III SA/Lu 345/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B., po rozpatrzeniu odwołania K. N., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...]lutego 2008 r. K. N. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Szwajcarii używany samochód osobowy marki [...] rok produkcji [...]. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. rachunek sprzedaży nr [...] z dnia [,...] lipca 2007 r. określający wartość pojazdu na kwotę [...] CHF, Wycenę Nr [...] z dnia [...]lutego 2008 r., kserokopię dowodu rejestracyjnego. Zastosowano preferencyjną zerową stawkę celną ze względu na załączone do zgłoszenia celnego świadectwo EUR.1 nr P [...]. Pismem z dnia [...] października 2010 r., Nr AP V Ds. [...], Prokuratura Apelacyjna w L. przekazała do Urzędu Celnego w B. dokumenty uzyskane od Konfederacji Szwajcarii w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, tj. pisma szwajcarskich władz celnych z dnia [...] kwietnia 2010 r. i dnia [...]lipca 2010 r., Nr [...], w których władze szwajcarskie poinformowały,że eksporter o nazwie P. GmbH nie istnieje. Organ ustalił, że cena pojazdu [...] rok produkcji [...] na rynku szwajcarskim, według katalogu szwajcarskiego EurotaxGlass’s 2008 PW-CH 2/2008, wynosiła 28100 CHF. W piśmie szwajcarskich władz celnych z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], przedstawiono wyniki kontroli, której celem było zweryfikowanie statusu pochodzenia pojazdu marki [...] importowanego przez skarżącego. Wynik weryfikacji potwierdził, że eksporter wymieniony w dowodzie pochodzenia EUR.1 nr P [...]nie był osiągalny pod wskazanym adresem. Ze wskazanych przyczyn samochód został potraktowany jako pochodzący z nieokreślonego źródła, a dowód pochodzenia jako nieważny. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej oraz określenia prawidłowej kwoty długu celnego. Powołany przez organ biegły K. R. na podstawie przedłożonych dokumentów sporządził wycenę Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., która posłużyła za podstawę ustalenia wartości celnej samochodu osobowego używanego marki [...]t. Wartość wycenionego pojazdu porównano do pojazdu wyprodukowanego w Japonii marki Subaru Legacy 3 L. Wartości podane w ww. wycenie zostały określone na podstawie notowań rynkowych z katalogu "Pojazdy Samochodowe - Wartości Rynkowe II-2008. Wartość pojazdu [...] rzeczoznawca określił na kwotę [...] zł, uwzględniając następujące korekty: 1. korekta za pierwszą rejestrację + 11.563 zł; 2. korekta za przebieg – 9.496 zł; 3. korekta ze względu na liczbę właścicieli - 5,0%; 4. aktualność badań technicznych - 4,0%; 5. konieczne naprawy pojazdu - 30,0%; 6. import prywatny - 8,0%. Po przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na podstawie art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, str. 1 z późn. zm.), dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny lub WKC, na kwotę 25.940 zł (11.422,28 CHF) i określił niezaksięgowaną kwotę należności wyniikających z długu celnego w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji domagając się jej uchylenia i określenia wartości rynkowej importowanego pojazdu na podstawie średnich cen towarów takich jak ten importowany lub towarów podobnych na rynku szwajcarskim. Po rozpatrzeniu odwołania K. N. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. utzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Celnej wywiódł, że w świetle postanowień Wspólnotowego Kodeksu Celnego i Porozumienia o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT (porozumieniu w sprawie wartości celnej) z 1994 r., wartość celna jest ustalana co do zasady na bazie wartości transakcyjnej, to znaczy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Organy celne mogą jednak odstąpić od stosowania metody ceny transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w artykule 29 WKC (art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – Dz. U. UE L z dnia 11 października 1993 r., Nr 253, str. 1 ze zm., dalej: RWKC). Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przepis wynikający z art. 181a RWKC uprawnia organ celny, w razie powzięcia wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, do pominięcia metody wartości transakcyjnej i zastosowania innej, przewidzianej w art. 30 bądź w art. 31. Dyrektror Izby Celnej wyjaśnił, że podstawą do zastsowania powołanego przepisu było porównanie zadeklarowanej wartości transakcyjnej z wartością pojazdu na rynku eksportera oraz pisma szwajcarskich władz celnych z dnia [...]kwietnia 2010 r. i [...] lipca 2010 r. Organy celne przeanalizowały notowania pojazdów takiej samej marki jak importowany samochód, rok produkcji 2004, oferowanych na rynku szwajcarskim. Z katalogu EurotaxGlass’s z 2008 r. wynikało, że cena podobnego samochodu na rynku szwajacarskim wynosi [...] CHF. Organ wyjaśnił, że biorąc za podstawę wyżej wymienioną wartość i pomniejszając je o procentowe korekty oraz współczynniki stopnia uszkodzenia pojazdu w Wycenie z dnia [...] lutego 2008 r. ustalił wartość pojazdu na rynku szwajcarskim na kwotę około [...] CHF. Organ podkreślił, że wyliczona wartość jest 3,1 razy większa niż wartość transakcyjna zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. Różnice pomiędzy tak ustalonymi