I SA/Lu 548/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 października 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu oddala skargę. Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [..] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania W. W., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] określającą kwotę podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego. Jak wynika z akt sprawy w dniu 27.02.2006 r. do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD zgłoszono sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki Fiat Coupe [...], rok produkcji 1999. Wartość towaru skarżący zadeklarował w kwocie 100 CHF, na podstawie załączonej do zgłoszenia faktury z dnia 21.02.2006 r., zawierającej deklarację eksportera o preferencyjnym unijnym pochodzeniu przedmiotowego towaru. Obliczył podatek akcyzowy w kwocie 244 zł, stosując stawkę akcyzy w wysokości 65 %, oraz podatek VAT w wysokości 136 zł przy zastosowaniu 22% stawki podatku VAT. Po uzyskaniu od Prokuratury Apelacyjnej informacji pozyskanych w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, dotyczących sprzedaży przedmiotowego samochodu, z których wynikało, że przedłożona do zgłoszenia faktura sprzedaży została sfałszowana (wg zeznań widniejącego na fakturze zbywcy samochodu nie dokonał on opisanej w fakturze czynności), a także braku ustaleń, co do faktycznego zbywcy towaru organ celny dokonał analizy zgłoszenia celnego i ustalił, że zadeklarowana wartość samochodu rażąco odbiega od wartości podobnych pojazdów wg cen katalogowych na rynku szwajcarskim. W tych okolicznościach, postanowieniem z dnia 17.08.2011 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 19.08.2011 r.) Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego i kwoty podatku od towarów i usług, należnych z tytułu importu przedmiotowego samochodu osobowego. Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie upłynął termin na powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego, o jakim mowa w art. 221 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12.10. 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. Nr L 302 z dnia 19.10.1992r., ze zm. – dalej: "WKC"), a także w art. 56 ustawy z dnia 19.03.2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68., poz. 622 ze. zm. – dalej: "pc"), a zaistniała podstawa do zweryfikowania podatków należnych z tytułu importu przedmiotowego samochodu, to Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną samochodu w niniejszym postępowaniu, zgodnie z regulacją art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23.01.2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz.257 ze zm. – dalej: "upa" w związku z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6.12.2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm. ) oraz art. 38 ust. 2 ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. –dalej: "ustawa VAT"). W ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia wszelkich dowodów na okoliczność, że zadeklarowana wartość transakcyjna samochodu, stanowi całkowitą (należną) cenę, a także zwrócił się Wydziału Komunikacji i Transportu o przesłanie posiadanych dokumentów dotyczących przedmiotowego pojazdu. Na podstawie uzyskanych dokumentów (umowy sprzedaży samochodu z dnia 4.03.2006 r. na rzecz A. C., dokumentacji fotograficznej na płycie CD, badania technicznego) organ I instancji ustalił, że importowany samochód był uszkodzony (uszkodzona maska, lampa, zderzak, chłodnice, podłużnice, uszkodzony silnik, tylna klapa, tylny zderzak, tylny błotnik, tylny pas, uszkodzone zawieszenie). Uznając, że w niniejszej sprawie wymagane są wiadomości specjalne, postanowieniem z dnia 22.09.2011 r. organ I instancji powołał biegłego z A, w celu ustalenia wartości rynkowej pojazdu wyprodukowanego poza obszarem Wspólnoty podobnego do sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu osobowego. Przyjmując za podstawę ustalenia wartości celnej wycenę sporządzoną przez biegłego powołanego z urzędu, organ I instancji wskazał, że zgodnie art. 29 ust. 1 WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar gdy został sprzedany w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Zgodnie