II SA/Kr 1267/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Mirosław Bator Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewody z dnia 22 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala II SA/Kr 1267/12 Uzasadnienie Starosta M. decyzją z 11 maja 2010 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7. 07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu [....] i sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (z wewnętrznymi instalacjami: elektryczne, gazowe, c.o. wod-kan. i wentylacji mechanicznej), z parkingiem podziemnym, oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą zjazdy z drogi gminnej oraz ciągi komunikacji pieszej - bez przyłączy, działki nr nr [....] , obr. [....] w M. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że wnioskowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w M. Osiedle [....] przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach nr 385/XLVI l i/2002 z 10. 10. 2002 r. (Dz. Urz. Woj. ...nr 8 z 11. 01. 2003 r. poz. 102) . Znajduje się ona na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MW4, dla którego jako podstawowe przeznaczenie ustalono funkcję mieszkaniową wielorodzinną o wysokiej intensywności zabudowy. Zatwierdzony decyzją projekt budowlany jest zgodny z zapisami tego planu zarówno w zakresie linii zabudowy, stopnia zabudowy, wskaźnika intensywności zabudowy, maksymalnej wysokości budynku, jak również w zakresie formy architektonicznej projektu budynku, który harmonizuje z budynkami sąsiednimi. Inwestycja jest również zgodna z wymogami ochrony środowiska. Nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma również wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub obszaru NATURA 2000, w świetle przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, póz. 1227 ze zm.). Ustalono również, że działki nr nr [....] znajdują się poza obszarami objętymi ochroną konserwatorską, a zatem nie jest wymaga uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Organ stwierdził także zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatwierdzony projekt budowlany uznano za kompletny, posiadający wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i sprawdzenia zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał, że inwestor nie przedłożył projektów branżowych przyłączy z uzgodnieniem ich tras przebiegu w ZUDP, ponieważ przyłącza nie są objęte wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę i mogą zostać zrealizowane w II etapie na podstawie zgłoszeń, w oparciu o przepisy art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto zakres inwestycji został poszerzony m.in. o działkę nr [....] , która pozostaje terenem biologicznie czynnym, na który można odprowadzić wody opadowe z projektowanej skarpy od strony północnej budynku. Wskazał, że pismami z 07.04.2010 r. B.F. i J.S. złożyli zastrzeżenia, żądając odsunięcia projektowanego budynku "na minimalną wymaganą prawem odległość od już istniejącego, bądź obniżenia go o minimum jedną kondygnację". Organ wyjaśnił, że według przepisu § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.) odległość pomiędzy budynkami zaliczonymi do kategorii ZL powinna wynosić min. 8,0 m, a w rozważanym przypadku odległość ta wynosi 9,685 m. Organ wskazał także, że zachowane odległości pomiędzy budynkiem projektowanym, a budynkiem na działce nr [....] zapewnia dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - co wynika z przedłożonej przez inwestora analizy przesłaniania, która jest zgodna z przepisem § 13 tego rozporządzenia. Nadto zgodnie z przepisem § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie czasu nasłonecznienia do co najmniej jednego pokoju. Podlegający analizie pokój (w mieszkaniu nr ...) od strony zachodniej (ul.....) posiada okno o wymiarach 180x150 cm, dla którego wyliczone przez projektanta nasłonecznienie wynosi 4 godz. 20 min. (wobec wymaganych przepisami 3 godzin). Położone o kondygnację wyżej okno z mieszkania nr [....] posiada dużo korzystniejsze nasłonecznienie i nie wymaga dodatkowej analizy. Stwierdzono także, że zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu stopień zabudowy podany przez uprawnionego projektanta wynosi 0,35, przy dopuszczalnym według ustaleń planu przestrzennego - 0,5. Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny składa się z : garażu podziemnego, parteru, l i II piętra oraz poddasza mieszkalnego, co jest zgodne z zapisem w/w planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że maksymalna wysokość budynków nie może przekroczyć 3 kondygnacji plus jedna w dachu. Zaprojektowana antresola jest częścią ostatniej kondygnacji, a zatem nie może stanowić odrębnej kondygnacji. Odwołania od ww. decyzji osobnymi pismami wnieśli J.S. i B.F. , domagając się jej uchylenia. Zarzucili, że decyzja rażąco narusza ich prawa. Wskazali, że są właścicielami mieszkań znajdujących się w trzykondygnacyjnym wielorodzinnym budynku nr [....] przy ulicy [....] w M. (.....nr....,....). Odnosząc się do uzasadnienia decyzji l instancji zgłosili