząd nie może wybierać za stronę trybu rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli z treści wniosku nie wynika wyraźnie żądanie zastosowania przepisów o zawieszeniu, Urząd nie ma podstaw do zastosowania tego trybu. Co więcej, art. 243 ust.6 pwp nie znajduje zastosowania w odniesieniu do terminu z art. 244 ust. 4 pwp. Art. 243 ust. 6 pwp ma bowiem zastosowanie do terminów nie podlegających przywróceniu. Termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest zaś przywracalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisów art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy te kontrolują zaskarżone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznoprawnego z daty ich podjęcia. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jt. Dz. U. z 2012 r., poz 270 (ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie organu jest zgodne z prawem. Postanowieniem tym organ odmówił skarżącym przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z [...] grudnia 2010 r. o stwierdzeniu wygaśnięcia patentu. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżących [...] grudnia 2010 r., co zostało wskazane w ww. wniosku o przywrócenie terminu i jest w sprawie okolicznością bezsporną. Zatem wynikający z art. 244 ust. 4 pwp termin 2 miesięcy na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją upłynął bezskutecznie [...] lutego 2011 r., albowiem wniosek taki został złożony dopiero [...] sierpnia 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, w którym skarżący podali dzień [...] lipca 2011 r. jako dzień / datę, kiedy to skutkiem powzięcia przez ich polskiego pełnomocnika wiadomości o zainteresowaniu skarżących dalszą ochroną patentu w Polsce ustąpiła przyczyna uchybienia terminu. Skoro jednak przyczyna uchybienia ww. terminu ustąpiła [...] lipca 2011 r., to organ prawidłowo uznał, że termin na wniesienie wniosku o przywrócenie tego terminu upłynął [...] lipca 2011 r. Złożenie go zatem [...] sierpnia 2011 r. było spóźnione i nie mogło skutkować merytorycznym rozpoznaniem wniosku, tylko odmową przywrócenia terminu z powodu uchybienia 7-dniowemu terminowi przewidzianemu w art. 58 § 2 kpa na wykonanie tej czynności. Organ bowiem zasadnie wbrew stanowisku skargi, zastosował w sprawie przepisy art. 58 oraz art. 59 kpa. W myśl art. 58 § 2 i 3 kpa prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym przywrócenie terminu do złożenia tej prośby jest niedopuszczalne. Skarżący negując takie działanie organu uważają tym samym, że ww. 7-dniowy termin ich nie dotyczy. Wskazują w związku z tym na przepisy art. 243 ust.1 i 2 pwp, w świetle których obowiązuje 2-miesięczny termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu liczony od dnia ustania przyczyny jego uchybienia. Stanowisko to jest jednak nieuprawnione; kwestia czy do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu przed Urzędem Patentowym stosuje się przepisy art. 58 i art. 59 kpa, jak twierdzi organ, czy też przepisy art. 243 ustawy Prawo własności przemysłowej (pwp), jak wywodzi strona skarżąca, jest zatem osią sporu w tej sprawie. Uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy przez organ, który oparł je na przepisach art. 58 i art. 59 kpa, Sąd podziela zapatrywanie organu, że art. 243 pwp dotyczy wyłącznie terminów wyznaczonych przez Urząd Patentowy (to jest terminów z art. 242 tej ustawy na dokonanie określonych czynności w toku postępowania) warunkujących bieg postępowania. Wynika to wprost z treści przepisów ust.1 i 2 art. 243 (w zw. z art. 242) pwp, gdzie przewidując wniosek o przywrócenie terminu "do dokonania czynności warunkującej (...) bieg postępowania" (ust. 1), który może być złożony w ciągu 2 miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia, postanowiono jednocześnie o dopełnieniu (wraz z tym wnioskiem) " czynności dla której termin ten został wyznaczony" (ust. 2). Tymczasem termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie nie jest wyznaczany przez organ, tylko wynika z ustawy, a to z art. 244 ust. 4 pwp, zgodnie z którym "termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wynosi 2 miesiące (...) od dnia doręczenia stronie decyzji (...)". Zatem kwestia jego przywrócenia podlega regulacji przepisów art. 58 i art. 59 kpa, a nie przepisów art. 243 pwp. Jak stanowi bowiem art. 244 ust 1¹ pwp do postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy kpa. Poza tym w art. 243 ust. 1 pwp mowa jest o