II OZ 1086/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2077/12 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2077/12 odmówił Stowarzyszeniu [...] w B. w likwidacji przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd wskazał, że wiadome jest mu z urzędu i na podstawie analizy innych rozstrzygnięć dotyczących skarżącego, że Stowarzyszenie [...] w B. zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...] i zarządzono jego likwidację. Orzeczenie to jest prawomocne wobec oddalenia wywiedzionej od niego apelacji przez Sąd Okręgowy w B. (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że w dacie złożenia skargi oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy Stowarzyszenie [...] w B. nie posiadało już zdolności sądowej wobec uprawomocnienia się postanowienia o jego rozwiązaniu z dniem 20 kwietnia 2012 r. Tym samym, Stowarzyszenie nie posiadało zdolności do występowania przed sądem administracyjnym jako strona. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie [...] w B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Stowarzyszenie [...] w B. zostało rozwiązane na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...]. Jednocześnie Sąd ten zarządził likwidację Stowarzyszenia. Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. Przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Podkreślenia jednak wymaga, że działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Należy więc przyjąć, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm. (por. P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77, postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1067/12). Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym – art. 25 § 1 i 3 p.p.s.a. Brak ten jest brakiem nieusuwalnym, co z kolei oznacza, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jest zażaleniem z innych przyczyn niedopuszczalnym i jako takie podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 oraz art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.