zastrzeżenia do zaprojektowanego sposobu rozsączania po terenie działki [....] wody opadowej ze skarpy stanowiącej teren inwestycji wskazując, że powinny one zostać wprowadzone do kolektora w ul. [....] poprzez studnię rewizyjną. Wskazali na brak wyjaśnienia w jaki sposób będą odprowadzane wody deszczowe z dachów projektowanego obiektu i nawierzchni utwardzonych wokół niego. Nadto zarzucili, że przedstawiona analiza przesłaniania nie jest zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ponieważ nie zostało uwzględnione w przygotowanej przez projektanta analizie przesłaniania, że służący wykonaniu analizy kąt 60° powinien być wykreślony w osi przesłanianego otworu, a oś jest prostopadła do lica ściany. Powołali się na zleconą przez odwołujących się analizę przesłaniania, z której przy prawidłowo wykreślonym kącie wynika, że odległość projektowanego budynku od budynku przesłanianego nie jest zgodna z § 13 ww. rozporządzenia, a projektowana inwestycja przesłania budynek znajdujący się na działce [....] . Wątpliwości odwołujących się budzi również poprawność obliczenia maksymalnego stopnia zabudowy nieruchomości (działek objętych inwestycją), ponieważ Inwestor nie jest właścicielem wszystkich działek. Wojewoda [....] decyzją z 15 kwietnia 2011 r. znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i oceny prawne dokonane przez Starostę M. Wskazał, że powstałe w toku badania sprawy przez organ odwoławczy wątpliwości w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zostały szczegółowo zbadane i wyjaśnione w zawartej w aktach "Ocenie prawidłowości opracowania projektu budowlanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego (...), zlokalizowanego na działkach nr [....] w M. ", sporządzonej w 2009 r. w Pracowni Architektonicznej [....] Sp. z o. o. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że z zawartego w projekcie budowlanym pisma Wydziału Mienia Urzędu Miasta i Gminy w M. z 25 czerwca 2008 r., w sprawie warunków odprowadzenia wód deszczowych dla projektowanej zabudowy, wynika, że wyznacza się odprowadzenie wód opadowych z projektowanej inwestycji do kolektora opadowego w ul. [....] poprzez studnię rewizyjną. Wedle projektu zagospodarowania terenu wody opadowe z dachu i terenów utwardzonych odprowadzone zostaną do kanalizacji deszczowej, natomiast wody opadowe ze skarp odprowadzone zostaną na teren biologicznie czynny działek objętych zakresem inwestycji. Powyższe oznacza, że rozwiązanie przyjęte w projekcie nie narusza warunków odprowadzenia wód deszczowych, określonych w piśmie Urzędu Miasta i Gminy M. z 25 czerwca 2008 r. Odnosząc się do dołączonej do odwołania analizy przesłaniania dla budynku nr przy ul. [....] , organ odwoławczy podniósł, że nie uwzględnia ona faktu, iż pokój przesłaniany posiada także okno o wymiarach: 180 x 150 cm od strony zachodniej. Wskazał, że w analizie błędnie przyjęto, iż oś ramion kąta 60 stopni, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych.., musi być prostopadła do płaszczyzny okna. Błędy te wskazują, że dowód z ww. analizy nie zasługuje na uwzględnienie. W zakresie zarzutu, że inwestor nie jest właścicielem wszystkich działek, wyjaśnił organ, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a inwestor oświadczenie takie złożył. Inwestor nie musi być właścicielem działek objętych inwestycją, zgodnie bowiem z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W zakresie zgłoszonych wątpliwości co do poprawności obliczenia maksymalnego stopnia zabudowy nieruchomości objętej inwestycją organ wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, maksymalny stopień zabudowy działki nie może przekroczyć wartości 0,5, a projekcie stopień zabudowy wynosi: 0,35 liczony w granicach działek objętych inwestycją, co odpowiada ustaleniom planu miejscowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [....] złożyli B.F. i J.S. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu wyroku podał m.in. co następuje: "Organy nie dokonały prawidłowej oceny zgodności przedstawionego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości projektowanej inwestycji. Dla obszaru MW4 - tereny z podstawowym przeznaczeniem dla funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej o wysokiej intensywności zabudowy ustalono bowiem w części tekstowej planu w punkcie 5, że : "maksymalna wysokość budynków nie może przekroczyć 3 kondygnacji plus jedna w dachu". Interpretacja powyższego zapisu dokonana w kontekście rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pozwala przyjąć, że wysokość inwestycji na terenie MW4 nie może przekroczyć 4 kondygnacji naziemnych z zastrzeżeniem, iż jedna z nich musi się znajdować w dachu. W związku z powyższym w ocenie Sądu powstają wątpliwości czy projektowany budynek nie przekracza zapisów planu odnoszących się do maksymalnej wysokości obiektów, które mogą powstać na tym terenie. Jeśli uznać za zasadne, że w miejscowym planie maksymalną wysokość obiektów określono poprzez wskazanie ilości kondygnacji naziemnych - co wydaje się logiczne, jakkolwiek