natomiast z regulacją art. 181 a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2.07.1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L. nr 253, poz. 1- dalej: "rozporządzenie wykonawcze do WKC"), jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, to nie muszą ustalać wartości przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Wyjaśnił również dlaczego nie było możliwe ustalenie wartości celnej na podstawie jednej z metod, o jakich mowa w art. 30a- 30d WKC (metody towarów identycznych, metody towarów podobnych, metody ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych i metody kalkulacyjnej) i odwołał się do regulacji art. 31 ust. 1 WKC, zgodnie z którym, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 29 i art. 30, jest ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami, tj: art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.; Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. oraz Tytułu II Rozdziału 3 WKC. Zwrócił przy tym uwagę na ograniczenia przy zastosowaniu tej metody (art. 31 ust 2 WKC) i wyjaśnił, że zdaniem Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej można przy zastosowaniu tej metod oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu, a w przypadku braku odpowiedniego notowania w katalogach wartość rynków przedmiotowych towarów można ustalić z wykorzystaniem wiedzy specjalisty. W kontekście powyższego uzasadniał, że w wywołanej z urzędu opinii biegły ustalił wartość rynkową brutto podobnego ze względu na właściwości konstrukcyjno – użytkowe pojazdu (samochodu m-ki Nissan 200SX2 produkowanego w Japonii) na dzień zgłoszenia celnego na kwotę 14.000 zł, przy uwzględnieniu między innymi ujemnej max. 30% korekty ze względu na konieczne naprawy. Uzasadniał, że wartości podane w wycenie zostały określone na podstawie notowań rynkowych z katalogu "Pojazdy Samochodowe - Wartości Rynkowe II-2006 zweryfikowanych przez wykonawcę opinii oraz przy uwzględnieniu korekt mających wpływ na wartość pojazdu (korekta za: przebieg, pierwszą rejestrację, liczbę właścicieli, aktualność badań technicznych, koniecznych napraw i import prywatny). W oparciu o powyższą wycenę, Naczelnik Urzędu Celnego ustalił, że cena importowanego pojazdu na rynku szwajcarskim w oparciu o wartość podaną w katalogu szwajcarskim EurotaxGlass's nr 09/06 z 2006 roku (10 900 CHF) po uwzględnieniu powyższych korekt wynosi 7 023 CHF, a więc jest 70 razy większa niż wartość transakcyjna zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. Tym samym mając na względzie przedmiotową opinię organ I instancji ustalił wartość celną zaimportowanego samochodu w wysokości 5.748 zł, poprzez skorygowanie wartości rynkowej określonej przez rzeczoznawcę o cło, zwyczajową marżę, podatek VAT i podatek akcyzowy. Uzasadniał, że skoro nie zostało udokumentowane preferencyjne pochodzenie spornego samochodu nie można było zastosować 0% stawki celnej, a właściwa stawka podatku akcyzowego należna z tytułu importu uzależniona jest od pojemności silnika i wieku pojazdu. Mając na względzie uregulowania art. 10 ust. 1 pkt 4 , art. 20 ust. 2 upa, a także § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04. 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87,po. 825 ze zm, dalej: "rozporządzanie akcyzowe") oraz art. 29 ust. 13 , art. 41 ust. 1 i art. 33 ust. 2 ustawy VAT, organ I instancji określił kwotę podatku akcyzowego w wysokości 3.736 zł [5.748 (podstawa) x 65% (stawka)] oraz podatku VAT w wysokości 2.086 zł [9.484 zł (podstawa – wartość celna powiększona o podatek akcyzowy) x 22% (stawka)]. Ustosunkowując się natomiast do przedłożonego, w ramach wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, dowodu z prywatnej opinii biegłego rzeczoznawcy - w której biegły dokonał kalkulacji kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu w oparciu o system Audatex oraz określił wartość rynkową zaimportowanego pojazdu w stanie nieuszkodzonym i ustalił % udział kalkulowanego kosztu naprawy powypadkowej w wartości nieuszkodzonego pojazdu w wysokości 70% - Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowa wycena nie określa wartości rynkowej samochodu