II SA/Bd 952/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012r r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.D. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2012r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego obniżenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu, R.D. ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. [...], reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na czynność/akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] polegający na stwierdzeniu braku możliwości wznowienia postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wskazanej nieruchomości z dnia [...] lipca 2012r., z ostrożności procesowej nazwany również postanowieniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie wskazując na właściwość sądu powszechnego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy zawarte w ustawach szczególnych. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez R.D. skarga dotyczy pisma stanowiącego odpowiedź Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na pismo skarżącego z dnia 2 lipca 2012r., w którym skarżący wnosi o wznowienie postępowania dotyczącego wydania decyzji obniżającej wysokość zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Przedmiotowe pismo zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę aktów lub czynności innych, niż decyzje i postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny. Między przepisem prawa, określającym uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością dotyczącą tego prawa lub obowiązku musi istnieć ścisły związek. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie została podjęta czynność, ani wydany akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kwestionowanym przez skarżącego pismem, organ udzielił skarżącemu informacji, stosownie do kwestii zawartych w piśmie skarżącego z dnia 2 lipca 2012r. Powyższe pismo nie stanowi rozstrzygnięcia merytorycznego, wobec czego skarga do sądu na nie, nie przysługuje. Zwrócić ponadto uwagę należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 210r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), w sprawie o ustalenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje. W myśl zaś art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Powyżej przywołane przepisy wskazują, że postępowanie dotyczące sporu o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości ma charakter cywilnoprawny i nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, do której mają zastosowanie tryby nadzwyczajne umożliwiające wzruszenie decyzji administracyjnej. W sprawach tego rodzaju mogą być wprawdzie stosowane w ograniczonym zakresie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże nie wpływa to na zmianę charakteru tej sprawy, która co do istoty dotyczy regulacji cywilnoprawnej, nie podlegającej kontroli sądów administracyjnych, w konsekwencji czego właściwy w sprawie jest sąd powszechny. Kontrola odmowy wznowienia przez Kolegium postępowania ustalającego opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego także pozostaje w kognicji sadu powszechnego z uwagi na cywilny charakter tego postępowania. Zaliczenie prawa użytkowania wieczystego do instytucji prawa cywilnego, a tym samym opłaty z tytułu użytkowania wieczystego do opłat cywilnoprawnych potwierdzają ponadto uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 1994r. sygn. akt III CZP 188/93 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1996r. sygn. akt OPK 10/96. W konsekwencji powyższych ustaleń, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 ww. ustawy.