II SAB/Ol 80/12

Sygn. akt II SAB/Ol 80 /12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skargi M.D. na bezczynność Starosty w rozpoznaniu zawiadomienia o zmianie sposobu użytkowania obiektu oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku W dniu "[...]" M. M.-D. złożyła za pośrednictwem Starosty "[...]" skargę do Sądu na bezczynność tego organu polegającą na nierozpatrzeniu zawiadomienia o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na posesji nr "[...]" w "[...]", gm. "[...]". W uzasadnieniu podniosła m.in., że w dniu "[...]", powołując się na art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000r. Nr 106 poz.1126 ze zm.) w jej ówczesnym brzmieniu, złożyła do Starostwa Powiatowego w "[...]" wniosek o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W dniu "[...]" Starosta "[...]" przekazał jej wniosek Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w "[...]" według właściwości, informując ją o powyższym. Wskazała, iż w związku z brakiem informacji od Starosty i brakiem jego sprzeciwu, pozostawała w błędnym przekonaniu, że jej wniosek został przez Starostę rozstrzygnięty pozytywnie. Tymczasem Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w "[...]" prowadził postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Argumentowała, że po zakończeniu postępowania przez PINB, zwróciła się do Starosty "[...]" z wnioskiem o wydanie zaświadczenia w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu. Starosta, pismem z dnia "[...]", poinformował ją jedynie, że wniosek o zmianę sposobu użytkowania został przekazany według właściwości do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Następnie Wojewoda, po rozpatrzeniu skargi na bezczynność Starosty w wydaniu decyzji o zmianę sposobu użytkowania obiektu, w piśmie z dnia "[...]" stwierdził, iż Starosta "[...]" nie dopuścił się bezczynności ponieważ nie był organem właściwym do wydania powyższej decyzji. Skarżąca podniosła, iż w jej ocenie Starosta "[...]" dopuścił się rażącej bezczynności, z uwagi na to, iż nie rozpatrzył według swej właściwości jej wniosku z dnia "[...]". Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 32, art. 71 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego właściwym organem do jego rozpatrzenia był Starosta. Z kolei powiatowy inspektorat był właściwy jedynie do wydania decyzji lub postanowienia w postępowaniu prowadzonym w sprawie zmiany sposobu użytkowania bez pozwolenia. W odpowiedzi na skargę Starosta "[...]" wniósł o jej oddalenie. Podał, iż wniosek z dnia "[...]" przekazał według właściwości do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]", w związku z samowolnym wykonaniem robót objętych powyższym wnioskiem i toczącym się w związku z tym postępowaniem przed organem nadzoru budowlanego, zakończonym wydaną w dniu "[...]" decyzją nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu warsztatowego. Wskazał, że o przekazaniu wniosku poinformował wnioskodawcę w dniu "[...]" (data odbioru na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Dodał również, że w piśmie z dnia "[...]" Wojewoda wypowiedział się o niepozostawaniu Starosty w przedmiotowej sprawie w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie zaś art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola legalności obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przed wniesieniem skargi do Sądu, została wniesiona przez stronę skarżącą (w dniu "[...]") skarga na bezczynność Starosty w wydaniu decyzji o zmianę sposobu użytkowania obiektu. W ocenie Sądu pismo to ma podstawowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, bowiem uznać należy, iż skierowane do Wojewody pismo z dnia "[...]" jest zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.). Tym samym skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w niniejszej sprawie, jako dopuszczalna i jako wniesiona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie. Przechodząc od ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania sądowego jest skarga na bezczynność Starosty "[...]", polegająca na nie rozpatrzeniu wniosku z dnia "[...]" o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W dacie wniesienia przedmiotowego wniosku art. 71 ustawy Prawo budowlane stanowił: Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio (ust. 1). W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (ust. 3). Z kolei art. 81 ust. 1 tej ustawy stanowił, że do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 48, art. 50, art. 51, art. 62 ust. 3, art. 65, art. 66, art. 67 ust. 1, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 71 ust. 3, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 76, art. 78 oraz art. 97 ust. 1. Z treści powyższych przepisów wynika niezbicie, że organem właściwym do rozpoznania wniosku z dnia "[...]" był organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego. Dodać również należy, że decyzją z dnia "[...]" PINB w "[...]", działając na podstawie art. 71 ust. 3 i 51 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał W. M. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu warsztatowego usytuowanego na posesji nr "[...]" w "[...]", gm. "[...]". Kodeks postępowania administracyjnego stanowi, iż po wniesieniu przez osobę fizyczną żądania wszczęcia określonego postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu administracji publicznej do którego podanie to zostało złożone jest dokonanie oceny formalnej i procesowej wniesionego podania. Przez ocenę formalną należy rozumieć sprawdzenie, czy podanie odpowiada wymaganiom formalnym dla tego rodzaju pisma, art. 63 § 1 k.p.a. Natomiast przez ocenę procesową, należy rozumieć stwierdzenie istnienia przesłanek koniecznych do wszczęcia postępowania w tym także ustalenie zdolności organu do prowadzenia postępowania w tej sprawie i wydania stosownej decyzji (art. 19). Z kolei w przypadku negatywnej oceny złożonego podania (wniosku), a zwłaszcza w przypadku ustalenia, iż wniosek został skierowany do organu niewłaściwego, obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie sprawy do organu właściwego zgodnie z treścią art. 65 k.p.a. Należy bowiem pamiętać, iż sprawę administracyjną rozpoczyna prawidłowo złożony wniosek do organu właściwego. Z powyższych względów Starosta "[...]" przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu "[...]", na podstawie art. 65 k.p.a., wniosek skarżącej z dnia "[...]", jako organowi właściwemu do jego rozpatrzenia. W tych okolicznościach nie można mówić o bezczynności Starosty "[...]". Bezczynnością jest wyłącznie sytuacja w której organ będąc niewłaściwym w sprawie, nie przekazuje jej niezwłocznie do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Bezspornym bowiem jest, iż wniosek skarżącej z dnia "[...]" został niezwłocznie przekazany organowi właściwemu. Natomiast to co stało się po jego przekazaniu, nie wchodzi w zakres rozpoznawanej przez Sąd sprawy. Konkludując, przekazanie przez organ wniosku strony według właściwości innemu organowi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, choćby nawet przekazanie to było wadliwe. W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.