II SA/Wa 1146/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Joanna Kube, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant, asystent sędziego Monika Michnik-Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi Rektora [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej nabycie uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Rektor [...], stosując art. 21a ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), przekazał Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o nadaniu J. Z. uprawnień wynikających z posiadania stopnia doktora habilitowanego, załączając uzasadnienie decyzji, opis kariery zawodowej zainteresowanego oraz wykaz jego publikacji. Powyższe zawiadomienie wpłynęło do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] lutego 2012 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2012 r., rozpoznając sprawę nadania J. Z. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, postanowiła wyrazić swój sprzeciw i uchylić decyzję Rektora [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. W wykonaniu powyższego sprzeciwu, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, działając na podstawie art. 21a ust. 3 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, uchyliła decyzję Rektora [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie nabycia przez J. Z. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone Rektorowi w dniu [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wyjaśniła, że zgodnie z art. 21a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, wprowadzonym do ustawy przez art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455), na podstawie decyzji rektora uczelni osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. Jednak – zdaniem Centralnej Komisji – cyt. przepis nie mógł mieć w sprawie zastosowania, a tym samym Rektor [...] nie mógł uznać uprawnień J. Z. za równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, albowiem zainteresowany, będąc zatrudnionym na podstawie umowy o pracę z dnia [...] września 2011 r. w [...] Szkole [...] na stanowisku nauczyciela akademickiego, nie mógł być zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego, gdyż stosownie do obowiązującego w tym czasie art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), zatrudnienie w szkole wyższej osoby ze stopniem naukowym doktora na stanowisku profesora nadzwyczajnego wymagało uzyskania pozytywnej opinii Centralnej Komisji. Tymczasem Szkoła nigdy o taką opinię nie wystąpiła, toteż zatrudnienie J. Z. – jak podano w uzasadnieniu decyzji Rektora z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] – "w charakterze nauczyciela akademickiego na stanowisku profesora" było bezskuteczne, co świadczy o niespełnieniu przesłanki z art. 21a ust. 1 ww. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, który to przepis wszedł w życie z dniem 1 października 2011 r. na podstawie art. 38 ww. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Co więcej, w umowie o pracę z dnia [...] września 2011 r. określono rodzaj umówionej pracy jako "nauczyciel akademicki" ("w charakterze nauczyciela akademickiego na stanowisku profesora"), natomiast art. 110 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym takiego stanowiska nie przewiduje. Z kolei zatrudnienie J. Z. u poprzedniego pracodawcy w Szkole [...] w L. w latach 2004-2011 na stanowisku "profesora zwyczajnego" także nastąpiło z naruszeniem art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych (Dz. U. Nr 96, poz. 590 ze zm.) oraz art. 264 ust. 10 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. W takiej sytuacji – zdaniem Centralnej Komisji – zasadnym więc było uchylenie decyzji Rektora [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o nabyciu przez J. Z. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję Rektor [...] wniósł o jej uchylenie, zarzucając, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zgłosiła swój sprzeciw od decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o nabyciu przez J. Z. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego po upływie trzymiesięcznego terminu od dnia jej zawiadomienia, który upłynął w dniu [...] maja 2012 r., bowiem decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2012 r. została nadana dopiero w dniu [...] maja 2012 r. Jednocześnie Rektor podniósł, że oceniając uprawnienia J. Z., Centralna Komisja powinna wziąć pod uwagę, iż przeniesienie zatrudnienia J. Z. w poprzedniej Szkole nastąpiło na zasadzie porozumienia stron, a to oznacza, że wcześniejszy okres jego zatrudnienia podlega wliczeniu do stażu i ciągłości zatrudnienia w obecnej Szkole. Odpowiadając na skargę, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, przedstawiając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji, zwracając przy tym uwagę, że sprzeciw wobec decyzji Rektora został zgłoszony już w dniu [...] lutego 2012 r. i również w tym dniu doszło do podjęcia decyzji, toteż zarzut o przekroczeniu trzymiesięcznego terminu, liczonego od dnia [...] lutego 2012 r., jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], wydana w trybie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), mocą której Centralna Komisja, wyrażając swój sprzeciw, uchyliła decyzję Rektora [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie nabycia przez J. Z. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Przepis art. 21a ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki został do niej dodany przez art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455) i wszedł w życie z dniem 1 października 2011 r. Zgodnie z brzmieniem art. 21a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie decyzji rektora. O swojej decyzji rektor zawiadamia Centralną Komisję. Rektor szkoły wyższej przekazuje Centralnej Komisji wraz z zawiadomieniem również decyzję określoną w ust. 1, oraz opis kariery zawodowej i wykaz publikacji osoby, o której mowa w ust. 1 (ust. 2). Decyzja rektora wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji, która w tym okresie może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję rektora w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 3). Na decyzję Centralnej Komisji przysługuje rektorowi w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania skarga do właściwego sądu administracyjnego (ust. 4). Powyższa regulacja wprowadza dwie kategorie pojęciowe, które z punktu widzenia formalnego, jak i materialnego mają znaczenie zarówno w aspekcie ważności niniejszego postępowania oraz legalności zaskarżonego aktu, a mianowicie chodzi tu o "decyzję rektora" i "decyzję administracyjną", podejmowaną przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. W pierwszym przypadku ocena dotyczy przede wszystkim dopuszczalności skargi, w drugim zaś – prawidłowości zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia. Skoro bowiem ustawodawca rozróżnia podejmowane na gruncie cyt. przepisu decyzje, określając jedną z nich "decyzją rektora", drugą natomiast "decyzją administracyjną", to nasuwa się uzasadnione pytanie, czy decyzja rektora jest decyzją, o której mowa w art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)? O ile bowiem pojęcie "decyzji administracyjnej" wątpliwości takich nie powinno budzić, to jednak użycie przez prawodawcę w tym samym przepisie terminu "decyzja rektora" skłania do zbadania, jak należy kwalifikować tego rodzaju akt. Rozpoznając tę kwestię, należy zwrócić uwagę na art. 29 ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, który stanowi, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że jedynie w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie jej przedmiot, a więc stwierdzenie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego zostało uregulowane w art. 21a, a zatem to jego brzmienie ma tutaj kluczowe znaczenie. Posłużenie się przez ustawodawcę w art. 21a przedmiotowej ustawy pojęciem "decyzja rektora", przy jednoczesnym wprowadzeniu do jego treści "decyzji administracyjnej", przemawia za uznaniem, że decyzja rektora nie jest decyzją administracyjną, w rozumieniu przepisów kpa, lecz aktem wewnętrznym rektora uczelni, wchodzącym w zakres władztwa zakładowego, realizowanego na podstawie i w granicach prawa, poddawanego wprawdzie kontroli, jednakże w szczególnym trybie, w wyniku którego dopiero dochodzi do wydania decyzji administracyjnej, podejmowanej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Za przyjęciem stanowiska o szczególnym trybie kontroli decyzji rektora przemawia zarówno ustęp 3, jak i ustęp 4 art. 21a ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Jakkolwiek Centralna Komisja wyraża swój sprzeciw wobec decyzji rektora w formie decyzji administracyjnej, to w odróżnieniu od indywidualnych spraw załatwianych w trybie kpa poprzez wydanie decyzji administracyjnej, podejmuje ją w terminie trzymiesięcznym i w każdym przypadku zgłoszonego sprzeciwu, decyzja Centralnej Komisji jest decyzją kasatoryjną, od której nie przysługuje środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji (art. 127 § 3 kpa). Świadczy o tym brzmienie ustępu 4 art. 21a ww. ustawy, który zezwala na wniesienie skargi do sądu administracyjnego od decyzji Centralnej Komisji jedynie rektorowi, tym samym wskazując na szczególny tryb zaskarżenia w tego typu sprawach. Gdyby, wprowadzając formę decyzji administracyjnej, ustawodawca jednocześnie nie zastrzegł, komu przysługuje skarga do sądu administracyjnego na decyzję Centralnej Komisji, wówczas należałoby wyprowadzić wniosek o stosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wprost, przyjmując uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu osoby zainteresowanej, jako mającej interes prawny, w rozumieniu art. 28 kpa, a przez to także przyjąć, że osoba ta ma prawo złożenia środka zaskarżenia w administracyjnym toku instancji (art. 15 kpa), ze skargą do sądu administracyjnego włącznie (art. 50 § 1 i art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Tymczasem omawiany przepis wyraźnie ogranicza