uchybieniu terminu do dokonania czynności warunkującej bieg postępowania. W sprawie tej natomiast żadne postępowanie nie biegnie , gdyż zostało prawomocnie (skutkiem braku zaskarżenia) zakończone ww. decyzją organu z [...] grudnia 2010 r. o wygaśnięciu patentu i dopiero ewentualne pozytywne załatwienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy spowodowałoby jego kontynuację (bieg sprawy co do meritum). Jednak wniosek o przywrócenie terminu podlega regułom przepisów art. 58 i art. 59 kpa a nie art. 243 pwp, gdyż jak już wzmiankowano nie dotyczy terminu wyznaczonego przez Urząd tylko przewidzianego w ustawie. Oznacza to, że musi być złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 58 § 2 kpa), a nie jak stanowi art. 243 ust.2 pwp - w ciągu 2 miesięcy. To że szczególna regulacja przewidziana w art. 243 ust. 1 i 2 pwp odnosi się tylko do kwestii przywrócenia terminów do dokonania czynności warunkujących bieg postępowania, czyli terminów procesowych wyznaczanych stronie przez organ w toku sprawy, znajduje potwierdzenie w literaturze przedmiotu – por. w tym zakresie: K . Celińska-Grzegorczyk Postępowanie patentowe jako szczególne postępowanie administracyjne, Lexis Nexis 2009 str. 195 i nast., A. Szewc, G.Jyż Prawo własności przemysłowej, C.H. Beck 2003 str. 37 i nast., jak również ww. wyrok tut. Sądu z 20 marca 2008 r. VI SA/Wa 2091/07. Spóźniony wniosek o przywrócenie terminu powoduje, że organ stosownie do art. 59 § 2 kpa odmawia przywrócenia terminu. Oznacza to, że nie może dokonywać oceny istnienia przesłanki z art. 58 § 1 kpa w postaci istnienia bądź braku winy w uchybieniu terminu w sytuacji, gdy sam wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Prawidłowo więc organ nie rozstrzygał w sprawie tej kwestii. Nieuzasadnione są też zarzuty/argumentacja skargi nawiązujące do unormowania art. 243 ust. 6 pwp i podnoszące zawieszenie w sprawie biegu terminu do złożenia ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na skutek siły wyższej, co w konsekwencji oznacza -według skarżących- bezprzedmiotowość zaskarżonego postanowienia w sprawie niniejszej. Organ prawidłowo w tej kwestii wskazał w odpowiedzi na skargę, że zastosowanie trybu z tego przepisu uzależnione jest od żądania wniosku. Przede wszystkim jednak ma rację organ stwierdzając brak zastosowania art. 243 ust. 6 pwp do terminu przewidzianego w art. 244 ust. 4 pwp (czyli 2 – miesięcznego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją), gdyż przepis ten (art. 243 ust.6 pwp) dotyczy terminów nie podlegających przywróceniu; odnosi się bowiem wyłącznie do terminów do których nie ma zastosowania przepis ust. 1 (czyli nieprzywracalnych) uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności. Tymczasem termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako termin wynikający z ustawy (art. 244 ust. 4 pwp), jest przywracalny w trybie przepisów art. 58 i art. 59 kpa, które nie przewidują odpowiedniego stosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej, tak jak jest to w sytuacji objętej dyspozycją art. 243 ust. 6 pwp. Tym samym nie mogło dojść do zawieszenia w tej sprawie -jak chcą skarżący- biegu terminu do złożenia przez nich wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; mające w niej zastosowanie przepisy nie uzasadniają takiego rozwiązania. W tej sytuacji organ prawidłowo, działając w granicach wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i ustalając jego wniesienie z przekroczeniem 7- dniowego terminu, odmówił przywrócenia terminu bez wdawania się w roztrząsanie problematyki nadzwyczajnych -zdaniem skarżących- okoliczności, które legły u podstaw jego uchybienia, skoro dla rozpoznania tego wniosku problematyka ta, z powodów wyżej opisanych, nie miała żadnego znaczenia. Na marginesie i niezależnie od powyższego Sąd jedynie zauważa, że z akt administracyjnych organu wynika, że działająca w tej sprawie pełnomocnik skarżących zastała przez nich umocowana w 2002 r. Do niej ten organ kierował wszelka korespondencję w sprawie, w tym odpis ww. decyzji z [...] grudnia 2010 r. o wygaśnięciu patentu z pouczeniem o środku zaskarżenia. Żadni inni pełnomocnicy skarżących (zagraniczni) w aktach tych nie występują. Rzeczą ustanowionego pełnomocnika jest natomiast zorganizowanie kontaktowania się ze swoimi mocodawcami w sposób gwarantujący skuteczną reprezentację i zabezpieczenie ich interesów. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.