z literalnego zapisu planu nie wynika wprost, że chodzi o kondygnacje naziemne, a przepisy ww. rozporządzenia nakazują w § 3 pkt 16 uznać, że przez kondygnację należy rozumieć "poziomą naziemną lub podziemną część budynku....", to pozostaje niewyjaśniona wątpliwość dlaczego organy obu instancji uznały, że czwarta kondygnacja w dachu może być powiększona o antresolę. Nawet jeżeli - zgodnie z § 3 pkt. 19 cyt. warunków technicznych - antresola nie stanowi samodzielnej kondygnacji, to jednak nie ulega wątpliwości, że antresola zmienia istotnie wysokość projektowanego budynku. Nadto organy nie wyjaśniły dlaczego przyjęły, iż maksymalna wysokość budynków na terenie oznaczonym symbolem MW4, którą w planie określono poprzez wskazanie, iż nie może ona przekroczyć 3 kondygnacji plus jedna w dachu, może być dodatkowo powiększona o antresolę, jakkolwiek nie ma o niej mowy w ustaleniach obowiązującego planu. Samo powołanie przepisu § 3 pkt. 19 ww. rozporządzenia nie można uznać za wystarczające. W tym względzie trzeba mieć również na uwadze fakt, że jak wynika z wypisu miejscowego planu dla terenu MW4 ustalono obowiązek wzajemnego "zharmonizowania formy architektonicznej budynków zlokalizowanych na sąsiadujących ze sobą działkach", a jak wynika z akt administracyjnych sprawy i pism skarżących istniejące już budynki mieszkalne, sąsiadujące z projektowanym budynkiem są niższe, a budynek, w którym mieszkania należą do skarżących ma tylko 3 kondygnacje naziemne. W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły w sposób wystarczający dlaczego uznały, iż w kontekście zapisu planu, w którym mowa o 3 kondygnacjach plus czwartej w dachu zapis ten obejmuje również "czwartą kondygnację w dachu z antresolą", ograniczając się do powołania definicji legalnej antresoli z § 3 pkt. 19 przepisów cyt. rozporządzenia. Wątpliwości wiążą się także z kondygnacją, w której zaprojektowano garaże. Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego kondygnacja, w której zaprojektowany został "podziemny garaż" jest w części ponad poziomem terenu, a tym samym wysokość przedmiotowego budynku jest wyższa niż maksymalna wysokość określona w planie miejscowym. Nawet jeśli zgodnie z przepisem §18 warunków technicznych przyjąć, że garaże zostały zaprojektowane w kondygnacji podziemnej to część tej kondygnacji, znajdująca się ponad poziomem terenu podwyższa wysokość projektowanego budynku powyżej przewidzianej dla terenu o symbolu MW4 maksymalnej wysokości: 3 kondygnacje plus 4 w dachu. Skoro więc inwestor zaprojektował budynek, którego wysokość przekracza 3 kondygnacje plus 4 w dachu o wysokość antresoli i o część wysokości kondygnacji, w której znajduje się garaż, powstaje wątpliwość czy zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z planem miejscowym w zakresie dopuszczalnej wysokości budynków na terenie MW4. Trzeba przy tym zauważyć, że kondygnacja, w której zaplanowano garaż, powstała w części w ten sposób, że inwestor przewidział nadsypanie istniejącej skarpy - co w ocenie Sądu dodatkowo podwyższa wysokość kalenicy budynku w porównaniu z już istniejącymi budynkami na działkach sąsiednich, w tym budynkiem na działce nr [....] . Powołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "Oceny prawidłowości opracowania projektu budowlanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego (...), zlokalizowanego na działkach nr [....] w M. , sporządzonej w 2009 r. w Pracowni Architektonicznej [....] Sp. z o. o. nie jest wystarczające, ponieważ to zadaniem organu, a nie rzeczoznawcy budowlanego jest ocena przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego w aspekcie jego zgodności z przepisami prawa budowlanego, w tym z przepisami technicznymi. Organy nie wyjaśniły wątpliwości dotyczących usytuowania projektowanego budynku ze względu na treść § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy poprzestał na wskazaniu, że inwestor przedstawił analizę przesłania budynku, nie ocenił jednak jej wniosków i ograniczył się do wskazania, że nasłonecznienie pokoju w mieszkaniu nr [....] od strony zachodniej wynosi 4 godz. 20 min., w związku z czym odstąpiono od analizy doświetlenia w mieszkaniu nr [....] , położonym wyżej tj. na drugim piętrze budynku przesłanianego. A zatem organy nie oceniły załączonych do projektu rysunków analizy przesłaniania wykonanej przez inwestora". Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny, w nawiązaniu do zarzutów skargi, jako zgodne z prawem ocenił to, że zatwierdzony projekt nie obejmuje przyłączy. Wskazał też, że nie jest wymagane, aby inwestor dysponował prawem własności nieruchomości objętej inwestycją, a wystarczające jest złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Konkludując, Sąd stwierdził, że "wobec tego, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa postępowania (art. 7, 8. 11, 77 § 1 art. 107 § 3 kpa), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit." c" p.p.s.a należało orzec jak w sentencji. Decyzją z dnia 12 czerwca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 2, Wojewoda [....] , po rozpatrzeniu odwołań B.F. i J.S. , uchylił decyzję Starosty M. Nr [....] z dnia 11 maja 2010 r. znak: [....] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda wskazał, że z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt. II SA /Kr 1028/11 wynika m.in., że należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i zgromadzić wystarczający materiał dowodowy, oraz podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia wszystkich szczegółowo wskazanych w tym wyroku wątpliwości i niejasności. W szczególności należy doprowadzić do jednoznacznego ustalenia, w oparciu o dowody, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. w zakresie wysokości projektowanej inwestycji oraz wyjaśnić wątpliwości dotyczące usytuowania projektowanego budynku ze względu na treść § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym ocenić załączone do projektu rysunki analizy przesłaniania wykonanej przez inwestora. Ponadto, należy także zbadać i ocenić, czy kształt dachu projektowanego budynku odpowiada ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym przewidziano, że dachy powinny być symetryczne dwu- lub wielospadowe, kalenicowe, o nachyleniu połaci dachowych pod kątem 35-40 stopni. Wyjaśnienie tych kwestii przez organ I instancji powinno znajdować się w uzasadnieniu decyzji, które powinno być przekonujące, wyczerpujące i jasno opisane, zarówno co do faktów jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W skardze na tę decyzję J.S. , domagając się jej uchylenia, zarzucił naruszenie przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) . Wskazał, że z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy w jakikolwiek sposób ustosunkował się do wskazanych przez Sąd zarzutów, organ ten bowiem zlecił jedynie przeprowadzenie dodatkowego postępowania organowi I instancji, sam zaś nie wykonał zaleceń Sądu, do czego był zobowiązany na mocy art. 153 ppsa. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 77 w zw. z art. 107 § 3 kpa , a także art. 136 i art. 138 § 2 kpa. Podniósł, że w uzasadnieniu decyzji nie podano przyczyn, dla których organ odwoławczy nie przeprowadził uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, oraz że wobec faktu, że inwestycja praktycznie została ukończona, powinnością organu odwoławczego było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania . [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Zaskarżona do Sądu decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Decyzja taka nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stosowania norm prawa materialnego, a wydawana jest na podstawie przepisu formalnego tj. art. 138 § 2 kpa. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone być musi oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu przesłanek, a więc zmierzającą do ustalenia czy postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia w całości lub znacznej części. W rozpatrywanej sprawie takiej oceny dokonał w istocie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Prawdą jest, że wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd ten uchylił jedynie decyzję organu II instancji, ale wszystkie dostrzeżone przezeń i wytknięte uchybienia dotyczyły także decyzji organu I instancji. W szczególności zdaniem Sądu zaniedbań w zakresie należytego wyjaśnienia sprawy, w szczególności co do zgodności projektowanej inwestycji z zapisami planu pod względem wysokości obiektu i co do przesłaniania obiektu istniejącego, dopuściły się organy obu instancji. Jednocześnie Sąd nie wskazał, ani nawet nie zasugerował, że opisane wątpliwości winny być wyjaśnione przez organ odwoławczy. W tym kontekście nie można czynić organowi odwoławczemu zarzutu naruszenia art. 153 ppsa. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r. wskazania co do dalszego postępowania dotyczyły określenia obszarów, w jakich postępowanie wyjaśniające powinno być przeprowadzone "przez organy" , a nie przez organ odwoławczy. W kontekście tak sformułowanych wskazań organ odwoławczy miał pełne podstawy do przyjęcia, że to właśnie w ocenie Sądu opisane braki mają taki zakres, który wymusza przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stwierdzić więc należy, że organ odwoławczy nie tylko nie postąpił wbrew zaleceniom Sądu, ale wręcz wypełnił jego wolę. Tym samym więc za nieuzasadniony należy uznać także zarzut naruszenia art. 136 kpa. Zawarte w skardze obszerne informacje dotyczące stanu realizacji inwestycji, której skarżona decyzja dotyczy nie mają w sprawie znaczenia. Okoliczności te mogą być jedynie potraktowane jako nowe elementy stanu faktycznego, nieznane ani Sądowi wydającemu wyrok w dniu 7 grudnia 2011 r., ani następnie organowi odwoławczemu w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Nie oznacza to oczywiście, że takich okoliczności nie powinien ustalić i ewentualnie uwzględnić organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu. Mając powyższe na względzie, skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.