krąg podmiotów biorących udział w postępowaniu, co pozwala uznać, że decyzja Centralnej Komisji, podejmowana w wykonaniu sprzeciwu, zaskarżalna jest wprost do sądu administracyjnego, jako akt nadzoru Centralnej Komisji nad wewnętrznymi rozstrzygnięciami rektora, podejmowanymi w ramach władztwa zakładowego. Forma decyzji administracyjnej została przyjęta w tym szczególnym trybie poddawania kontroli wewnętrznych decyzji rektora jedynie dla wyrażenia sprzeciwu, a więc uzewnętrznienia stanowiska Centralnej Komisji w sprawie, która nie ma wymiaru czysto indywidualnego, a której zasadniczym celem jest weryfikacja władztwa zakładowego w przedmiocie stwierdzenia nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego (por. H. Izdebski, J. Zieliński, Komentarz do nowelizacji ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, art. 21a ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, pkt 7, publ. LEX 2011). W takiej sytuacji skargę Rektora [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] należy uznać za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznych rozważań, jednym z najdalej idących zarzutów skargi jest zarzut bezskuteczności zgłoszonego przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów sprzeciwu wobec decyzji Rektora z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o nabyciu przez J. Z. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, wszak – jak twierdzi strona skarżąca – sprzeciw od tej decyzji został zgłoszony po upływie trzymiesięcznego terminu od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji. Jednak nie można uznać trafności tego zarzutu. Ze sprawy wynika bowiem, że decyzja Rektora wraz z zawiadomieniem została przekazana Centralnej Komisji w dniu [...] lutego 2012 r. (data wpływu do Centralnej Komisji), a nie – jak wskazują strony – w dniu [...] lutego 2012 r., choć tego rodzaju rozbieżność w datach pozostaje bez wpływu na ocenę legalności sprzeciwu i samej decyzji, bowiem Centralna Komisja już na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2012 r. zgłosiła swój sprzeciw, podejmując także w tym dniu zaskarżoną decyzję, co wypełnia dyspozycję art. 21a ust. 3 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Przepis ten wymaga, by w terminie trzymiesięcznym Centralna Komisja zgłosiła swój sprzeciw wobec decyzji rektora, natomiast forma decyzji administracyjnej jest tylko wyrazem jego uzewnętrznienia, którego celem jest poddanie kasatoryjnej decyzji Centralnej Komisji sądowej kontroli. Innymi słowy, czym innym jest zgłoszenie sprzeciwu, a czym innym wydanie decyzji administracyjnej w jego wykonaniu. Centralna Komisja, będąc ciałem kolegialnym, najpierw wyraża swój sprzeciw, a następnie podejmuje decyzję administracyjną, mocą której uchyla decyzję rektora. Są to dwa odrębne zdarzenia prawne, których głównym celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji rektora. W rozpoznawanej sprawie zarówno sprzeciw, jak i decyzja Centralnej Komisji pochodzą z dnia [...] lutego 2012 r., a zatem trzymiesięczny termin, liczony od dnia [...] lutego 2012 r., został zachowany. Natomiast doręczenie zaskarżonej decyzji Rektorowi w dniu [...] maja 2012 r. (pieczęć pocztowej placówki oddawczej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji) wywiera jedynie ten skutek, że z tym dniem decyzja ta weszła do obrotu prawnego, co pozwoliło stronie na skorzystanie z przysługującego jej uprawnienia w zakresie możliwości wniesienia skargi do tutejszego Sądu. Nie oznacza to jednak, że doręczona w tym dniu decyzja administracyjna została podjęta w wyniku bezskutecznie zgłoszonego sprzeciwu, skoro zarówno jego wyrażenie, jak i podjęcie samej decyzji nastąpiło w terminie otwartym, przewidzianym na dokonanie aktu kontroli Centralnej Komisji. Artykuł 21a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki zawiera przesłanki, które – obok stopnia naukowego doktora – muszą zostać spełnione, by osoba zainteresowana mogła uzyskać stwierdzenie rektora (decyzję), że posiada uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Poza sporem jest, że J. Z. posiada wymagany stopień naukowy doktora, posiada także znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zważywszy na ilość i różnorodność prezentowanych publikacji. Zainteresowany nie spełnia jednak ostatniej z przesłanek, a ustawa wprowadza wymóg kumulatywnego ich spełnienia. Przepis ten wskazuje bowiem, że osoby zainteresowane mają być zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego. Tymczasem J. Z. warunku tego nie spełnił. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów prawidłowo zatem uznała, że przepis art. 21a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki nie mógł mieć w sprawie zastosowania, a przez to Rektor [...] nie mógł uznać uprawnień J. Z. za równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Zainteresowany, będąc zatrudnionym na podstawie umowy o pracę z dnia [...] września 2011 r. w [...] Szkole [...] na stanowisku nauczyciela akademickiego ("w charakterze nauczyciela akademickiego na stanowisku profesora"), nie mógł być zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego, gdyż stosownie do obowiązującego w tym czasie art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), zatrudnienie w szkole wyższej osoby ze stopniem naukowym doktora na stanowisku profesora nadzwyczajnego wymagało uzyskania pozytywnej opinii Centralnej Komisji. Ze sprawy nie wynika, by Szkoła taką opinię uzyskała, toteż zatrudnienie J. Z. w charakterze nauczyciela akademickiego na stanowisku profesora nie mogło wywierać sutków w sferze jego uprawnień. Ponadto, w umowie o pracę z dnia [...] września 2011 r. określono rodzaj umówionej pracy jako "nauczyciel akademicki", natomiast art. 110 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym takiego stanowiska w ogóle nie przewiduje, gdyż mowa w nim o profesorze zwyczajnym, profesorze nadzwyczajnym i profesorze wizytującym. Tym samym, określenie wykonywanej pracy, poprzez wskazanie stanowiska "profesora", jako nauczyciela akademickiego, nie może być uznane za prawnie skuteczne w świetle powyższego przepisu. Z kolei zatrudnienie J. Z. w [...] Szkole [...] w L. w latach 2004-2011 na stanowisku "profesora zwyczajnego" także nastąpiło z naruszeniem art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych (Dz. U. Nr 96, poz. 590 ze zm.), albowiem w myśl tych przepisów, pracownicy dydaktyczni są nauczycielami akademickimi zatrudnionymi w tym czasie na stanowisku m.in. profesora. O ile na stanowisku profesora mogła być wówczas zatrudniona osoba posiadająca stopień naukowy doktora, o tyle zatrudnienie zainteresowanego na prawnie nieistniejącym wówczas stanowisku "profesora zwyczajnego" nie może wywierać oczekiwanego przez niego skutku. Dla przyjęcia skutku w postaci stwierdzenia, że J. Z. nabył uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, zainteresowany musiałby pozostawać w zatrudnieniu na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, jak tego wymaga art. 21a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, bowiem od dnia 1 września 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z jej art. 264 ust. 10, nauczyciele akademiccy zatrudnieni na stanowiskach profesorów w wyższych szkołach zawodowych z dniem wejścia w życie ustawy pozostają zatrudnieni w uczelniach zawodowych na stanowiskach profesorów nadzwyczajnych, o których mowa w art. 114 ust. 2. Ten ostatni przepis wyjaśnia zaś, że na stanowisku profesora nadzwyczajnego może być zatrudniona osoba posiadająca stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora. Obu tych warunków zainteresowany nie spełnia, ponieważ nie posiada stopnia naukowego doktora habilitowanego lub tytułu naukowego profesora, a tylko w takim przypadku mógłby pozostać zatrudnionym na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Podobnie rzecz się ma, jeśli chodzi o stanowisko profesora wizytującego. Zgodnie z art. 114 ust. 3 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, na takim stanowisku może być zatrudniona osoba będąca pracownikiem innej uczelni, posiadająca stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora, czego zainteresowany również nie spełnia. Artykuł 115 ust. 1 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym wskazuje, że na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego może być zatrudniona osoba niespełniająca wymagań określonych odpowiednio w art. 114 ust. 2 i 3, jeżeli posiada stopień naukowy doktora oraz znaczne i twórcze osiągnięcia w pracy naukowej, zawodowej lub artystycznej, potwierdzone w trybie określonym w statucie. Oznacza to, że w trybie art. 115 ust. 1 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym J. Z. mógłby zostać zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, jako posiadający stopień naukowy doktora oraz znaczne i twórcze osiągnięcia w pracy naukowej oraz zawodowej, i dopiero ta okoliczność stworzyłaby ewentualną możliwość uznania jego uprawnień za równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Innymi słowy, gdyby zainteresowany w powyższym trybie został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, wówczas powstałaby ewentualna możliwość uznania jego uprawnień za równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jednak w tym zakresie Sąd nie może przedstawiać wiążących opinii, wszak to postępowanie obejmuje jedynie ocenę legalności zaskarżonej decyzji, ta zaś – w świetle poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych – jest prawidłowa, gdyż J. Z. na datę wydania decyzji przez Rektora [...] ([...] stycznia 2012 r.) nie był zatrudniony ani na stanowisku profesora nadzwyczajnego, ani na stanowisku profesora wizytującego, by mógł uzyskać stwierdzenie, że nabył uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. W takiej sytuacji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zasadnie więc uchyliła decyzję Rektora [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o nabyciu przez J. Z. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.