I SA/Kr 1466/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "D" s.c. B. Ł., A.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2005 r. postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pełnomocnik B. Ł. I A.Ł. prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej - Firma "D" s.c. B. Ł., A.Ł. z siedzibą w B. - zwrócił się do WSA w Krakowie o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lipca 2012 r., w przedmiocie określenia Spółce "D" zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2005 r. Uzasadniając wniosek wskazano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowym postępowaniu doszło bowiem do zajęcia samochodu, który jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej. Istnieje zatem ryzyko przeprowadzenia egzekucji z tych ruchomości. Spowoduje to, że nie będzie możliwe prowadzenie dystrybucji produktów, sprzedawanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zakończenia prowadzonej działalności i w konsekwencji do utraty jedynego źródła utrzymania rodziny B. i A.Ł., co stanowi spełnienie obu przesłanek określonych w art. 61§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a." Pełnomocnik podał także, że wszyscy członkowie rodziny skarżących pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym uczestniczą w prowadzonej działalności, co stanowi ich jedyne zajęcie. Wykonanie decyzji może więc pozbawić wszystkich członków rodziny jedynego źródła utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek, gdy zachodzi co najmniej jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Jednocześnie należy podkreślić, że każda decyzja, z którą łączy się obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego będzie się wiązała z jakąś dolegliwością finansową dla podatnika i samo to nie jest podstawą do wstrzymania jej wykonania w przypadku zaskarżenia. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt toczącej się egzekucji z ruchomości nie stanowi bowiem podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Wywieranie ujemnych skutków finansowych dla dłużnika jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Twierdzenia strony powinny natomiast zostać poparte dokumentami źródłowymi, które uwiarygodniłyby sytuację finansową oraz majątkową strony skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, Lex nr 965117). Pełnomocnik strony, oprócz protokołu zajęcia i odbioru ruchomości (samochodu dostawczego), takiej dokumentacji nie przedłożył. Nie wskazano ani majątku podatnika, ani jego wartości w zestawieniu z posiadanymi zobowiązaniami finansowymi (zaległościami). Dlatego za gołosłowny został uznany argument o grożących skutkach w postaci zakończenia działalności firmy i utraty źródła utrzymania. Sąd nie neguje, że utrata źródła utrzymania jest skutkiem trudnym do odwrócenia, jednakże w niniejszej sprawie brak jest powołania się na konkretne okoliczności, które mogłyby wskazywać na możliwość spełnienia subiektywnych obaw strony skarżącej w tym zakresie. Brak jest przykładowo odwołania się do dokumentów źródłowych odzwierciedlających sytuację Spółki – nie podano (choćby szacunkowych) aktualnych przychodów, czy też zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie dysponując aktualnymi i konkretnymi danymi dotyczącymi wysokości dochodów i kosztów przedsiębiorstwa, wielkości zatrudnienia, majątku oraz zadłużenia, Sąd nie może uznać, że stwierdzenie o utracie źródła utrzymania jest wystarczające do uznania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego trudno przyjąć, że egzekucja z jednego samochodu miałaby spowodować utratę źródła utrzymania, a co za tym idzie, aby były podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podsumowując Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wskazując na szczegółowe wyliczenia ograniczyła się w istocie do ogólnych zapewnień co do negatywnego skutku egzekucji spornych zobowiązań, co spowodowało, że Sąd pozbawiony został możliwości kontroli podniesionych twierdzeń. Braki argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uznane zostały za brak wykazania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest bowiem zobowiązany do samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia przesłanek określonych w art. art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.