cenami a zadeklarowaną wartością transakcyjną uzasadniają wątpliwości organów celnych, co stanowiło podstawę do zakwestionowania zadeklarowanej wartości transakcyjnej. Dyrektor Izby Celnej stwierdził następnie, że konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej wynikającej z rachunku była konieczność ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w art. 30 – 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ wyjaśnił, że ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych bądź podobnych (art. 30 ust. 2 lit. a/ i b/ WKC) w przypadku importu używanych samochodów osobowych, nie jest obiektywnie możliwe, gdyż wymagałoby znalezienia samochodu osobowego o identycznym stopniu zużycia. Metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. c) WKC) stosowanej w przypadku importu towarów masowych, również nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d) WKC), również nie znajduje zastosowania w sytuacji importu towarów używanych, gdyż oparta jest na koszcie produkcji importowanych towarów. Organ odwoławczy podniósł, że prawidłowo wartość celna przedmiotowego pojazdu została ustalona z wykorzystaniem danych dostępnych we Wspólnocie, zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC (metoda "ostatniej szansy") z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz postanowienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] maja 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i bezkrytyczne przyjęcie jako dowodu wyceny z dnia [...] sierpnia 2011 r.; 2) nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych dowodów mogących wyjaśnić sprawę, co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia; 3) arbitralną i dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegającą na braku jego wszechstronnego rozważenia, błędną, jednostronną, niespójną i częściowo wewnętrznie sprzeczną ocenę poddanych analizie fragmentów materiału dowodowego oraz niezasadną odmowę dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącego; 4) rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz zasada wynikających z art. 121, art. 122, art. 125 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 2 Prawa celnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł na wstępie, że załączników do pism władz szwajcarskim nie można uznać za dokumenty urzędowe, o których mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Skarżący stwierdził następnie, że w celu dokonania wymiaru należności celnej w przypadku zakwestionowania ceny transakcyjnej wynikającej z umowy organ celny powinien określić rzetelnie rzeczywistą wartość rynkową importowanego towaru. Wartość rynkowa importowanego towaru może dotyczyć jedynie tej wartości w kraju pochodzenia towaru w czasie bezpośrednio poprzedzającym jego import. Wartość rynkowa powinna zostać określona na podstawie średnich cen towarów takich jak importowany lub towarów podobnych – obowiązujących na rynku szwajcarskim. W ocenie skarżącego, metoda wartości transakcyjnej w niniejszej sprawie była możliwa do zastosowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że załączniki do pisma szwajcarskim władz celnych nie są dokumentem urzędowym, organ wyjaśnił, że załączniki stanowią integralną część pisma Nr [...] i zostały sporządzone przez ten sam organ w zakresie jego dzialalności w oparciu o Europejską konwencję o pomocy prawnej w sprawach karnych z zastsowaniem Ustawy federalnej o międzynarodowej pomocy prawnej w sprawach karnych z dnia 20 marca 1981 r. i Drugi protokół dodatkowy do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych z dnia 8 litopada 2001 r. Organ podkreślił, że porównanie zadeklarowanej wartości celnej pojzdu – [...] CHF z wartoscią katalogową nie było podstawą jej zakwestionowania, potwierdziło jedynie fakt jej zaniżenia. Sprawdzenie cen w katalogu miało na celu wyłącznie porównanie zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości z ceną podobnego pojazdu na rynku kraju eksportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeku Celnego, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena może zostać natomiast skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33. Metoda wartości transakcyjnej, jak słusznie wskazały organy celne, jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. Tylko w pewnych ściśle określonych sytuacjach organy celne mogą odstąpić od stosowania tej metody. Powyższe wynika wprost z art. 181a ust. 1 RWKC. W przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Zastępcze metody ustalania wartości celnej określone są w art. 30 i art. 31 WKC (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy"). Z przepisu art. 30 ust. 1 WKC wynika, że metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do metody tzw. "ostatniej szansy", określonej w art. 31. Przy ustaleniu wartości celnej towaru prawidłowe zastosowanie metody "ostatniej szansy" wymaga od organu celnego wykazania w pierwszej kolejności, że istnieją uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Z takimi uzasadnionymi wątpliwościami będziemy mieć do czynienia wówczas, kiedy wartość transakcyjna towaru rażąco odstaje od wartości danego towaru na rynku jego pochodzenia. Możliwość odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej na podstawie art. 181a RWKC, może być skutkiem zakwestionowania wiarygodności (materialnej lub formalnej) informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, ewentualnie wynikać z braku odpowiednich dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie wystąpi wówczas, gdy okaże się, że była ona rażąco niska (co zakłada jej porównanie z innymi cenami, więc nie może nastąpić w sposób dowolny). Następnie zaś, rzeczą organów celnych jest wykazanie, że ustalenie tej wartości jest bezwzględnie niemożliwe w oparciu o pozostałe metody, kolejno wymienione w art. 30 WKC. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy w przekonujący sposób uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej do ustalenia wartości celnej pojazdu marki [...]. Organ celny wszczął postępowanie w celu weryfikacji wartości celnej ww. samochodu w związku z pismem z dnia [...] października 2010 r., którym Prokuratura Apelacyjna w L. przekazała pisma szwajcarskich władz celnych z [...] kwietnia 2010 r. i [...] lipca 2010 r., w których władze szwajcarskie poinformowały, że eksporter o nazwie P. GmbH nie isnieje. Weryfikując zgłoszenie celne strony, organy przeanalizowały notowania pojazdów [...], rok produkcji [...], na rynku szwajcarskim. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (EurotaxGlass’s 2008 PW-CH 2/2008) wynika, że cena podobnego samochodu marki [...] w Szwajcarii kształtuje się na poziomie znacznie wyższym ([...] CHF) od ceny zadeklarowanej przez stronę ([...] CHF). Dokonując ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie metody ostatniej szansy, organy oparły się na sporządzonej przez biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej wycenie Nr L[...] z [...] sierpnia 2011 r. Zgodnie z zaleceniem organu celnego, biegły dokonał ustalenia wartości pojazdu podobnego wyprodukowanego poza terenem Wspólnoty. Z art. 31 ust. 2 lit. a WKC wynika bowiem, że wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie. Biegły ocenił, że do samochodu osobowego wycenianego, pod względem roku produkcji, klasy, typu i rodzaju pojazdu, rodzaju napędu, najbardziej podobny jest pojazd marki Subaru Legacy 3 L wyprodukowany w Japonii. Brak podstaw do kwestionowania tej oceny. Biegły dokonując wyceny dysponował zagłoszeniem celnym z dnia [...] lutego 2008 r., szwajcarskim dokumentem pojazdu, rachunkiem zakupu z [...] lipca 2007 r., wyceną ekonomiczno – techniczną nr [...] z [...]lutego 2008 r. (dołączoną do zgłoszenia celnego, w której określono wartość pojazdu na kwotę [...] zł), dokumentacją fotograficzną oraz protokołem oględzin pojazdu z [...] lutego 2008 r. Jak wynika z opinii biegły uwzględnił stopień uszkodzenia pojazdu i zastosował maksymalną korektę. Zgodnie z opinią wartość sprowadzonego przez skarżącego pojazdu wynosi [...] zł. Skoro wysokość zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej przedmiotowego pojazdu wynosiła [...] CHF, a biegły określił wartość samochodu na [...] zł (tj. ok. [...] CHF), to wątpliwości organów, co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej pojazdu były uzasadnione i uprawniały do odstąpienia od ustalenia wartości celnej towaru na podstawie tejże metody. Organy celne szczegółowo uzasadniły też, dlaczego nie zastosowały kolejnych metod określania wartości celnej towaru i oparły się na metodzie ostatniej szansy. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że załączników do pism władz szwajcarskich nie można uznać za dokumenty urzędowe, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.), organ może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokument sporządzony przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Z przepisu art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że dokumenty urzędowe to dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Jeżeli więc dany dokument spełnia łącznie trzy owe przesłanki, a nadto sporządzony został w zakresie działania organu, od którego pochodzi, to taki dokument należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i wówczas dokument ten stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ordynacja podatkowa nie ogranicza pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych. Dokumentem urzędowym jest także dokument sporządzony przez organy władzy publicznej innego państwa i honorowany przez władze RP na podstawie odrębnych przepisów. Istota oraz zwiększona (szczególna) moc dowodowa dokumentu urzędowego odnosi się przede wszystkim do tego, co zostało w takim dokumencie "urzędowo stwierdzone". W doktrynie podnosi się, że zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, tj. prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Dzięki domniemaniu zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym (wiarygodności), które nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością, nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie, jak również nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro pisma szwajcarskich władz celnych uznane zostały za dokument urzędowy to stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo zaświadczone, dopóki nie zostanie udowodnione, że dokumenty ten nie są prawdziwy albo gdy oświadczenia organu jest niezgodne z prawdą. W przedmiotowej sprawie nie zostało udowodnione, że dokumenty są nieprawdziwe, czy też że informacje w nich zawarte są niezgodne z prawdą. Wobec czego polskie organy celne nie miały podstaw do zakwestionowania prawdziwości dokumentu. Z całokształtu korespondencji otrzymanej od szwajcarskich władz celnych wynikały podstawy do przyjęcia twierdzenia, że przedsiębiorstwo wskazane na dowodzie zakupu załączonym do spornego zgłoszenia celnego nie istniało, co stanowiło wystarczającą przesłankę do podważenia jego autentyczności. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący ustalenia wartości pojazdu w oparciu o katalog EurotaxGlass’s. Z wyjaśnień Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej, określonych w Studium 1.1 "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych", wynika, że ustalając wartość samochodu można oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów, jeśli takie istnieją. W rozpoznawanej sprawie organy celne weryfikując zgłoszenie celne przeanalizowały notowania pojazdów marki [...], rok produkcji [...], oferowanych na rynku szwajcarskim. Światowa Organizacja Celna w ww. Stadium 1.1 zaleca stosowanie katalogów lub wyspecjalizowanych czasopism. Nie ma jednak przeszkód, aby organ celny w braku takich katalogów lub czasopism bądź w razie braku poszukiwanych przez organ informacji w istniejących katalogach lub czasopismach, skorzystał z innych środków prowadzących do ustalenia wartości samochodu. W tym miejscu nadmienić należy, że w każdej sprawie, gdy dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub jego oceny nie jest wystarczająca wiedza ogólna i doświadczenie życiowe pracownika organu, lecz niezbędne są wiadomości specjalistyczne organ podatkowy ma obowiązek dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Ustalenie wartości samochodu używanego wymaga wiadomości specjalnych, jeśli w ramach tego ustalenia mieści się również ocena współczynników korygujących wartość sprowadzonego z zagranicy samochodu. Wiadomości odnoszące się do powołanych współczynników przekraczają zakres i doświadczenie życiowe osób posiadających wykształcenie ogólne, co powinno skutkować powołaniem przez organ podatkowy - w trybie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej - biegłego. Ustalenie stanu faktycznego sprawy należy zawsze do organu podatkowego, a biegły powinien jedynie udzielić odpowiedzi na konkretne pytania dostosowane do stanu faktycznego sprawy. Ustalenie stanu faktycznego nie może się zatem opierać wyłącznie na opinii biegłego, lecz w razie potrzeby powinno uwzględniać także inne okoliczności ustalone przez organy podatkowe w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W rozpoznawanej sprawie organ celny zasadnie uznał, iż dla ustalenia wartości rynkowej sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu osobowego wymagane były wiadomości specjalne i w tym celu powołał biegłego. Biegły w wycenie z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...], w sposób jasny i czytelny przedstawił proces wyceny przedmiotowego pojazdu, wskazując podstawy ustalenia wartości celnej pojazdu. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i czynnym jej udziałem. Wbrew twierdzeniom skargi, organy celne w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć, oparły się na wszechstronnie zebranym materiale dowodowym, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Ocena dokonanych ustaleń odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Stsownie do art. 33 ust. 6 Protokołu Nr 3 do Umowy zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, podpisaną w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r. (Dz. U. UE L z dnia 15 lutego 2006 r. Nr 45, str. 1), jeżeli w przypadkach, co do których istnieją uzasadnione wątpliwości, brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od złożenia wniosku o przeprowadzenie weryfikacji lub jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji, na podstawie których można ocenić autentyczność danych dokumentów lub rzeczywiste pochodzenie produktów, wnioskujące organy celne odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji. Przedstawione niniejszej sprawie w piśmie szwajcarskich władz celnych z [...] lutego 2011 r., wyniki kontroli, której celem było zweryfikowanie statusu pochodzenia pojazdu marki [...] importowanego przez skarżącego, potwierdziły, że eksporter wymieniony w dowodzie pochodzenia EUR.1 nr [...] nie był osiągalny pod wskazanym adresem. Z tej przyczyny samochód został potraktowany jako pochodzący z nieokreślonego źródła, a dowdód pochodzenia jako nieważny. Brak przewidzianego przepisami prawa dwodu pochodzenia, uzasadniał zastsowanie stawki celnej erga omnes w wysokści 10% do obliczenia cła od zaimportowanego pojazdu. Na zakończenie jeszcze raz podkreślić należy, że odstępstwo od zastosowania podstawowej metody ustalania wartości celnej, tj. metody ceny transakcyjnej zostało w należyty sposób uzasadnione. Rażąca rozbieżność pomiędzy wartością sprowadzonego pojazdu określoną w zgłoszeniu celnym, a wartością pojazdów podobnych, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, uzasadniała wątpliwości co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej przedmiotowego pojazdu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji.