II GSK 219/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1374/12 w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 26 października 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1374/12, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), uwzględnił skargę C. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 13 maja 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek spółki C. Sp. z o.o. (dalej: "skarżącej"), o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2011 r. We wniosku producent zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO) działki rolne o łącznej powierzchni 86,67 ha. Jako roślinę uprawną w plonie głównym wskazano orzech włoski. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR W. z/s w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., przyznał skarżącej płatności na rok 2011, w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości 61.578,00 zł, na podstawie art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE nr L316/65 z 02.12.2009 r., dalej: "rozporządzenie nr 1122/2009"), odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz nałożył sankcję w wysokości 23.767,51 zł, ze względu na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną do płatności i stwierdzoną w kontroli administracyjnej, przekraczającą 50% powierzchni stwierdzonej. Jak podkreślił, zawnioskowana przez skarżącą uprawa orzecha włoskiego nie kwalifikuje się do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, bowiem z dniem 15 marca 2011 r. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 2 marca 2011 r. zmieniające rozporządzenie MRiRW w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 9 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 40, poz. 326, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie") już jej nie przewidywało. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołując art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 z późn. zm., dalej: "ustawa o płatnościach"), wskazał, że organy nie są zobowiązane, niejako z urzędu, do informowania strony o okolicznościach wskazanych w cyt. przepisie, na podstawie art. 7 k.p.a. Tym samym organ nie mógł naruszyć art. 7 i 9 k.p.a., bowiem ustawa nakłada na te organy podczas rozpatrywania spraw dotyczących płatności bezpośredniej, odmienne wymogi. Ponadto, spółka nie występowała do organu z żądaniem udzielenia jej informacji, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy. Organ wskazał, że producent rolny składając wniosek o przyznanie płatności obszarowych i podpisując go - oświadcza jednocześnie, że znane mu są zasady przyznawania płatności objęte wnioskiem (część IX. Oświadczenia i zobowiązania). Wnioskodawca winien zatem deklarować we wniosku jedynie te działki rolne, które spełniają określone w przepisach prawa wymagania. Zadaniem organu jest natomiast weryfikacja, czy zadeklarowane działki rolne spełniają określone w przepisach prawa kryteria umożliwiające przyznanie danej płatności. Ponadto, zgodnie z art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 1122/2009 "nieprawidłowości", oznaczają każdy przypadek nieprzestrzegania stosownych zasad przydzielania przedmiotowej pomocy. Jednocześnie z § 1 pkt 2) rozporządzenia MRiRW z 2 marca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, uchylony został pkt 6 w § 2 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 9 marca 2009 r., weszło ono w życie z dniem 15 marca 2011 r. Tym samym z dniem 15 marca 2011 r., do uprawy orzecha włoskiego przestała obowiązywać uzupełniająca płatność do powierzchni grupy upraw podstawowych i uprawa taka nie powinna być zgłaszana do przyznania płatności uzupełniającej we wniosku składanym na rok 2011. Wskazano, że zgodnie z art. 58 akapit trzeci rozporządzenia nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% powierzchni stwierdzonej, płatność zostaje odmówiona a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na stwierdzoną różnicę. Odstąpienie od zastosowanych sankcji jest możliwe, na mocy art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009, jedynie w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Złożony wniosek zawierał działki rolne nieuprawnione do przyznania płatności, przez co nie był zgodny ze stanem faktycznym, a brak znajomości przepisów obowiązujących w zakresie przyznawania płatności nie świadczy o braku winy strony w nieprawidłowej deklaracji działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny jak wskazano na wstępie, skargę uwzględnił, przypominając w pierwszej kolejności, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach oraz przepisy unijne, tj.: rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników; rozporządzenie nr 1122/2009 oraz powołane rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r., ze szczególnym uwzględnieniem zmiany do tego rozporządzenia, wprowadzonej rozporządzeniem MRiRW z dnia 2 marca 2011 r. (Dz. U. Nr 48, poz. 251), która weszła w życie 15 marca 2011r. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji spór w sprawie nie dotyczył przyjętych przez organ ustaleń faktycznych w zakresie powierzchni gruntów uprawniających do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) i odmowy przyznania płatności uzupełniających (UPO) do tych gruntów, ale fakt, czy można skarżącej nałożyć sankcję zgodnie z treścią art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 z uwagi na zadeklarowanie we wniosku o przyznanie płatności, uprawy na którą płatność ta już nie przysługiwała. Sąd pierwszej instancji powołując treść art. 30 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 56, 57, 58, 60 rozporządzenia nr 1122/2009 wskazał, że zastosowanie przepisu art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 może mieć miejsce w stosunku do upraw, które są objęte daną formą pomocy. Wynika to zarówno z wykładni językowej jak i celowościowej tych przepisów. Skoro bowiem w treści art. 57 i 58 rozporządzenia nr 1122/2009 jest mowa o obszarze danej grupy upraw zadeklarowanym na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, należy określić, czym jest "grupa upraw" w rozumieniu tych przepisów, a także pozostałych przepisów prawa krajowego, które mają zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, za "grupę upraw" należy uznać te uprawiane rośliny, które są określone w przepisie prawa wspólnotowego i krajowego jako rośliny, w stosunku do których przysługuje dana forma wsparcia. Najogólniej rzecz ujmując, dana roślina, aby mogła stanowić uprawę w rozumieniu tych przepisów i być objęta daną formą pomocy, a tym samym i sankcji z tytułu zmniejszenia płatności i zawyżenia deklaracji, musi być ujęta w wykazie przewidzianym przepisami prawa unijnego i wewnętrznego (krajowego) dla danej formy pomocy. Konsekwencją wykreślenia danej rośliny z wykazu upraw, uprawnionych do objęcia płatnością (płatnością uzupełniającą) jest odmowa przyznania tej płatności na wniosek producenta, ale tym samym, z powodu wykreślenia danej rośliny z grupy upraw nie może być nałożona na producenta składającego wniosek sankcja, na podstawie art. 58 rozporządzenia nr 1122/209. Ponadto, jak zaznaczył Sąd pierwszej instancji, przepis art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 (tak samo jak i art. 60) odnosi się do sytuacji, gdy zaistnieją różnice pomiędzy obszarami zadeklarowanymi, a obszarami zatwierdzonymi i uprawnionymi do otrzymania pomocy; powstaje wówczas obowiązek zmniejszenia płatności i nałożenia na producenta sankcji (odpowiednio nieprzyznania pomocy i wykluczenia wynikającego z art. 60). W przepisach tych nie ma zaś mowy o sytuacjach, gdy dana uprawa w ogóle nie może być zatwierdzona i uprawniona do otrzymania danej pomocy z powodu nieobjęcia danej uprawy w przepisach prawa daną pomocą. W tym zresztą kontekście przepis art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach mówi o przysługiwaniu płatności uzupełniającej (UPO) do powierzchni upraw innych roślin, które następnie zostały określone w rozporządzeniu MRiRW. Nadto, jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, celem uregulowań z art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 jest zapobieganie nadużyciom i wyłudzeniom. Wskazuje na to również treść przepisu art. 73 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, z którego wynika, że jeśli producentowi nie można przypisać takich działań, a spełnione są przesłanki z art. 73 ust. 1 rozporządzenia (wykazanie, że nie jest winnym nieprawidłowości), to stosowanie sankcji nie znajduje uzasadnienia. Odmienna interpretacja przepisów art. 57 i art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 prowadziłaby do powstania paradoksu polegającego na tym, że na daną uprawę nie można otrzymać pomocy z uwagi na wynikający wprost z przepisu prawa brak możliwości jej przyznania, z powodu niefigurowania na liście upraw objętych tą pomocą. Możliwe jednakże byłoby nałożenie sankcji za złożenie wniosku, który nie może być w ogóle uwzględniony z powodu braku rośliny w wykazie upraw objętych daną formą pomocy. W rozumieniu przepisu prawa krajowego, który określa rodzaje roślin objętych płatnością uzupełniającą (UPO), tj. rozporządzenia MRiRW z dnia 9 marca 2009 r. – do dnia 15 marca 2011 r. taką uprawą był orzech włoski i leszczyna, które z tym dniem utraciły możliwość uzyskania na te rośliny (uprawę) formy wsparcia w postaci płatności uzupełniającej (UPO). Prawidłowo zatem, w ocenie Sądu, organ I instancji odmówił przyznania na uprawę orzecha