I FZ 294/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 467/12 wzywające do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 20 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do marca 2008 r. postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Pismem z dnia 29 marca 2012 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 20 lutego 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 4 października 2011 r., określającej skarżącemu kwotę nadwyżki podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2008 r. oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2008 r. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził także, że wyda odrębne rozstrzygnięcia za okres od stycznia do grudnia 2007 r. oraz od września do grudnia 2006 r. W skardze podał wartość przedmiotu zaskarżenia – 29816 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w G. określił wartość przedmiotu sporu na 66 779 zł informując, że wobec kwestionowania decyzji w całości wartość przedmiotu sporu stanowi kwota 66.779 zł, na którą składa się kwota 34.366 zł zakwestionowanego podatku naliczonego oraz kwota 32.413 zł zaniżonego podatku należnego. Zarządzeniem z dnia 2 maja 2012 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270.) zwanej dalej jako P.p.s.a. ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 66779,00 zł i stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 211, poz. 2193) zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów, wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1500 zł. Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. skarżący, działając za pośrednictwem pełnomocnika – doradcy podatkowego – wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. w zw. z art. 215 § 1, art. 216, art. 217, art. 218, art. 231 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości wyższej od należnej na skutek błędnego ustalenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota 66779,00 zł, podczas gdy w ocenie skarżącego wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota oznaczona w skardze – 29816,00 zł to jest łączna kwota zaległości podatkowych za poszczególne miesiące 2008 r., wynikających z decyzji organów podatkowych, bez odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że z treści zarządzenia Przewodniczącego z dnia 2 maja 2012 r. nie wynika, w jaki sposób została ustalona wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 66 779,00 zł. W ocenie skarżącego kwota ta nie stanowi wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż jest zawyżona. Skarżący stanął na stanowisku, że wartością przedmiotu zaskarżenia jest łączna kwota zaległości podatkowych (bez odsetek za zwłokę), a nie kwota zobowiązań podatkowych określonych decyzjami organów podatkowych. Ponadto, w ocenie wnoszącego zażalenie, brak jest podstaw do wliczenia do wartości przedmiotu zaskarżenia części zobowiązań podatkowych wskazanych uprzednio w deklaracjach dla podatku od towarów i usług oraz kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a także odsetek za zwlokę. Podsumowując strona podniosła, że wydanie wobec niej trzech decyzji ostatecznych w jednej sprawie, zamiast jednej decyzji, powoduje negatywne skutki w postaci konieczności zapłaty trzech wpisów sądowych od skarg w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zamiast jednego wpisu. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Pismem z dnia 26 czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. ustosunkowując się do wskazanej przez skarżącego w zażaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia podał, że w jego ocenie wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 465/12 (I FZ 293/12) powinna stanowić kwotę 172 654, 00 zł, na którą składa się kwota 82.899 zł zakwestionowanego podatku naliczonego oraz kwota 89.755 zł zaniżonego podatku należnego. Natomiast w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 467/12 (I FZ 294/12) kwota 66 779,00 zł, na którą składa się kwota 34.366 zł zakwestionowanego podatku naliczonego oraz kwota 32 413,00 zł zaniżonego podatku należnego. Organ odwoławczy dodał, że do wskazanych wartości przedmiotu zaskarżenia nie wliczono odsetek za zwłokę, ani też kwoty do przeniesienia. Zdaniem organu stanowisko takie zgodne jest z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Z treści zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (k. 2 akt sądowych) wynika, że "wartość przedmiotu zaskarżenia ustalona przez Przewodniczącego Wydziału wynosi 66779,00 zł." W aktach sprawy brak jest jednak zarządzenia Przewodniczącego wydanego w trybie art. 218 P.p.s.a. Zasadą jest, że wartość przedmiotu zaskarżenia określa skarżący w skardze (art. 215 § 1 P.p.s.a.). Oczywiście wskazana wartość nie jest wiążąca, albowiem Przewodniczący, stosownie do wskazanego art. 218 P.p.s.a., ma prawo ją sprawdzić i zarządzić w tym celu dochodzenie. W aktach sprawy, pomimo określenia wartości przedmiotu zaskarżenia w wyższej kwocie niż wskazał skarżący, brak jest zarządzenia Przewodniczącego wydanego w oparciu o powyższy przepis. W konsekwencji tego, jak trafnie zarzuca autor zażalenia, z treści zaskarżonego zarządzenia nie wynika, dlaczego Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 66779,00 zł. W zarządzeniu brak jest bowiem uzasadnienia wyjaśniającego z jakich przyczyn Przewodniczący przyjął inną wartość przedmiotu zaskarżenia niż podano w skardze. Ustalenie wysokości wpisu stosunkowego od skargi jest możliwe po prawidłowym określeniu wartości przedmiotu zaskarżenia. W sytuacji, gdy rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest inna niż ta wskazana w skardze, obowiązkiem Przewodniczącego jest sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji powinno zostać wydane najpierw zarządzenie w trybie art. 218 P.p.s.a., które musi być opatrzone stosownym uzasadnieniem zgodnie z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i 167 P.p.s.a. Dopiero po zakończeniu dochodzenia Przewodniczący zarządzeniem wydanym na podstawie art. 220 § 1 P.p.s.a. wzywa stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego. Zarządzenie to, jeśli ustalona wartość przedmiotu zaskarżenia jest inna niż podana w skardze, wymaga uzasadnienia. Tylko bowiem w takim przypadku strona może poznać przyczynę ustalenia wpisu od kwoty innej, niż wskazana przez nią w skardze jako kwota sporna. W konsekwencji także Naczelny Sąd Administracyjny tylko przy spełnieniu powyższego warunku będzie władny zweryfikować, czy prawidłowo ustalono wpis sądowy od skargi w tej sprawie, rozpoznając zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.