podobnego zaimportowanego, wyprodukowanego poza obszarem Wspólnoty Europejskiej to nie może być podstawą określenia wartości transakcyjnej przedmiotowego pojazdu na dzień przyjęcia zgłoszenie celnego. Wyjaśnił również, że w opinii wywołanej z urzędu zastosowano max. korektę ujemną z tytułu koniecznych napraw, z uwagi na brak szczegółowego opisu zakresu i kwalifikacji uszkodzeń w umowie sprzedaży, który umożliwiałby dokonanie kalkulacji kosztów naprawy w systemie Audatex. W odwołaniu, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005 r. , Nr 8, poz. 60 ze zm., obecnie Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "op"). poprzez odmowę dopuszczenia dowodów z zeznań świadków J. W. oraz J.W. na okoliczność stanu technicznego oraz uszkodzeń pojazdu oraz pominięcie w procesie ustalania wartości celnej samochodu opinii rzeczoznawcy samochodowego z dnia 3 listopada 2011 r. przedłożonej przez skarżącego; - art. 123 op poprzez pozbawienie strony, w konsekwencji powyższych uchybień, czynnego udziału w postępowaniu; - art. 210 § 1 i § 4 w związku z art. 120 op poprzez przyjęcie za podstawę prawną rozstrzygnięcia "przepisów wykonawczych" do WKC ; - art. 31 ust. 2 lit. a WKC, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie dla odmowy uwzględnienia opinii rzeczoznawcy przedłożonej przez stronę; - art. 10 ust.1 pkt 4 upa oraz art. 29 ust. 13 ustawy VAT poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartości celnej powiększonej o należne cło, które uległo już przedawnieniu, - nieuwzględnienie przy określaniu zobowiązania w podatku akcyzowym orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. C-313/05 Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zgodnie z art. 80 ust. 3 pkt 2 upa i art. 19 ust. 7 ustawy VAT, obowiązek podatkowy w akcyzie i w podatku VAT od samochodów powstaje w przypadku importu z dniem powstania długu celnego i uznał za prawidłowe, z uwagi na upływ terminów, ustalenie w tym postępowaniu wartości celnej importowanego towaru. Za zasadne również organ odwoławczy uznał ustalenie wartości celnej importowanego samochodu z pominięciem metody wartości transakcyjnej (art.29 i art. 30 WKC). Uzasadniał, że w świetle ustaleń szwajcarskich służb celnych, istniały przesłanki do zakwestionowania wiarygodności dołączonej do zgłoszenia celnego faktury z dnia 21.02.2006 r. opiewającej na kwotę 100 CHF w zakresie uwidocznionej na niej ceny transakcyjnej, a zgodnie z postanowieniami art. 86 ust. 1 pc, organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawione podmioty państwa obcego. Wynik weryfikacji zagranicznych władz celnych może służyć jako podstawa do odstąpienia od wartości transakcyjnej. Uzasadniał, że ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych bądź podobnych (art. 30 ust. 2 lit. a) i b) WKC) w przypadku importu używanych samochodów osobowych, nie jest obiektywnie możliwe, gdyż wymagałoby znalezienia samochodu osobowego o identycznym stopniu zużycia. Podobnie metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. c) WKC) stosowana w przypadku importu towarów masowych, również nie mogła znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, jak też metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d) WKC), oparta na kosztach produkcji i zysku, gdyż odnosi się ona do towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej. Wobec powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, zasadnym było ustalenie wartości celnej przedmiotowego samochodu z wykorzystaniem danych dostępnych we Wspólnocie, zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC (metoda "ostatniej szansy") z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami. Wyjaśnił przy tym, że w świetle postanowień Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę tzw. ostatniej szansy, istnieje możliwość skorzystania z opinii rzeczoznawców, wyspecjalizowanych katalogów, czasopism zawierających ceny rynkowe pojazdów, w których wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych na podstawie ogólnokrajowych badań rzeczoznawczych, prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji (np. Eurotax, Info-Ekspert). W przypadku używanych pojazdów samochodowych ta metoda właśnie pozwala na właściwe uwzględnienie indywidualnych cech pojazdu używanego. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo przy ustaleniu wartości celnej importowanego samochodu posłużył się opinią biegłego wywołaną z urzędu, która została sporządzona z uwzględnieniem zaleceń Światowej Organizacji Celnej w zakresie postępowań wobec używanych pojazdów samochodowych. Zgodnie z tymi zaleceniami w ramach metody ostatniej szansy, zaleca się zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych, w oparciu o podobne pojazdy produkowane w innych krajach. Wobec tego, za punkt wyjścia należy przyjąć katalogową cenę samochodu "identycznego" lub "podobnego" wyprodukowanego poza Wspólnotą, a więc w kraju trzecim, którego model musi być w jak największym stopniu zbliżony do samochodu wycenianego, uwzględniając różnego rodzaju kryteria (rocznik, klasa samochodu, rodzaj i pojemność silnika, wyposażenie itp.). Tym samym, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ celny I instancji prawidłowo przyjął do wyliczeń wartości celnej importowanego samochodu wartość rynkową samochodu określoną w wycenie biegłego K.R. z dnia 12.10.2011 r., odliczając cło (10%), marżę (10%), podatek akcyzowy (65%) i podatek VAT (22%) i ustalił ją na kwotę 5.748 zł (2.302,05 CHF), a w konsekwencji z zastosowaniem regulacji upa, rozporządzenia akcyzowego i ustawy VAT prawidłowo określił wysokość zobowiązań w podatku akcyzowym i w podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego pojazdu. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że wyrok ETS z dnia 18.01.2007 r. w sprawie C - 313/05 nie mógł znaleźć odniesienia do sprawy niniejszej, gdyż dotyczy równego traktowania w zakresie podatku akcyzowego używanych samochodów nabywanych w krajach Wspólnoty, a nie poza nią. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Wyjaśnił, że zasadna była odmowa organu I instancji przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, w sytuacji, gdy na potwierdzenie stanu technicznego oraz uszkodzeń samochodu, skarżący nadesłał dokumentację fotograficzną na płycie CD i umowę kupna sprzedaży z dnia 04.03.2006r. zawierającą stan uszkodzenia pojazdu. Wyjaśnił, że wbrew zarzutom organ I instancji wskazał podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia z odwołaniem do konkretnych regulacji zastosowanych aktów prawnych i uzasadnił odmowę uwzględnienie dowodu z prywatnej opinii. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił również, że dopytany na etapie postępowania odwoławczego biegły z urzędu, ustosunkowując się do ustaleń opinii prywatnej wskazał (pismo z dnia 26.03.2012 r.), że określenie wartości naprawy w wycenie przedłożonej przez stronę zostało wyliczone na podstawie wartości części w stanie nowym, bez zastosowania urealnienia cen części i zespołów użytych do naprawy, wynikającego z lat eksploatacji. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż na mocy art. 70 § 6 pkt 1 op nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego został poinformowany przez Prokuraturę Krajową o fakcie wszczęcia, postanowieniem z dnia 31.03.2008r., śledztwa m.in. w sprawie zaistniałego w okresie od 01.01.2004r. do co najmniej 31.03.2008r. w B., narażenia na uszczuplenie należności celnych i podatkowych poprzez wprowadzanie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej, co do rzeczywistej wartości i stanu technicznego importowanych ze Szwajcarii pojazdów samochodowych, a pismem z dnia 13.02.2012 r. Prokuratura Apelacyjna poinformowała organy celne, iż postępowanie przygotowawcze jest kontynuowane. W związku z tym, że z opisu czynu zawartego w postanowieniu z dnia 31.03.2008 r. wynika, że podejrzenie jego popełnienia wiąże się z niewykonaniem zobowiązań będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, to uznać należy, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, W.