włoskiego płatności uzupełniającej (UPO) za 2011 r., jednakże sprzecznie z przepisami nałożył na skarżącą sankcję wynikającą z przepisu art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009. Sąd stwierdził także, że nie mają zastosowania wskazane w skardze zasady ogólne postępowania administracyjnego, gdyż regulacje wynikające z ustawy o płatnościach stanowią uregulowania szczególne i w konsekwencji nie są dla organów ARiMR źródłem obowiązku w zakresie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym podejmowania z urzędu działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Dyrektor M. Oddziału ARiMR zaskarżył powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, co doprowadziło do błędnego wniosku, iż ciężar udowodnienia wszystkich okoliczności leży po stronie ARiMR, nie zaś wnioskodawcy; - art. 2 ust. 23 rozporządzenia nr 1122/2009, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie; - art. 56, art. 57, art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie; - art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009, poprzez jego błędną wykładnię; - art. 75 preambuły rozporządzenia nr 73/2009, poprzez jego błędna wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie; oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 p.p.s.a, a w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu wyłącznie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie jest uprawniony do ich rozwijania, czy też doprecyzowania. W związku z tym przedmiotem oceny mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli zatem strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Skarga kasacyjna Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. została oparta na podstawie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów wymienionych w osnowie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zarzut wymieniony w punkcie pierwszym jest zarzutem naruszenia prawa procesowego, a nie jak określono naruszeniem prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej wywodzi, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach poprzez przyjęcie, że jedynie po stronie organu ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tak sformułowany zarzut jest całkowicie niezrozumiały, bowiem Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprost stwierdził, że stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, organ jest obowiązany do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale nie ciąży na nim obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Po czym Sąd dodał, że obowiązek wynikający z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. stania przez organy Agencji na straży praworządności zobowiązuje organ do stosowania zasady legalności działania, tj. prawidłowego stosowania prawa materialnego. Konsekwencją dokonania błędnej wykładni prawa materialnego przez orzekające w sprawie organy było, zatem oprócz nałożenia niezgodnie z przepisami prawa sankcji na producenta, również naruszenie prawa procesowego wynikającego z treści art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zostaną omówione łącznie, gdyż są ze sobą ściśle powiązane. Na wstępie rozważań należy wskazać, że spór w sprawie dotyczy nałożenia na stronę sankcji stosownie do postanowień art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji zaprezentował stanowisko, iż z wykładni językowej, jak i celowościowej przepisów art. 56, art. 57 i art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009, wynika iż zastosowanie przepisu art. 58 może mieć miejsce w stosunku do upraw, które są objęte daną formą pomocy. Bowiem w treści tych przepisów jest mowa o obszarze danej grupy upraw zadeklarowanych na cele jakiejkolwiek systemów pomocy obszarowej. Z kolei za "grupę upraw" należy rozumieć te uprawiane rośliny, które są określone w przepisie prawa wspólnotowego i krajowego jako rośliny, w stosunku do których przysługuje dana forma wsparcia. Innymi słowy dana roślina, aby mogła stanowić uprawę w rozumieniu tych przepisów i mogła być objęta formą pomocy, a tym samym i sankcji z tytułu zmniejszenia płatności i zawyżenia deklaracji, musi być ujęta w wykazie przewidzianym przepisami prawa unijnego i wewnętrznego dla danej formy pomocy. Konsekwencją wykreślenia danej rośliny z wykazu upraw, uprawnionych do objęcia płatnością jest odmowa przyznania tej płatności, ale na producenta składającego wniosek nie może być nałożona sankcja na podstawie art. 58 rozporządzenia Komisji(WE) nr 1122/2009. Natomiast w skardze kasacyjnej wywiedziono, że w przepisie art. 56 wymienionego rozporządzenia jest mowa o deklaracji danej grupy upraw do poszczególnych płatności, zatem sama definicja grupy upraw rozumiana, jako te uprawiane rośliny, co