II GZ 268/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 marca 2013 r.; sygn. akt V SA/Wa 2196/12 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w W. z dnia [...] maja 2009 r.; nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 13 marca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2196/12 odmówił M. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w W. z [...] maja 2009 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że M. M. występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. postanowienie organu podniosła, że nie zostało ono doręczone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wnioskodawczyni wskazała, iż wiadomość o możliwości wniesienia skargi uzyskała dopiero w wyniku doręczenia jej 21 sierpnia 2012 r. pisma Prezesa ARiMR z 7 sierpnia 2012 r., którego kopię załączyła do wniosku. Postanowieniem z 26 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. umorzył postępowanie sądowe w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd uznał, iż wydanie zaskarżonego postanowienia było następstwem złożenia przez M. M. odwołania z 17 marca 2009 r. W piśmie tym strona wskazała swój adres, natomiast nie wskazała, iż działa przez przedstawiciela. Nie można było zatem w ocenie Sądu przyjąć, iż w postępowaniu odwoławczym skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika w osobie S. N. W konsekwencji przesłanie rozstrzygnięcia w sprawie odwołania na adres pełnomocnika ustanowionego we wniosku o wpis do ewidencji producentów, którego dane i adres mogły być wykorzystane tylko w sytuacji przyznania i wypłaty płatności, nie można uznać za skuteczne. Tym samym termin 30 dni przewidziany do złożenia skargi do sądu administracyjnego nie rozpoczął swojego biegu od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia na adres S. N. Postanowieniem z 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 494/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., wskazując że organ niewadliwie doręczył sporne postanowienie pełnomocnikowi skarżącej. Sąd pierwszej instancji odmawiając zaskarżonym postanowieniem M. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi wskazał, że stosownie do art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa) w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu związany jest oceną prawną i wskazaniami dokonanymi przez NSA w postanowieniu z 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 494/12. W ocenie Sądu doręczenie pisma nastąpiło w sposób prawidłowy i określony w art. 43 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa). Sąd przyjął zatem, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi. Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. M. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazała, że wobec znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia skarżącej w zakresie "adresu do doręczeń" (niepozostającego w dyspozycji pełnomocnika – S. N., co było uwarunkowane znaną stronie sytuacją życiową pełnomocnika i jej matki – B. S., w żaden sposób niegwarantującą ochrony jej interesów w zakresie doręczeń), nie znajduje podstaw zastosowanie przepisu art. 43 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa. W konsekwencji wadliwym jest przyjęcie przez Sąd, iż doręczenie pisma nastąpiło w sposób prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Należy wskazać, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji zostało wydane w następstwie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd ten zawarł wytyczne odnośnie postępowania i stwierdził, że z akt sprawy wynika, że postanowienie organu z [...] maja 2009 r. zostało wysłane na adres pełnomocnika skarżącej S. N., a odbiór tego postanowienia potwierdziła jej matka B. S. w dniu 13 maja 2009 r. Dalej wskazał, że Pani S. N. była pełnomocnikiem skarżącej na podstawie udzielonego jej przez skarżącą pełnomocnictwa ogólnego z 21 maja 2007 r., które nie zostało odwołane. Ten pełnomocnik skarżącej został też wymieniony we wniosku skarżącej o wpis do ewidencji producentów z 8 lutego 2008 r. NSA uznał, że w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, to organ niewadliwie doręczył odpis postanowienia temu właśnie pełnomocnikowi. Wynika to z jednoznacznej treści art. 40 § 2 kpa. Poza tym z treści powyższego pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik był upoważniony do odbioru "wszelkiej korespondencji". W związku zaś z tym, iż adresat nie był obecny w mieszkaniu, doręczenie pisma nastąpiło w sposób określony w art. 43 kpa. Zdaniem NSA dla prawidłowości tego doręczenia nie ma żadnego znaczenia okoliczność, iż odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. złożyła sama skarżąca M. M., podając swój adres zamieszkania, gdyż w sprawie nadal występował jej wcześniej ustanowiony pełnomocnik. Zgodnie z art. 87 § 2 ppsa we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. W myśl natomiast art. 190 ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygając sprawę z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi związany był wytycznymi zawartymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym uznał, że doręczenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi skarżącej nastąpiło w sposób prawidłowy i zgodny z art. 43 kpa. W konsekwencji właściwie też orzekł, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, gdyż jedyną okolicznością, na którą skarżąca powołuje się chcąc uprawdopodobnić brak swojej winy w uchybieniu terminu, był fakt doręczenia zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi skarżącej. Wobec wykazania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.