II FZ 27/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1068/12 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących opisu i oszacowania wartości nieruchomości postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1068/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez W. N. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 sierpnia 2012 r. w przedmiocie zarzutu dotyczącego opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkować będzie przeprowadzeniem egzekucji z nieruchomości zgodnie z ceną wywoławczą wynikającą z zaskarżonego operatu szacunkowego, co w konsekwencji doprowadzi do powstania szkody. Sąd wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.) mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się natomiast do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Sąd wskazał, że wniosek skarżącej odnosi się do postanowienia w przedmiocie odmowy uwzględnienia zgłoszonych zarzutów w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości, a więc aktu ze swej istoty nie nadającego się do wykonania. Akty administracyjne odmowne, a takim jest zaskarżone postanowienie, w żadnej mierze nie określają powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do podejmowania przez organy podatkowe czynności zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z rozstrzygnięciem. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącej prowadzenie egzekucji z jej lokalu przy ustaleniu ceny nieadekwatnej do jego wartości rynkowej spowoduje niebezpieczeństwo sprzedaży po cenie zaniżonej i niezaspokojenie wierzyciela, co narazi stronę na niepowetowaną szkodę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego, stosownie do treści art. 61 P.p.s.a., należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (tak również J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na charakter tego aktu. Nie może być bowiem przedmiotem wstrzymania wykonania akt, który wykonaniu nie podlega. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 sierpnia 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 29 czerwca 2012 r., którym oddalono wniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Należy więc zauważyć, że z samej decyzji nie wynika nałożenie na skarżącą jakichkolwiek obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się organu do starań zobowiązanej z tytułu powstałych już wcześniej należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.