do których przysługuje dana forma wsparcia, zaprezentowana w wyroku Sądu, nie budzi zastrzeżeń organu. Dalej jednakże zauważono, że mając na uwadze treść art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009, organy rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy są zobligowane zbadać, czy obszar zadeklarowany odpowiada obszarowi, do którego dana płatność przysługuje. Bowiem zgodnie z art. 2 ust. 23 rozporządzenia "zatwierdzony obszar" oznacza obszar, co do którego zostały spełnione warunki określone w zasadach przyznawania pomocy; w przypadku systemu płatności jednolitej obszar zgłoszony uważa się, gdy towarzyszy mu odpowiednia liczba uprawnień do płatności. Uprawa orzecha włoskiego stosownie do postanowień § 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 2 marca 2011 r., została wykreślona z listy upraw kwalifikujących się do płatności UPO. Tym samym działka rolna obejmująca uprawę orzecha włoskiego nie spełnia warunku przyznania płatności, dlatego nie może stanowić obszaru zatwierdzonego. W tej sytuacji zadeklarowana do płatności powierzchnia przekracza obszar zatwierdzony, a ponieważ różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym i zatwierdzonym przekroczyła 50%, to zgodnie z art. 58 omawianego rozporządzenia odmówiono płatności uzupełniającej z grupy upraw UPO i nałożono sankcję w wysokości odpowiadającej stwierdzonej różnicy. Nadto autor skargi kasacyjnej wskazał, że dyspozycja art. 58 rozporządzenia znalazła odzwierciedlenie w przepisach prawa krajowego art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym wysokość płatności obszarowych w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności. Ustosunkowując się do tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż uzasadnienie organu w tej materii zawiera wewnętrzną sprzeczność. Zgodnie z wywodami autora skargi kasacyjnej podstawowe znaczenie w sprawie ma ustalenie, czy "zatwierdzony obszar" oznacza obszar, co do którego zostały spełnione warunki określone w zasadach przyznawania pomocy; w przypadku systemu płatności jednolitej, obszar zgłoszony uważa się, gdy towarzyszy mu odpowiednia liczba uprawnień do płatności. Zatwierdzonym obszarem, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 73 rozporządzenia, nie może być zadeklarowana do płatności uzupełniającej działka rolna obejmująca uprawę orzecha włoskiego, jako że nie towarzyszy jej odpowiednia liczba uprawnień do płatności. Bowiem z dniem 15 marca 2011 r., co podkreślił sam autor skargi kasacyjnej, uprawa ta została skreślona z listy upraw uprawniających do przyznania płatności uzupełniającej. A skoro tak, to brak jest jakiegokolwiek obszaru, do którego dana płatność przysługuje. Ma rację zatem Sąd pierwszej instancji, stwierdzając, że odmienna interpretacja przepisów art. 57 i 58 rozporządzenia Komisji (WE)1122/2009 prowadziłaby do powstania, takiej sytuacji, że z jednej strony na daną uprawę nie można otrzymać pomocy z uwagi na wynikający wprost z przepisu prawa brak możliwości jej przyznania, a z drugiej strony możliwe byłoby nałożenie sankcji za złożenie wniosku, który nie może być w ogóle uwzględniony z powodu braku rośliny w wykazie upraw objętych daną pomocą. Nadto z treści przepisu omawianego art. 58 rozporządzenia, wynika, że sankcje dotyczą różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym. Skoro brak jest obszaru objętego wsparciem, to nie sposób stwierdzić różnicę. Różnica w potocznym znaczeniu stanowi bowiem wynik odejmowania. W zaskarżonej decyzji, organ podał, że powierzchnia stwierdzona uprawniona do przyznania płatności uzupełniającej do powierzani upraw podstawowych wynosi 0,00 ha. Różnica procentowa między powierzchnią zadeklarowaną i stwierdzoną wyniosła w rozpatrywanej sprawie 100%. Nadto wbrew twierdzeniom organu art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009 został przez Sąd prawidłowo odczytany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na poparcie swojego stanowiska wskazał, że celem uregulowania wynikającego z art. 58 jest zapobieganie nadużyciom i wyłudzeniom, na co wskazuje również treść art. 73 ust. 1, z której wynika, że jeżeli producentowi nie można przypisać takich działań, a spełnione są przesłanki z omawianego przepisu, to stosowanie stancji nie znajduje uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje dodatkowo, że przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, w której dana płatności w ogóle nie przysługuje. Sąd również nie dokonywał wykładni pkt 75 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Zarzut ten nie został uzasadniony w skardze kasacyjnej, brak jest zatem możliwości merytorycznego odniesienia się do tego zarzutu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.