I OZ 6/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 700/12 zawieszające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2011 r., nr GK.II.7221.232.2011 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie Postanowieniem z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 700/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2011 r., nr GK.II.7221.232.2011 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że L. G. złożyła do WSA w Rzeszowie skargę na powyższą decyzję z dnia 3 listopada 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Brzozowskiego z dnia 24 sierpnia 2011 r., umarzającą wznowione postępowanie zakończone decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Krośnie z dnia 29 listopada 1996 r. w przedmiocie wprowadzenia zmian w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów miasta Brzozowa. Sąd wskazał, że uczestnikiem tego postępowania była m.in. L. S., która zmarła w toku postępowania sądowego. W zażaleniu na powyższe postanowienie L. G. zarzuciła, że Sąd I instancji naruszył art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wyniku uznania, że L. S. była uczestnikiem postępowania zakończonego decyzją PWINGiK z dnia 3 listopada 2011 r., nr GK.II.7221.232.2011 oraz że zmarła w toku postępowania sądowego. W zażaleniu podano, że L. S. zmarła przed wszczęciem postępowania sądowego, w dniu 4 września 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd zawiesza z urzędu postępowanie w razie śmierci uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zawiesił postępowanie sądowe, gdyż uznał, że w sprawie niniejszej taka sytuacja miała miejsce, tj. stwierdził, że L. S. była uczestnikiem postępowania i zmarła w toku postępowania sądowego. Tymczasem jak słusznie podniesiono w zażaleniu, z akt sprawy administracyjnej nie wynika, by L. S. była stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, a więc uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 33 § 1 p.p.s.a. Ponadto wskazać należy, że wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania w razie śmierci strony sąd winien dysponować odpisem aktu zgonu tej osoby. Niewystarczające jest bowiem oparcie takiego rozstrzygnięcia jedynie na adnotacji doręczyciela przesyłki. Przed zawieszeniem postępowania sąd winien zwrócić się do właściwego urzędu stanu cywilnego o nadesłanie odpisu aktu zgonu strony. Powyższe jest niezbędne z następujących przyczyn: po pierwsze tylko dokument w postaci aktu zgonu potwierdza w sposób nie budzący wątpliwości, że strona postępowania zmarła, zaś adnotacja poczty jest jedynie informacją umożliwiającą podjęcie czynności wyjaśniających; po drugie, akt zgonu daje możliwość ustalenia dokładnej daty zgonu strony, co jest niezbędne w świetle art. 124 § 2 p.p.s.a., który obliguje sąd do zawieszenia postępowania od dnia zdarzenia, które stanowi przesłankę podjęcia takiego rozstrzygnięcia; po trzecie natomiast, nie budzące wątpliwości ustalenie kiedy zmarła dana osoba pozwala na stwierdzenie, czy w ogóle była ona stroną postępowania sądowego. (por. post. NSA z 9 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 693/10). Wobec tego, że w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym nie można jednoznacznie przesądzić, czy zaistniała przesłanka wskazana w art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.