III SA/Po 862/12

Dnia 26 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2012r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2011 oddala skargę Decyzją z dnia 9 grudnia 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 13 § 1, art. 21 § 1, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz § 1 uchwały Rady Miasta Poznania nr LXXX/1221/V/2010 z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr 265, poz. 5106) Prezydent Miasta Poznania ustalił T. A. wymiar podatku od nieruchomości położonej w Poznaniu, os. [...] za okres 7 miesięcy 2011 roku w łącznej kwocie [...] zł. Jako podstawę opodatkowania przyjęto: - pozostałe budynki powyżej 2,2 m o powierzchni [...] m2, do których zastosowano stawkę podatku w wysokości 7,06 zł, - pozostałe grunty o powierzchni [...] m2, do których zastosowano stawkę podatku w wysokości 0,41 zł. W decyzji wskazano pozostałych współwłaścicieli nieruchomości jako pozostałe strony postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji T. A. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając naruszenie art. 120, art. 121, art. 123 § 1, art. 124, art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z § 1 uchwały Rady Miasta Poznania nr LXXX/1221/V/2010 z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 rok poprzez niewłaściwą ich wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie dla ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w zakresie hali garażowej winna być zastosowana stawka jak dla "budynków lub ich części pozostałych" zamiast stawka jak dla "budynków lub ich części mieszkalnych". W decyzji nie wyjaśniono, dlaczego podatek za rok 2011 wyliczono za okres 7 miesięcy, jak również nie wskazano, dlaczego przyjęto powierzchnię pozostałych gruntów [...] m2. Nie wyjaśniono także, w jaki sposób współwłaściciele hali garażowej są obowiązani zapłacić podatek – solidarnie, czy też – prawidłowo w przekonaniu odwołującego – w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Ponadto odwołujący podniósł, że nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu, nie umożliwiono mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, a postępowanie nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta Poznania nr LXXX/1221/V/2010 z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 rok (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 265, poz. 5106) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość lokalowa – hala garażowa, stanowiąca współwłasność zobowiązanego oraz kilkudziesięciu innych osób wskazanych w decyzji organu I instancji oraz grunt o powierzchni odpowiadającej udziałowi we współwłasności działki, przypadającemu na powyższy lokal. Działka, na której posadowiona jest hala garażowa ma powierzchnię [...] m2, a przypadający na lokal udział we współwłasności wyraża się ułamkiem [...], co po przemnożeniu daje powierzchnię [...] m2. Wymiaru dokonano za okres 7 miesięcy – proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek podatkowy (art. 6 ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), ponieważ odwołujący był współwłaścicielem w okresie od stycznia do lipca 2011 r. (w dniu 28.07.2011 r. dokonał sprzedaży udziału w przedmiotowej nieruchomości). Dane dotyczące przedmiotu opodatkowania ustalono, opierając się na deklaracji podatnika oraz dokumentach pozostających w dyspozycji organów (akt notarialny, wypis z kartoteki lokali). W kartotece lokali, prowadzonej przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, przedmiotowy lokal został określony jako niemieszkalny. Powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy wskazał, że: - podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele nieruchomości, - nieruchomości objęte współwłasnością stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na współwłaścicielach, - jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W sytuacji zatem, gdy nieruchomość lokalowa stanowi współwłasność, znajduje zastosowanie ogólna zasada solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli. Oznacza to, że - w odniesieniu do osób fizycznych - wydawane są i doręczane decyzje wymiarowe, opiewające na całą powierzchnię lokalu oraz powierzchnię gruntu adekwatną do wielkości udziału przypadającego na ów lokal. Co do stawek podatku organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są one określane, w drodze uchwały, przez właściwą radę gminy i mają zastosowanie nie tylko do całych budynków, ale również do ich poszczególnych części. Ze względu na treść art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nakazującego przyjmować za podstawę wymiaru podatków zapisy w ewidencji budynków czy lokali, organ odwoławczy stwierdził prawidłowość zastosowania przez organ I instancji stawki przewidzianej dla budynków pozostałych lub ich części, biorąc pod uwagę określenie przedmiotowej nieruchomości lokalowej jako niemieszkalnej w dołączonym do akt wypisie z kartoteki lokali. Organ odwoławczy powołał się również na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FSP 4/11, w której stwierdzono, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. dotyczącej budynków pozostałych). Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że wprawdzie organ I instancji nie spełnił wymogu z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest wystarczające, jednak powyższe uchybienia proceduralne nie mogły mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Istotne dowody w sprawie były bowiem wcześniej znane odwołującemu, a wszelkie kwestie budzące wątpliwości skarżącego zostały wyjaśnione w niniejszej decyzji. W skardze na powyższą decyzję T. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, powtarzając w całości zarzuty odwołania. Zdaniem skarżącego pozbawione są racji twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji, że wszelkie uchybienia, jakich dopuścił się organ I instancji, mogą być sanowane na etapie postępowania przed organem II instancji. Analogicznych uchybień dopuszczono się w toku postępowania przed organem II instancji, w którym choć przeprowadzono uzupełniające postępowanie dowodowe, skarżącemu również na tym etapie uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Poznania. Wskazał, że wymiaru podatku dokonano za okres 7 miesięcy z uwagi na zbycie przez zobowiązanego udziału we współwłasności nieruchomości. Organy obu instancji bezpodstawnie przyjęły przy tym, że zbycie dotyczyło całości udziału należącego do zobowiązanego, tj. [...], tymczasem z aktu notarialnego wynika, że przedmiotem transakcji był udział wynoszący [...]. W piśmie procesowym z dnia 22 października 2012 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazując, że nie zgadza się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, wniósł o wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie w składzie pełnej Izby uchwały zawierającej rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, tj. dotyczącego stawki, jaką powinien być opodatkowany garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w granicach określonych w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że lokal garażowy stanowiący współwłasność ułamkową wielu osób należy uznać za odrębny od lokali mieszkalnych przedmiot opodatkowania. W postępowaniu podatkowym za strony należy uznać wszystkich właścicieli części ułamkowych lokalu garażowego i do nich powinna być skierowana decyzja wymiarowa dotycząca tychże garaży. W takiej sytuacji będą oni ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe dotyczące całego garażu (zob. L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, PPLiFS 2009/7-8/1). W przypadku wielości podmiotów zobowiązanych art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wymaga przy tym zaznaczenia w treści decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, że ich odpowiedzialność jest solidarna. Organ podatkowy nie jest bowiem uprawniony do wyboru podmiotów, w stosunku do których podejmowane będą czynności zmierzające do powstania zobowiązania podatkowego. Solidarność obowiązku na gruncie prawa podatkowego wyrażająca się w możliwości wyboru dłużnika, od którego wierzyciel będzie dochodził należności, oznacza jedynie prawo do wyboru podmiotu w stosunku, do którego będzie prowadzona egzekucja (zob. uzasadnienie wyżej powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 4/08). Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym za dopuszczalne uznaje się także wydanie odrębnych decyzji wobec każdego z odpowiedzialnych solidarnie podatników, jednak również w takim przypadku niezbędne jest wyraźne wskazanie, że odpowiedzialność podatników, do których skierowane zostały poszczególne decyzje, ma charakter odpowiedzialności solidarnej (zob. m. in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I SA/Ke 168/08, LEX nr 427831). Należy także wyjaśnić, że opodatkowanie gruntu związanego z garażem w analizowanym przypadku powinno odbyć się zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Jak wynika z tego przepisu, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym, wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Przepis ten należy zastosować odpowiednio do współwłaścicieli garażu i ustalić im podatek od gruntu według wskazanej reguły w jednej decyzji obejmującej także podatek od powierzchni lokalu (L. Etel, Podatek od lokali garażowych, Finanse Komunalne 5/2011, s. 37). W niniejszej sprawie w decyzji organu I instancji wskazano skarżącego i pozostałych współwłaścicieli hali garażowej i związanego z nią gruntu jako strony postępowania. W decyzji tej nie zawarto wyraźnego zaznaczenia, że ich odpowiedzialność jest solidarna, jednak uchybienie to zostało "naprawione" przez organ II instancji. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, powołując się na właściwą podstawę materialnoprawną, tj. art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wskazał, że w sytuacji, gdy - tak jak w niniejszej sprawie – nieruchomość lokalowa stanowi współwłasność, zastosowanie znajduje zasada solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli. Decyzja wymiarowa opiewa na całą powierzchnię lokalu (hali garażowej stanowiącej odrębny lokal niemieszkalny, a tym samym odrębny przedmiot opodatkowania) – stosownie do art. 3 ust. 4 u.p.o.l. oraz powierzchnię gruntu w części proporcjonalnej do wielkości przypadającego udziału w lokalu – zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Organ odwoławczy wyjaśnił również w zaskarżonej decyzji pozostałe kwestie związane z podstawą faktyczną i prawną dokonanego wymiaru podatku od nieruchomości. Według niekwestionowanych ustaleń organu skarżący był współwłaścicielem hali garażowej (stanowiącej odrębny lokal niemieszkalny) o powierzchni użytkowej [...] m2 w [...] części oraz gruntu o powierzchni [...] ha w [...] części do dnia 27 lipca 2011 r. Stąd powierzchnia gruntu przyjęta do opodatkowania po przeliczeniu powyższych wartości stosownie do art. 3 ust. 5 u.p.o.l. wyniosła [...] m2. Natomiast dokonanie wymiaru podatku za okres 7 miesięcy organ wyjaśnił w szczególności w powołaniu na art. 6 ust. 5 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w postępowaniu podatkowym organ odwoławczy na skutek wniesionego odwołania nie tylko kontroluje zaskarżoną decyzję, lecz jest zobowiązany do ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w całości, co wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 Ordynacji podatkowej). Tworzy to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (zob. B. Gruszczyński w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 507 i powołane tam wyroki NSA z dnia 25 września 2001 r., sygn. akt III SA 913/00 oraz z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt III SA 1861/00, niepubl.). W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek odwołania mógł, a nawet był zobowiązany niejako sanować uchybienia organu I instancji w zakresie wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skarżącego prawidłowo również organy obu instancji zastosowały do będącego przedmiotem opodatkowania lokalu niemieszkalnego – hali garażowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym stawki podatku od nieruchomości określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., tj. jak dla budynków lub ich części pozostałych, a nie jak domagał się skarżący – według stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) - jak dla budynków lub ich części mieszkalnych. Stanowisko organów w tym zakresie jest zgodne z uchwałą składu siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 – ogólnie wiążącą również Sąd w niniejszej sprawie na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tezą powyższej uchwały w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006, Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku wskazanej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w orzecznictwie i doktrynie istniały dwa stanowiska odnośnie kwestii opodatkowania garaży, posiadających wyodrębnione księgi wieczyste. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierają definicji legalnej pojęcia budynku mieszkalnego czy lokalu mieszkalnego. Zawarte w przepisach tej ustawy odesłanie do przepisów prawa budowlanego w sytuacji, gdy ma decydować to, czy dany przedmiot będzie podlegał opodatkowaniu i według jakiej stawki, w ocenie NSA, nie jest właściwe. Znaczenie mogą mieć natomiast dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące funkcji użytkowej budynku i lokalu, zgodnie z art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Oznaczenie funkcji użytkowej lokalu będzie istotne dla określenia, czy lokal ma charakter mieszkalny czy niemieszkalny. Dalej NSA wskazał, że odpowiedź na kluczowe pytanie zawarta jest w przepisie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Na podstawie powyższego przepisu w powiązaniu z treścią art. 3 ust. 5 u.p.o.l. nieruchomość lokalowa uznana została za odrębny przedmiot opodatkowania. Powyższa odrębność pozwala zaś na różne opodatkowanie. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali odrębnymi nieruchomościami mogą być: lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu. W myśl art. 2 ust. 4 do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe, w szczególności piwnice, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Garaż jest pomieszczeniem przynależnym do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo stanowi odrębną własność lokalową (z wyodrębnioną księgą wieczystą). W pierwszym przypadku podlega opodatkowaniu stawką przewidzianą dla samego lokalu mieszkalnego, w drugim przypadku stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieląc losu budynku mieszkalnego lub jego części. Garaż co do zasady nie spełnia przy tym funkcji mieszkalnych. Za przyjęciem stanowiska, że garaż stanowiący odrębną nieruchomość opodatkowany jest stawką wyższą niż garaż (lokal) będący przynależnością lokalu mieszkalnego przemawia też wykładnia systemowa zewnętrzna oraz względy wykładni celowościowej. Może się zdarzyć, że właścicielem danego garażu nie jest właściciel samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku. Nie ma w takiej sytuacji podstaw do przyjęcia, że stawka przewidziana dla budynków mieszkalnych ma zastosowanie również wobec osób będących wyłącznie właścicielami samego garażu, nie pełniącego funkcji mieszkalnych. NSA stwierdził ponadto, że różnicowanie stawki podatkowej od garaży zależnie od tego, czy są lokalami stanowiącymi odrębną własność – wyodrębnionymi lokalami, czy też nie – stanowiąc jedynie przynależność lokalu mieszkalnego nie narusza konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w powyższej uchwale NSA, wobec czego nie stwierdził podstaw do wnioskowanego przez skarżącego wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie w składzie pełnej Izby uchwały zawierającej rozstrzygnięcie wyżej omówionego zagadnienia prawnego. Jednocześnie należy stwierdzić, że również w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności aktu notarialnego z dnia 28 lipca 2011 r. oraz wyciągu z kartoteki lokali, organy podatkowe prawidłowo w niniejszej sprawie przyjęły, że hala garażowa będąca przedmiotem opodatkowania stanowiła odrębny lokal niemieszkalny, a tym samym podlegała opodatkowaniu według stawek tzw. "pozostałych". Na uwagę nie zasługiwał również zarzut skargi dotyczący uniemożliwienia skarżącemu czynnego udziału w sprawie i pozbawienia go możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Wprawdzie, jak przyznał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżącego nie poinformowano o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału sprawy, co stanowi naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej, jednakże powyższe uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji uzupełnił bowiem materiał dowodowy jedynie o wypis z kartoteki lokali, a istotna w sprawie okoliczność z niego wynikająca (niemieszkalny charakter lokalu będącego przedmiotem opodatkowania) wynikał również z pozostałego materiału dowodowego, w tym w szczególności z przedłożonego przez skarżącego aktu notarialnego z dnia 28 lipca 2011 r. Jednocześnie powyższa okoliczność wynika także z samej istoty i funkcji hali garażowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, co znajduje potwierdzenie w przywołanej uchwale NSA. Na zakończenie należy dodać, że Sąd nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji również ze względów podniesionych przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. W świetle materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych oraz wyżej poczynionych rozważań dokonanie wymiaru podatku od nieruchomości za okres objęty zaskarżoną decyzją i decyzją ją poprzedzającą, tj. 7 miesięcy 2011 roku jest w ocenie Sądu prawidłowe. Natomiast wnioskowane przez organ odwoławczy uchylenie decyzji w celu zwiększenia zakresu opodatkowania o okres pominięty przez organy podatkowe w wydanych decyzjach stanowiłoby naruszenie zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego (art. 134 § 2 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.