II GSK 1688/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 326/12 w sprawie ze skarg M. Spółki z o.o. w G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego poznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.; 2. zasądza od M. Spółki z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 2.360 (dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 326/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. po rozpoznaniu sprawy ze skarg M. Sp. z o.o. w G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na terminalu internetowym poza kasynem gry oraz z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automatach poza kasynem gry, uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, a także zasądził od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Przedstawiając stan spraw Sąd I instancji wskazał, że pracownicy Urzędu Celnego w N., działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), przeprowadzili w dniu 24 sierpnia 2010 r. kontrolę w lokalu B., ul. C. [...] w K. oraz w dniu 9 grudnia 2010 r. w lokalu w B. przy ul. M. [...] w G. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.). Wyniki kontroli zostały opisane w protokołach kontroli. Z ustaleń funkcjonariuszy celnych wynikało, że w kontrolowanych lokalach stwierdzono włączone urządzenia "terminale internetowe", bez oznaczeń fabrycznych i bez numeru. W ocenie kontrolujących urządzenia te spełniały warunki definicji automatów do gier, określone w u.g.h. Kontrolowane urządzenia zostały zabezpieczone i przemieszczone do magazynu Urzędu Celnego w N. Właściciele lokali, w których stwierdzono ww. urządzenia, oświadczyli, że ich właścicielem jest skarżąca firma M. Sp. z o. o., która na zasadzie wyłączności, uprawniona jest do dysponowania i rozporządzania nimi. W trakcie prowadzonych postępowań organ celny włączył do akt spraw opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji Sądu Okręgowego w C. – R. R., dotyczące urządzeń zabezpieczonych w trakcie obydwu kontroli. Biegły w tych opiniach stwierdził : 1. w odniesieniu do urządzenia zabezpieczonego w dniu 24 sierpnia 2010 r., że badane urządzenie elektroniczne – terminal internetowy spełnia kryteria automatu hazardowego opisanego w u.g.h.; 2. w odniesieniu do urządzeń zabezpieczonych w dniu 9 grudnia 2010 r., że na badanych urządzeniach (terminalach internetowych) można prowadzić gry, które w rozumieniu przepisów u.g.h. są grami na urządzeniu elektromechanicznym lub elektronicznym, w tym komputerowym, organizowanymi w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy – art. 2 ust. 5 u.g.h. Ponadto organ celny ustalił, że skarżąca nie posiadała w kontrolowanych lokalach koncesji na prowadzenie kasyna gry. W wyniku powyższych ustaleń Naczelnik Urzędu Celnego w N. uznał, że skarżąca podlega karze pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołań od decyzji organu pierwszej instancji, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. Na powyższe decyzje M. Sp. z o.o. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. połączył sprawy z ww. skarg Spółki do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wydane na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca w dniu kontroli prowadziła działalność polegającą na urządzaniu gry na automatach poza kasynem gry, a w szczególności, czy zakwestionowane przez organ celny kioski internetowe stanowiły urządzenia, na których organizowane były gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Z treści przepisu art. 2 ust. 7 u.g.h. Sąd I instancji wywiódł, że ustawodawca przewidział szczególną procedurę w zakresie rozstrzygania, czy gry lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1 - 5 art. 2 ww. ustawy są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Przeprowadzenie zatem dowodu i rozstrzygnięcie, czy gra na automatach, w tym na kioskach internetowych, jest grą na automacie w rozumieniu u.g.h., może być stwierdzone wyłącznie w trybie wyżej przytoczonych przepisów, które mają charakter przepisów szczególnych, wyłączających przepisy ogólne zawarte w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.), które co do zasady stosuje się w sprawach z ustawy o grach hazardowych. Za powyższym stanowiskiem przemawia w ocenie WSA regulacja zawarta w art. 8 tej ustawy, który to przepis stanowi, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy O.p., chyba że ustawa stanowi inaczej. Skoro w art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. kompetencja do rozstrzygania, czy określony automat do gry jest automatem w rozumieniu tej ustawy, została przekazana do właściwości ministra właściwego do spraw finansów publicznych, to niedopuszczalne i dowolne zdaniem WSA jest stwierdzenie tej okoliczności przez inne podmioty, w innej procedurze, w tym przez biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji, jak to miało miejsce w sprawie. Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wskazane opinie nie odnosiły się do kontrolowanych i zdeponowanych w magazynie urzędu celnego urządzeń, ale ogólnie do kiosków internetowych i choćby z tego względu dowody takie nie mogły być przydatne dla postępowania. Niezależnie od powyższego WSA zauważył, że ekspertyza biegłego sądowego M. K. zawierała adnotację, że jest to opinia prywatna i użycie jej w postępowaniu sądowym wymagało pisemnej zgody autora, a zgoda taka nie została przedstawiona. Na tym etapie postępowania Sąd za przedwczesne uznał wypowiadanie się w sprawie zarzutów dotyczących zastosowania art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w K., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skarg lub uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, co miało istoty wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 89 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 6 i 7 oraz art. 91, przez błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na uznaniu, że organy celne powinny pozostawić w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcie na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach jako jednej z podstawowych przesłanek wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz uznanie, że art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji O.p., co oznacza, że inne dowody są niewystarczające do nałożenia na podmiot kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w sytuacji, gdy należało przyjąć, że przy stosowaniu art. 89 tej ustawy należy stosować zgodnie z jej art. 91 przepisy O.p., oraz że rozstrzygnięcie Ministra Finansów oraz tryb określony w przepisie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. nie stanowią przesłanki wymierzenia kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy i nie są w stosunku do zapisów O.p. przepisem szczególnym. Powyższe w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów, co w stanie faktycznym spraw było niedopuszczalne. II. Naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie przez Sąd decyzji obu instancji, chociaż rozstrzygnięcia organów nie były dotknięte żadną z wad wskazanych przez Sąd i przy braku naruszeń przez organy przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ustawy o grach hazardowych oraz Ordynacji podatkowej. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędną ocenę ustaleń faktycznych polegającą na błędnym przyjęciu, że nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 89 u.g.h., pozwalające na ukaranie strony karą pieniężną. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezawarcie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku pogłębionej oceny stanowiska organów w zakresie wykazania braku zaistnienia przesłanek do ukarania strony karą pieniężną, wymienionych w art. 89 u.g.h. i konieczności pozostawienia w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcia na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach jako jednej z podstawowych przesłanek wymiaru kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 i ust. 1 i 2 u.g.h. 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 89 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 6 i 7 oraz art. 91, przez błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na uznaniu, że organy celne powinny pozostawić w gestii Ministra Finansów rozstrzygnięcie na podstawie art. 2 ust. 6 i 7 charakteru gier urządzanych na skontrolowanych automatach jako jednej z podstawowych przesłanek wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz uznanie, że art. 2 ust. 6 i 7 tej ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji O.p., co oznacza, że inne dowody są niewystarczające do nałożenia na podmiot kary pieniężnej o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. w sytuacji, gdy należało przyjąć, że przy stosowaniu art. 89 tej ustawy należy stosować zgodnie z jej art. 91 przepisy O.p., oraz że rozstrzygnięcie Ministra Finansów oraz tryb określony w przepisie art. 2 ust, 6 i 7 u.g.h. nie stanowią przesłanki wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h. i nie są w stosunku do zapisów O.p. przepisem szczególnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Skład orzekający uznał, że oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 89 w zw. z art. 2 ust. 6 i 7 - przez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie - znajduje usprawiedliwienie. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W świetle brzmienia przytoczonej regulacji zgodzić należy się zatem z Sądem I instancji, że nałożenie kary pieniężnej na podstawie przytoczonego przepisu wymaga ustalenia, że gra - urządzana poza sporem poza kasynem - stanowiła grę na automacie, w rozumieniu powołanej ustawy. Całkowicie chybiony jest jednak pogląd, że do ustalenia tej okoliczności uprawniony jest jedynie minister właściwy do spraw finansów publicznych - w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. Art. 2 ust. 6 u.g.h. stanowi wprawdzie, że to minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie - w rozumieniu ustawy. Z treści art. 2 ust. 7 wynika przy tym, że postępowanie w tym przedmiocie może toczyć się na wniosek podmiotu planującego lub realizującego już przedsięwzięcie jak i z urzędu. Należy jednak mieć na względzie, że stosownie do art. 90 ustawy, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Z treści tego przepisów przepisu nie wynika więc, aby wydawana na jego podstawie decyzja musiała być poprzedzona rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 2 ust. 6 u.g.h. Wobec treści powołanego wyżej art. 2 ust. 7 u.g.h. stwierdzić należy natomiast, że ustawodawca nie przewidział możliwości wszczynania postępowania - mającego na celu rozstrzyganie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych m.in. czy gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy - przez organ właściwy do wymierzania kar pieniężnych. Brak też podstaw prawnych by uznać, że minister właściwy do spraw finansów publicznych zobligowany jest do wszczęcia tego postępowania z urzędu - w razie zgłoszenia wniosku przez właściwego miejscowo naczelnika urzędu celnego. Tak więc nie tylko żaden przepis nie nakłada na organ, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.g.h., obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o rozstrzygnięcie przewidzianego art. 2 ust. 6 ale i brak jest regulacji obligujących ministra do wszczęcia z urzędu postępowania na wniosek innego organu, w tym właściwego organu celnego. Ponadto, w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, racjonalny ustawodawca, gdyby jego wolą było, aby wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wymagało uprzedniego rozstrzygnięcia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych - na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h. - wyraźnie wskazałby na taki wymóg w treści art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Takiego ustawowego zastrzeżenia jednak brak. W tym stanie rzeczy zarzuty postawione Sądowi I instancji - w pkt I.1 oraz II. 4 petitum skargi kasacyjnej - uzasadniają wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, mimo iż pozostałe podstawy kasacyjne nie mogą być uznane za usprawiedliwione. I tak, nie można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 89 u.g.h., błędnie oceniając dokonane w sprawie ustalenia faktyczne sprawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA w K. - wadliwie uznając, że organ bez decyzji wydanej na podstawie art. 2 ust. 6 tej ustawy nie może dokonywać samodzielnych ustaleń co do tego, czy urządzana gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy - nie poddał ocenie, czy ustalenia poczynione w sprawie są prawidłowe. Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Fakt, że Sąd w uzasadnieniu wyroku nie zawarł - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną -"pogłębionej" oceny podstaw prawnych powołanych w sprawie nie znaczy, że uzasadnienie nie spełnia prawem przewidzianych wymogów i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że WSA orzekał po wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. (połączone sprawy C-213/11, C-214/11 i C-217/11), który definiuje kryteria pozwalające na stwierdzenie technicznego charakteru przepisu prawnego, a przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. P 4/14, który systematyzuje kwestie skutków braku notyfikacji przepisów o charakterze technicznym wynikające ze zbiegu porządku prawnego unijnego i krajowego. W obecnej sytuacji, wiadome jest, iż w powołanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej i odmówił wyeliminowania art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z polskiego porządku prawnego, a zatem z perspektywy prawa krajowego nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. W kontekście natomiast unijnego porządku prawnego podkreślenia przede wszystkim wymaga, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w obecnym składzie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i związany z nim ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie jest "techniczny" w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. Sam w sobie nie kwalifikuje się on do żadnej z grup przepisów technicznych w rozumieniu wskazanej dyrektywy albowiem: a) nie opisuje cech produktów; sankcje w nim przewidziane wiążą się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z zasadami, a nie z nieodpowiadającymi standardom właściwościami produktów, ich jakością; b) nie stanowi "innych wymagań", gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów; nie określa warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu; c) nie ustanawia żadnego zakazu; zapewnia respektowanie zasad określonych w innych przepisach (jest ich gwarantem). Powołany przepis wprowadza sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. Z tego punktu widzenia należy mówić nie o "techniczności" art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., lecz o jego stosowalności w konkretnych sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przesądzają okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego. Ze względu na różnorodność spraw rozstrzyganych na podstawie ustawy o grach hazardowych, nie jest prawidłowe uogólnienie, iż nienotyfikowanie technicznego art. 14 ust. 1 u.g.h. skutkuje zawsze odmową zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (w różnorodnych sytuacjach faktycznych). Należy rozróżniać i inaczej oceniać sytuacje, w których stan faktyczny dotyczył zastosowania art. 14 ust. 1 w powiązaniu z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. od sytuacji, w której art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stosowany jest przez organy w związku np. z przepisami międzyczasowymi. Stosownej oceny wymagają także sprawy, w których strona prowadzi działalność regulowaną przepisami ustawy o grach hazardowych pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie kasyna gry nigdy nie posiadała, a nawet się o nie nie ubiegała. Do tego ostatniego przypadku odniesienie znajduje pogląd Trybunału Sprawiedliwości UE zaprezentowany w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., połączone sprawy C-131/13, C-163/13 i C-164/13, w którym Trybunał nawiązując do wcześniejszych wyroków w sprawach Kittel i Recolta Recycling, EU:C:2006:446 (pkt 54); Fini H, C-32/03, EU:C:2005:128 (pkt 32); Maks Pen, C-18/13, EU:C:2014:69 (pkt 26), Halifax i in., EU:C:2006:121 (pkt 68, 69), a także Collée, C-146/05, EU:C:2007:549 (pkt 38) przypomniał o zasadzie, zgodnie z którą nikt nie może powoływać się na normy prawa Unii w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie. Trybunał w powołanym orzecznictwie wyraźnie opowiedział się za stanowiskiem, że nie można rozszerzać zakresu zastosowania norm prawa unijnego tak, aby objąć nim praktyki stanowiące nadużycie czy oszustwo. TSUE zwrócił przy tym uwagę, że krajowe organy i sądy czuwać powinny nad przestrzeganiem tej zasady. Wprawdzie wskazane orzeczenia nie dotyczyły gier hazardowych, to tezy w nich zawarte z uwagi na uniwersalny charakter prezentowanych wartości powinny mieć zastosowanie również i w tych sprawach. W świetle tych wartości, skutek niedopełnienia procedury notyfikacji przepisów technicznych u.g.h., nie może odnosić się do całej ustawy i gratyfikować zupełnego braku poszanowania prawa w dziedzinie, która ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny wymaga reglamentacji. Kwestie te powinny zostać uwzględnione przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Sąd pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia, że w sprawie tej stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy. Z omówionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania uznając, że wobec zasady dwuinstancyjnego postępowania sądowego do Sądu pierwszej instancji należy nie tylko ocena, czy w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny co do charakteru urządzanej gry, ale także na jakich właściwie przepisach zbudowana jest norma zakazu, której naruszenie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, czy są wśród nich nienotyfikowane przepisy techniczne, a jeśli tak, jakie są tego konsekwencje w sferze stosowania prawa. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).