II OSK 385/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1230/12 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. Z. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1230/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. Z. na decyzję komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Jak wynika z akt sprawy, Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął J. Z. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu podał, że skarżący decyzją z [...] sierpnia 1987 r., uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Z kolei w dniu 18 października 2004 r., w związku z informacją o prowadzeniu przeciwko niemu postępowania karnego o czyn z art. 160 § 1 k.k. organ wszczął z urzędu – na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia wyżej wymienionemu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że Sąd Rejonowy w Lipnie wyrokiem z dnia [...] listopada 2007 r. sygn. akt II [...], uznał J. Z. za winnego popełnienia czynu z art. 160 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że w dniu 4 października 2004 r. w miejscowości C. gm. S., woj. [...] naraził inne osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że sześciokrotnie w kierunku nich oddal strzał z broni palnej myśliwskiej typu automat śrutowy marki Bajkał model MP/153 nr serii [...] kal. 12 używając amunicji myśliwskiej kal. 12/70 z ładunkiem śrutowym o średnicy 3,25 mm w wyniku czego poszkodowany doznał obrażeń ciała w postaci 9 ran postrzałowych o średnicy 2–3 mm przedramienia lewego z obecnością śrutu w tkankach miękkich, 9 ran postrzałowych o średnicy 2-3 mm ramienia lewego okolicy pachowej lewej z obecnością śrutu w tkankach miękkich na głębokość 4–5 cm, 8 ran postrzałowych o średnicy 2–3 mm w okolicy lędźwiowej z obecnością śrutu w tkankach miękkich oraz 50 ran postrzałowych średnicy 2–3 mm z obecnością śrutu w tkankach miękkich w okolicy biodrowej lewej i krzyżowej, pośladka lewego i uda lewego, które to obrażenia naruszyły prawidłowe czynności narządu ciała powodując niedoczulicę w zakresie nerwu łokciowego lewego oraz osłabienie prostowników palca IV i V ręki lewej i spowodowały rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni. Za powyższe przestępstwo, po rozpatrzeniu apelacji prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt II [...], wymierzono J. Z. karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata. Z informacji z KRK z dnia 29 kwietnia 2011 r. wynika, że skarżący nie figuruje w tym rejestrze. W związku z powyższym organ uznał, że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Określając katalog rodzajów przestępstw wymienionych w przytoczonym przepisie, ustawodawca wyróżnił ze względu na charakter chronionych przez przepisy Kodeksu karnego dóbr prawnych, tj. zdrowia, życia czy mienia, te czyny zabronione, które wyraźnie uznał za szczególnie niebezpieczne, o bardzo dużym stopniu społecznej szkodliwości, przez co dyskwalifikujące osoby posiadające pozwolenie na broń palną. O szczególnym nacisku ustawodawcy na ten katalog czynów zabronionych (tj. przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu) świadczy wytyczna, która obliguje organ Policji do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń. W zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia nadanych praw do posiadania broni palnej myśliwskiej, okoliczności wynikające z prawomocnych wyroków sądów, potwierdzających fakt popełnienia przestępstwa (mimo, że skazanie tymi orzeczeniami uległo zatarciu) wiążą organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze fakt, że prawo do posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym organy Policji przyjęły, iż osoby posiadające pozwolenia na broń muszą w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa i porządku publicznego. Ponadto od osób tych oczekuje się nieskazitelnej postawy, która przejawia się poszanowaniem porządku prawnego. Tylko takie osoby bowiem dają gwarancję zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej, zaś skarżący jej nie daje, bowiem dopuścił się popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, które to miało bezpośredni związek z bronią. Tym samym fakt skazania w przeszłości wzbudza uzasadnioną obawę, że może on również swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem doprowadzić do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zaś powyższej ocenie nie sprzeciwia się fakt, iż obecnie w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię oraz jest członkiem PZŁ i posiada uprawnienia do wykonywania polowań przy użyciu broni palnej. Bezspornym bowiem