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: - art.70 § 1 op poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego, - art.208 § 1 op poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja organu II instancji była podejmowania w warunkach przedawnienia zobowiązania podatkowego, Z ostrożności zarzucił również naruszenie art.210 § 1 pkt 6 op poprzez niewskazanie związku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną z konkretnym zobowiązaniem, które jest przedmiotem postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podtrzymał zarzuty naruszenia art.180 § 1 w związku z art.187 § 1 i art.188 op poprzez akceptację stanowiska organu I instancji w przedmiocie odmowy dopuszczenia dowodu z zeznań świadków: J.W. i J.W. na okoliczność uszkodzeń pojazdu, oraz nie wyjaśnienie przyczyn zastosowania kalkulacji uszkodzeń na poziomie 30 % zamiast 70 %. W uzasadnieniu zarzutów skarżący odwołał się do uchwały z dnia 6.10. 2003 r., FPS 8/2003 i uzasadniał, że nie ulega wątpliwości, że wydanie decyzji przez organ II instancji nastąpiło już po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W ocenie skarżącego, w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania podatkowego było zobowiązanie, którego źródłem był import samochodu marki Fiat Coupe na terytorium RP, a towar ten nie był objęty postępowaniem karnym prowadzonym przez Prokuraturę Apelacyjną i skarżącemu nie przedstawiono żadnych zarzutów, to organ wadliwie przyjął, że nastąpiło zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W ocenie skarżącego, odmowa uwzględnienia wniosku dowodowego wskazuje, na dowolność organu w działaniu. Skarżący zarzucił sprzeczność w argumentacji organu uzasadniając, że z jednej strony organ wskazuje, że wszystko zostało wyjaśnione innymi dowodami, a z drugiej daje wiarę wyjaśnieniom biegłego o brakach szczegółowego opisu i kwalifikacji uszkodzeń w umowie sprzedaży. Odnośnie kalkulacji kosztów naprawy skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie oczywistym jest, że uszkodzenia pojazdu naprawia się za pomocą nowych części, w tym oryginalnych bądź zastępczych, dlatego też przyjęcie 70% korekty jest w pełni uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wbrew zarzutom skargi postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad procedury podatkowej, a ustalony stan faktyczny został zakwalifikowany do właściwej normy prawnej. Odbierając najdalej idący zarzut skargi, wydania zaskarżonej decyzji w warunkach przedawnienia, wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą uregulowaną w art. 70 § 1 op zobowiązania należne w niniejszej sprawie przedawniłyby się z końcem 2011 r. Niemniej jednak w świetle regulacji art. 70 § 6 pkt 1op bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Jak orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17.07. 2012 r., P 30/11 (OTK-A 2012/7/81) - art. 70 § 6 pkt 1 op, w brzmieniu nadanym od 1.01 2003 r., jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 op. Mając na względzie powyższe Sąd zauważa, że decyzja organu podatkowego I instancji, została doręczona skarżącemu w dniu 8.12.2011 r., a więc przed upływem terminu, o jakim mowa w art. 70 § 1 op, a w jej uzasadnieniu (str. 2) wskazano numer i datę dołączonego do akt postanowienia o wszczęciu śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe, a także opis czynu. Nadto o fakcie prowadzenia przez Prokuraturę Krajową śledztwa w sprawie obejmującej import samochodów nabytych w Szwajcarii od B, w tym samochodu zakupionego przez skarżącego oraz o treści zeznań zbywcy samochodu złożonych w tym śledztwie, skarżący powiadomiony został przez organ już w postanowieniu doręczonym w dniu 19.08.2011 r., wydanym na podstawie art. 165 § 1 op, w którym wskazano dokumenty uzyskane w toku śledztwa przez Prokuraturę i stanowiące materiał dowodowy niniejszej sprawy. Tym samym skarżący został, zgodnie z wytycznymi TK, powiadomiony przed upływem okresu przedawnienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia, wbrew zarzutom skargi, wiąże się z niewykonaniem zobowiązania w niniejszej sprawie. W świetle regulacji art. 70 § 6 pkt 1 op istotnym jest bowiem wszczęcie postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie. Jak wynika natomiast z opisu czynu objętego postanowieniem o wszczęciu śledztwa, śledztwo dotyczy działalności (w okresie od 1.01. 2004 r. do co najmniej 31.03.2008 r.) w B. w woj. L. i innych miejscowościach na terenie kraju, zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu dokonywanie przestępstw skarbowych polegających na narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnych z tytułu wprowadzania na obszar celny Unii Europejskiej samochodów osobowych sprowadzanych z terytorium Szwajcarii, posługiwania się w tym procederze stwierdzającymi nieprawdę ( podrobionymi lub zawierającymi dane niezgodne z rzeczywistością ) dokumentami w postaci faktur i ocen technicznych importowanych pojazdów, a także wprowadzanie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej, co do rzeczywistej wartości i stanu technicznego importowanych ze Szwajcarii samochodów. Niewątpliwie przedmiot mniejszej sprawy dotyczy dopuszczonego do obrotu w miejscowości B., w okresie objętym postępowaniem prokuratorskim, samochodu osobowego sprowadzonego ze Szwajcarii. Tym samym, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi, co do naruszenia art. 70 § 1, jak i art. 210 § 1 pkt 6 op, a także art. 208 § 1 op, którego organ podatkowy zasadnie nie zastosował. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, którego cena dokonana przez organ podatkowy podlega kontroli Sądu, za niezasadne uznać również należy pozostałe zarzuty postawione w skardze. Zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jednocześnie art. 13 WKC przewiduje, iż zgodnie z warunkami określonymi obowiązującymi przepisami, organy celne mogą zastosować wszelkie środki kontroli, które uznają za niezbędne dla prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego. Stosownie natomiast do art. 181 a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC, jeżeli zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. W ocenie Sądu, w świetle pozyskanych dokumentów i informacji z Prokuratury organ celny powziął uzasadnione wątpliwości, co do rzeczywistej wartości importowanego samochodu m – ki Fiat Coupe. Organ celny przeanalizował notowania pojazdów podobnych oferowanych w 2006 r. na rynku szwajcarskim korzystając z katalogowych źródeł informacji i ustalił, że na rynku szwajcarskim cena samochodu podobnego do importowanego pojazdu wynosiła 10.900 CHF, a zatem była ponad 109 razy wyższa niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. W ocenie Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza w kontekście charakteru importowanego towaru, organy zgodnie z prawem ustaliły wartość celną importowanego samochodu z pominięciem metody wartości transakcyjnej, wyjaśniając przy tym, dlaczego nie było możliwe zastosowanie żadnej z metod określonych w art. 30 ust 2 lit. a-d , co pozostaje w zgodzie z uwagami interpretacyjnymi dotyczącymi wartości celnej zawartymi w załączniku 23 do rozporządzenia wykonawczego do WKC, zawierającym wytyczne co do zasad zastosowania tych metod. W ocenie Sądu, zastosowanie metody "ostatniej szansy" było zasadne. Zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 29 i 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: - porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., - artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., - przepisów niniejszego działu. Zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. w przypadku ustalenia wartości celnej importowanych używanych towarów w oparciu o powołaną metodę "ostatniej szansy", biorąc pod uwagę za punkt wyjścia podaną w katalogu cenę towaru tej samej marki, posiadającego te same parametry techniczne oraz wyprodukowanego w tym samym roku co towar będący przedmiotem importu, dokonuje się szczegółowej kalkulacji polegającej na odliczeniu procentowego udziału od wartości "czystej" (ustalonej w oparciu o ww. źródła) ewentualnych korekt z tytułu braków lub uszkodzeń pojazdu, podatku VAT, akcyzy, cła i zwyczajowej marży. Stanowiąca podstawę ustaleń organów podatkowych opinii biegłego te wymogi spełnia. Prawidłowo w przypadku importu ze Szwajcarii pojazdu pochodzenia wspólnotowego za punkt wyjścia dla sporządzenia odpowiedniej kalkulacji skorzystano z katalogowej ceny samochodu "podobnego" wyprodukowanego poza Wspólnotą, co wyjaśniono w obu wydanych w sprawie decyzjach. Zgodnie bowiem z art. 31 ust 2 lit. a WKC wartość celna ustalona z zastosowaniem art. 31 ust. 1 nie może być określona