I OZ 970/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 44/12 o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie ze skargi P. B. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Bochni w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw P. B. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 11 maja 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Ponieważ zażalenie to nie zostało własnoręcznie podpisane, zarządzeniem z dnia 22 listopada 2012 r. skarżący został wezwany do jego własnoręcznego podpisania, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Przewodniczący Wydziału WSA w Krakowie prawidłowo zarządzeniem z dnia 22 listopada 2012 r. wezwał skarżącego do podpisania zażalenia. Stosownie bowiem do art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Skarżący nie uzupełnił jednak tego braku formalnego i nie podpisał zażalenia. W takiej sytuacji, zażalenie należało uznać za obarczone brakiem formalnym skutkującym jego odrzuceniem. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i art. 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.