jest, że w związku z popełnieniem przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, skarżący utracił wiarygodność w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej myśliwskiej. Nie jest bowiem korzystne dla interesu społecznego, aby osoby posiadające tak szczególne – o reglamentowanym dostępie – prawa, jak możliwość dysponowania bronią palną, mogły to prawo posiadać w sytuacji, gdy nie respektują porządku prawnego i nie jest to fakt obojętny dla ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Stąd też interes strony musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, który przejawia się w tym, aby pozwolenie na broń posiadały osoby przestrzegające prawa. Odwołanie od ww. decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. wniósł J. Z. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 18 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w opisie przypisanego skarżącemu czynu znamienne jest, że w odstępach 2–3 sekundowych z odległości nie mniejszej niż 10 metrów i nie większej niż 40 metrów sześciokrotnie oddał strzały z broni palnej do uciekających i bezbronnych ludzi. Co więcej, pomimo iż pokrzywdzony po oddaniu przez stronę trzeciego strzału został trafiony, to strona kontynuowała strzelanie i oddała w ich kierunku kolejne trzy strzały. Tego rodzaju zachowanie – bez względu na motywy strony – w całej rozciągłości uzasadnia zaliczenie jej do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Posiadacz pozwolenia na broń palną winien bowiem cechować się opanowaniem, spokojem i umiejętnością przewidywania skutków swojego działania. Natomiast skarżący – w świetle opisanego zachowania – nie posiada takich cech i nie ma żadnej gwarancji, że nie użyje ponownie broni niezgodnie z prawem, nawet jeżeli od omawianego zdarzenia upłynęło już kilka lat. W tym czasie bowiem skarżący nie miał żadnych zahamowań przed strzelaniem do ludzi z niewielkiej odległości, nawet jeśli był przekonany, że to kłusownicy i musiał liczyć się z tym, że może dojść do poważnego uszkodzenia ciała tych osób bądź nawet śmiertelnego postrzału. Nie powstrzymało jednak to skarżącego przed oddaniem kilku strzałów w ich kierunku. W ocenie organu skarżący jest osobą mogącą reagować nieadekwatnie do uwarunkowań, kierującą się emocjami, nie potrafiącą zapanować nad swoim zachowaniem i nieumiejącą rozwiązywać konfliktów na drodze pokojowej lub na drodze sądowej. Takie natomiast cechy charakteru wykluczają możliwość posiadania broni. Powyższych ustaleń nie zmienia opinia o skarżącym z miejsca zamieszkania i wśród kolegów myśliwych oraz prawidłowe przechowywanie przez niego broni, które stanowi obowiązek posiadaczy broni. Ustosunkowując się z kolei do argumentu skarżącego dotyczącego posiadania przez niego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią palną zauważono, iż także ta okoliczność nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy co do jej meritum, bowiem gdyby skarżący zdolności tej nie posiadał, to organy Policji musiałyby w tym przypadku zastosować kolejną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i/lub 3 ustawy, a ponadto zdolność do dysponowania bronią nie ma żadnego wpływu na przesłankę obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniósł J. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1230/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji powołał się na fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt II [...] na karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata za przestępstwo z art. 160 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a polegające na tym, że w dniu 4 października 2004 r. w miejscowości C. gm. S., woj. [...] naraził on inne osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Sąd wskazał również, że – jak wynika z zapytania o udzielenie informacji o osobie skierowanego do Krajowego Rejestru karnego – skarżący nie figuruje w kartotece tegoż rejestru, co świadczy o zatarciu skazania. Jednakże analizując rozpoznawaną sprawę zdaniem Sądu stwierdzić należy, że chociaż organ powołał się na opisany powyżej fakt skazania, to nie uczynił z niego zasadniczego argumentu wydania zaskarżonej decyzji, bowiem w głównej mierze położył on nacisk na przesłankę istnienia uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wszak fakt ten – którego siłą rzeczy nie da się wymazać z pamięci ludzkiej mimo zatarcia skazania – nadal funkcjonuje w przestrzeni publicznej, a najbardziej w świadomości pokrzywdzonego i osób mu bliskich, bądź znajomych oraz w środowisku lokalnym skarżącego. Świadczy o tym chociażby notatka policyjna, jak również pismo Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego we Włocławku z dnia 10 lipca 2008 r., w którym stwierdza się, że skarżący został podejrzany o postrzelenie człowieka i w "tej sprawie toczyło się kilka rozpraw w Sądzie Rejonowym w Lipnie (...). Z ostatnich docierających do nas informacji wynika, że postępowanie sądowe w tym zakresie zakończyło się wyrokiem skazującym". Wobec powyższego nie budził dla Sądu wątpliwości fakt – i co organ również stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że wprawdzie skarżący w świetle prawa nie jest osobą karaną i posiada pozytywną opinię środowiskową, lecz okoliczności tego zdarzenia wskazują na jego postawę etyczno-moralną oraz te cechy osobowościowe, które rodzą uzasadnioną obawę co do użycia w przyszłości przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tego mianowicie powodu, że przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest przede wszystkim sposób postępowania tej osoby. Wszak – co już niejednokrotnie było przedmiotem stanowiska judykatury – zatarcie skazania nie wyklucza negatywnej oceny osoby posiadającej pozwolenie na broń i może być uwzględnione przy ocenie istnienia obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny danej osoby w sferze jego dotychczasowego życia oraz sposobu jej postępowania i nie stanowi przeszkody – co organ w niniejszej sprawie uczynił – do dokonania ustaleń w trybie art. 75 k.p.a. Jednocześnie Sąd wskazał, że w postępowaniu karnym J. Zwierzchowski nie przyznał się do zarzucanego czynu, zaś na rozprawie przez tutejszym Sądem wyjaśnił, że "w postępowaniu karnym nie mógł obciążać swojego teścia twierdząc, że to on wziął jego broń i z niej strzelał do poszkodowanych, bo doprowadziłoby to do rozpadu jego rodziny". Zatem już chociażby ten fakt i traktując go nawet hipotetycznie, gdzie skarżący umożliwia osobie trzeciej dysponowaniem swoją bronią w celu strzelania do ludzi, dyskwalifikuje go jako posiadacza broni, ponieważ takie zachowanie bezspornie rodzi obawę co do jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Jest to bowiem postępowanie nonszalanckie, skrajnie nieodpowiedzialne i pozbawione jakiejkolwiek racjonalnej wyobraźni wymaganej od posiadacza broni. Stąd też organ powołując się na fakt skazania, naruszył przepisy postępowania, jednak skoro uwzględnił w swoich rozważaniach i położył akcent głównie na obawie co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego, to tym samym nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. W takiej sytuacji organ słusznie – w ocenie Sądu – dał prymat interesowi społecznemu, bowiem od posiadacza broni wymaga się szczególnej odpowiedzialności. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 października 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. Z. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że właściwy organ Policji miał obowiązek cofnąć pozwolenie na broń myśliwską wobec osoby, która została skazana wyrokiem karnym co stanowiło realizację przesłanki ogólnej jaką jest istnienie uzasadnionej obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; 2) przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. wobec wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 12 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 9 marca 2011 r., nie uwzględniającym zmian wprowadzanych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). Bowiem zgodnie z art. 3 powyższej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast jak wynika z akt przedstawionych, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 18 października 2004 r. Odnosząc się do zarzutu zamieszczonego w pkt 1 skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że żaden z przepisów prawa materialnego tam wskazanych nie został naruszony zaskarżonym wyrokiem, przez niewłaściwe zastosowanie. Przepisy art. 18 ustawy o broni i amunicji określają przyczyny obligatoryjne i fakultatywne cofania pozwolenia na broń. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, który został powołany w niniejszej sprawie, jest przepisem obligującym właściwy organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6 omawianej ustawy. W tym przypadku jako podstawę cofnięcia pozwolenia na broń wskazano art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który składa się z dwu części, w których określono przyczyny cofnięcia pozwolenia. Pozwolenia na broń nie wydaje się, a także cofa osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (część pierwsza). W drugiej natomiast części ustawodawca doprecyzował, że osobami takimi w szczególności mogą być osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tak więc można odmówić wydania pozwolenia na broń, jak również cofnąć takie pozwolenie osobie, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec której nie toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Dostrzeżenie powyższej możliwości w tej sprawie jest istotne, bowiem wbrew temu co formułuje się w pkt 1 skargi kasacyjnej, J. Z. nie pozbawiono pozwolenia na broń z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego, ale z tego powodu, że istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawy takie zaś są w pełni uzasadnione mając na uwadze to, że w przeszłości strzelał już do ludzi z broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do celów łowieckich, ze znanym skutkiem, nie ma więc gwarancji, że nie zachowa się podobnie w przyszłości. Ochrona interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego w takiej sytuacji jest ważniejsza, niż interes skarżącego, który jak wynika ze skargi kasacyjnej, polegać ma na ochronie stawu rybnego. Argumentacja mająca wykazać zasadność zarzutów skargi kasacyjnej jest nie do przyjęcia w świetle przepisów obowiązującego prawa. Zgodnie bowiem z art. 11 p.p.s.a. ustalenia prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. I jeżeli nawet na skutek zatarcia skazania należy J. Z. traktować jako niekaranego, to nie można żądać od sądu administracyjnego, aby przyjmował w sprawie inny stan faktyczny zdarzenia, niż to ustalił sąd w prawomocnym wyroku karnym. Zatarcie skazania w znaczeniu formalnym nie może powodować usunięcia z pamięci zdarzeń prawnych, które były powodem skazania, a są istotne z punktu widzenia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Gdyż w świetle tego przepisu, fakt użycia broni myśliwskiej w stosunku do ludzi sprawia, iż istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może w przyszłości ponownie użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Posiadanie pozwolenia na broń palną w polskim systemie prawnym, jest czymś wyjątkowym, wyrazem zaufania i wiarygodności osoby posiadającej pozwolenie. Użycie broni w stosunku do ludzi bezbronnych, stanowi utratę tego zaufania, tym bardziej że broń myśliwska przeznaczona do celów łowieckich została użytą niezgodnie z przeznaczeniem, kiedy życie i zdrowie skarżącego nie było zagrożone w żaden sposób. Argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się do tego, że skarżący nigdy nie popełnił i nie przyznał się do czynu, za który został prawomocnie skazany, że został skazany za niepopełnione przestępstwo czym wyrządzono mu krzywdę, że wyrok źle świadczy o państwie prawa, i że klęskę poniósł cały wymiar sprawiedliwości, jest zaklinaniem rzeczywistości, zupełnie oderwanym od materiałów sprawy. Z tych mętnych aksjologicznie rozważań jak to skarżący z teściem oszukali wymiar sprawiedliwości dla ratowania rodziny, nie może przecież nic wynikać dla prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wręcz przeciwnie, mogło to utwierdzić Naczelny Sąd Administracyjny w przekonaniu o prawidłowości zaskarżonego wyroku i poddanych kontroli sądowej orzeczeń administracyjnych. Nie do przyjęcia w realiach niniejszej sprawy jest pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, głoszący klęskę całego wymiaru sprawiedliwości i państwa prawnego oraz że zaskarżony wyrok jest "haniebny", które to określenie kilkakrotnie padło z ust pełnomocnika skarżącego w trakcie rozprawy, gdyż żadne z tych twierdzeń nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Tego typu argumenty i określenia świadczą o emocjonalnym zaangażowaniu pełnomocnika skarżącego, nie powinny mieć miejsca przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Natomiast żaden z tych argumentów nie może świadczyć o naruszeniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w pkt 2 skargi kasacyjnej. Nie było więc żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., jak wskazuje się w skardze kasacyjnej. Należy zgodzić się też z poglądem Komendanta Głównego Policji, wyrażonym w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że złożone przez skarżącego orzeczenie psychologiczne nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż to co stanowi przedmiot tego orzeczenia, stanowi inną odrębną przesłankę odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Inne pozytywne opinie, przedłożone przez skarżącego nie mogły też mieć wpływu na ostateczną ocenę jego osobowości w świetle postanowień art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 203 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.