III SA/Gl 1519/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 22 października 2012 r. sprawy ze skargi P.K. na czynność Dziekana Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. w przedmiocie ustalenia wyniku kolokwium cząstkowego i weryfikacji wyników kolokwium postanawia odrzucić skargę. W dniu 29 maja 2012 r. (data nadania) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga P.K. na czynność Dziekana Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. (dalej Dziekan "OIRP"), w przedmiocie ustalenia wyniku kolokwium cząstkowego i weryfikacji wyników kolokwium. W skardze P.K. zarzuciła między innymi - naruszenie art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98 r., poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., - poprzez dokonanie oceny kazusu w aspekcie spełnienia wymogów punktu 19 klucza, odnoszącego się do wymogów językowych i redakcyjnych niezgodnych ze stanem faktycznym i przyznanie 1 punktu w skali od 0 do 6 punktów; - naruszenie art. 8 k.p.a. statuującego zasadę pogłębiania zaufania do organów; - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez nieinformowanie uczestników procesu szkolenia na aplikacji o okolicznościach faktycznych odnoszących się do przebiegu kolokwium; - naruszenie art. 11, art. 124, art. 125 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktu dokonania oceny na poziomie jednego punktu w skali 0-6. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonych postanowień. W odpowiedzi na skargę Dziekan OIRP w K. wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej oraz wniesionej z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu wskazano, że pierwszy z określonych przedmiotów skargi nie mieści się w treści przepisu 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn.) – dalej "p.p.s.a". - "Organizacja kolokwium" i "ustalenie wyniku kolokwium cząstkowego" nie są postaciami aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Są to zachowania o charakterze wewnętrznym, które oddziałują bezpośrednio na aplikanta. Zewnętrzny wymiar ma dopiero czynność ewentualnego skreślenia aplikanta z listy. Drugi przedmiot skargi oznaczony jako postanowienia kończące postępowanie w sprawie weryfikacji wyników kolokwium w ogóle nie istnieje w znaczeniu prawnym. Pisma Dziekana z [...] r. i [...] r. nie mają charakteru postanowień administracyjnych, a są wyłącznie czynnościami informacyjnymi. Ponadto organ dodał, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Postanowieniem z 5 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę do rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie taką ustawą szczególną jest ustawa o radcach prawnych. Ustawa ta wskazuje rodzaje spraw, które mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego. Dotyczy to m.in. ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską, ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego, skreślenia aplikanta radcowskiego z listy aplikantów. Zatem nie każdy akt podejmowany przez samorząd radcowski, dotyczący jego członków podlega kognicji sądów administracyjnych. W szczególności zaskarżona czynność nie należy do kategorii spraw kontrolowanych przez sąd administracyjny na podstawie przywołanej wyżej ustawy. Czynność objęta skargą nie może być także zaskarżona na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dyspozycja tego artykułu wskazuje, że czynność podlegająca kontroli sądu administracyjnego musi być z zakresu administracji publicznej oraz powinna dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność musi mieć publicznoprawny charakter co oznacza, że musi być skierowana do podmiotu zewnętrznego, niepodporządkowanego organizacyjnie lub służbowo organowi podejmującemu daną czynność. Tymczasem zaskarżona czynność jest aktem o charakterze wewnętrznym, podjętym w ramach stosunku łączącego aplikanta radcowskiego z samorządem radcowskim. Ponadto, zaskarżana czynność musi odnosić się do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek (por. B. Adamiak, Z właściwości sądów administracyjnych, ZNSA 2006, nr 2 s.18). W niniejszej sprawie zaskarżona czynność została wydana na podstawie § 28 regulaminu. Nie jest to akt zaliczony do źródeł powszechnie obowiązującego prawa, o którym mowa w art. 87 Konstytucji. Zaskarżona czynność nie dotyczy zatem uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że czynności polegające na ustalenia wyniku kolokwium cząstkowego i weryfikacji wyników kolokwium znajdują się poza zakresem kognicji sądu administracyjnego, określonej w art. 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn, z powodu niedopuszczalności skargi Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a..