I OZ 820/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1159/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, uiszczenia należnych opłat i odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 14 sierpnia 2012 r., II SA/Wa 1159/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez M. N. decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z [...] kwietnia 2012 r., [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, uiszczenia należnych opłat i odszkodowania. Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek podkreślił, że skarżąca ograniczyła się jedynie do zawarcia w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nakazanie opróżnienia lokalu, uiszczenia należnych opłat i odszkodowania jest niewątpliwie dla strony niekorzystne, jednak dla objęcia ochroną tymczasową konieczne jest wykazanie przez stronę niebezpieczeństwa wystąpienia szkody oraz oznaczenia jej rozmiaru. Wniesienie wniosku nie oznacza bowiem automatycznego wstrzymania przez Sąd wykonania nawet najbardziej dolegliwej decyzji, gdyż każdorazowo wymaga zbadania skutków decyzji dla strony, i to pod kątem ustawowych przesłanek. Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej "p.p.s.a.". W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. i wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W ocenie skarżącej w aktach znajdują się dokumenty "wskazujące na jej wyjątkowość, które jednocześnie dostatecznie uzasadniają tezę, iż jej wykonanie spowoduje dla strony trudne do odwrócenia skutki". Dla utrzymania i poprawy warunków bytowych rodzina skarżącej poniosła znaczne koszty. Stan finansowy skarżącej został przedstawiony w piśmie z 23 czerwca 2009 r. Dochody skarżącej nie pozwalają nie tylko na zakup mieszkania, ale nawet jego wynajęcie. Wykonanie decyzji spowodowałoby że skarżąca nie mogłaby już wrócić do opróżnionego mieszkania, z drugiej zaś nie miałaby gdzie zamieszkać z powodu braku środków finansowych na zakup lub wynajęcie mieszkania. Ponadto, w zażaleniu podnoszone zostały argumenty wskazujące na zasadność skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może odnieść zamierzonego skutku. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 61, teza 11). Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w zażaleniu, ze skargi nie wynika jednoznacznie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie, a powoływane pismo z 23 czerwca 2009 r. zostało sporządzone przez inną osobę (M. G.) i tylko ogólnie wskazuje na sytuację materialną rodziny w tym czasie. Należy na marginesie podkreślić, że skarżąca na każdym etapie postępowania może złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien być on jednak należycie umotywowany. O zasadności wstrzymania nie będą natomiast przesądzać inne przesłanki niż wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., w szczególności okoliczności powołane przez skarżącą w celu uzasadnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.