na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie. Z tych też przyczyn dowód z prywatnej opinii przedłożonej przez skarżącego nie mógł stanowić punktu odniesienia dla organu przy ustaleniu kwot należnych zobowiązań. W sporządzonej opinii biegły K. R. przedstawił proces wyceny przedmiotowego pojazdu wyprodukowanego poza Wspólnotą i uzasadnił jaki pojazd podobny ze względu na właściwości konstrukcyjno-użytkowe i wartości bazowe został przyjęty jako materiał porównawczy. Wyceny dokonał przy pomocy systemu Info-Ekspert. Wycena polegała na zidentyfikowaniu pojazdu, ustaleniu wartości bazowej, wprowadzeniu korekt i porównaniu do pojazdu wyprodukowanego poza UE. Z przedmiotowej opinii wynika jasno w jaki sposób i na podstawie jakich danych biegły oparł swoją wycenę. Nie jest sporne, że importowany samochód był uszkodzony, co wynika z dołączonych do akt zdjęć jak i sporządzonej w dniu 4.03.2006 r. umowy sprzedaży. Tym samym prawidłowo, w świetle art. 188 op organy uznały, że nie ma potrzeby udowodnienia tej okoliczności innym dowodem i odmówiły dopuszczenia dowodu z zeznań świadków. W związku z tym jednak, że zawarty w umowie i widoczny na dokumentacji zdjęciowej opis posiadanych przez pojazd uszkodzeń, nie pozwalał na uszczegółowienie ich zakresu, a w konsekwencji na wykonania kalkulacji kosztów zbliżonej jak najbardziej do rzeczywistość, to za uzasadnione uznać należy przyjęcie, jak w opinii, maksymalnej (30%) korekty ze względu na konieczne naprawy. W kontekście poczynionych ustaleń nie jest dowolna ocena organu, że skarżący nie mógł zastosować 0 % stawki celnej, gdyż nie wykazano preferencyjnego pochodzenia towaru, w świetle wymogów stosowania preferencji w przypadku przywozu towaru ze Szwajcarii uregulowanych w postanowieniach umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Konfederacją Szwajcarską w dniu 22 lipca 1972r. (Dz.U.UE. L 72.300.191; Dz.U.UE-sp. 11-11-105 ze zm.) oraz Protokole nr 3, stanowiącym jej integralną część dotyczącego definicji pojęcia “produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej. Poczynione przez organ ustalenia, że firma B nie wystawiła dołączonej do zgłoszenia celnego faktury z dnia 21.02.2006 r., uzasadniały zastosowanie stawki celnej w wysokości 10 % - zgodnie z obowiązującą w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego Taryfą celną - rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r., zmieniającego załącznik l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 281, z 30 października 2003 r.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 14, str. 3). Prawidłowo też określono podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym jak i podatkiem VAT, w kontekście regulacji art. 10 ust. 4 upea i art. 29 ust. 13 ustawy VAT, przy czym bezspornym przy tym jest, że w niniejszej sprawie upłynął termin do powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego. Dług celny powstał z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. w dniu 27.02.2006 r., a wydłużony 5 letni termin do powiadomienia dłużnika (art. 221 ust. 3 WKC oraz art. 56 pc) upłynął w dniu 27.02.2011 r. Tym samym uzasadnionym było, w kontekście regulacji art. 22 ust. 2 upa i art. 38 ust. 2 ustawy VAT, ustalenie wartości celnej (elementu kalkulacyjnego) według zasad określonych w przepisach prawa celnego w postępowaniu wymiarowym w zakresie podatku akcyzowego i podatku VAT z tytułu importu przedmiotowego towaru. Wskazać przy tym należy, że zastosowanie regulacji upa uzasadnia brzmienie art. 154 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6.12.2008 r., zgodnie z którym jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym z 23.01.2004 r., powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie prawidłowo podatek akcyzowy obliczony został przy zastosowaniu regulacji art. 75 ust. 1 upa oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia akcyzowego obowiązujących na dzień powstania obowiązku podatkowego, a podatek VAT przy zastosowaniu 22 % stawki podatku, o jakiej mowa w art. 41 ust. 1 ustawy VAT ( art. 7 ust.2 pkt 1 upa i art. 19 ust. 4 ustawy VAT). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono, jak w sentencji.