II SA/Kr 1117/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. – B.K. sprawy ze skargi A. " S.A. w K. na postanowienie Wojewody z dnia 19 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek Fabryki Produktów Chemicznych "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. (obecnie "A. " S.A. w K.) w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości oznaczone jako parcele: l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], b. gm. kat. J. oraz l. kat. [...] l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...] b. gm. kat. B. , objęte umową - aktem notarialnym z dnia 16 grudnia 1949 r. [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] marca 2012 r. organ pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek Fabryki Produktów Chemicznych ." [...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. (obecnie A. " S.A. w K. ) w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za w/w nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Wojewoda - po rozpatrzeniu odwołania spółki "A. " S.A. z siedzibą w K. , reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego T.K. , zastępowanego przez pełnomocnika substytucyjnego radcę prawnego W.B. - od w/w decyzji Prezydenta Miasta K. stwierdził, iż odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienie to zostało następnie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - wyrokiem z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11, w związku z czym - jak wskazał organ I instancji - "decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utraciła walor ostateczności". Następnie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. wskazał, iż "zgodnie z przepisem art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowienie postępowania może dotyczyć tylko i wyłącznie spraw zakończonych decyzjami ostatecznymi", bowiem "wznowienie postępowania wobec decyzji nieostatecznej stanowi rażące naruszenie prawa i z mocy art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji wydanej w wyniku tak wznowionego postępowania". Nadto organ pierwszej instancji podał, iż "samo złożenie podania o wznowienie nie może być utożsamiane z wszczęciem postępowania. Nie znajduje tu zastosowania przepis art. 61 § 3 K.p.a. Jest jednak niewątpliwe, że po wniesieniu podania o wznowienie postępowania, a przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego lub o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 1 i 3 K.p.a.), organ podejmuje pewne czynności. Ma przecież obowiązek zbadania, czy zachowane są warunki formalne podania, czy wnioskujący dochował terminu złożenia wniosku, a także ocenia dopuszczalność podmiotową i przedmiotową wznowienia postępowania. Czynności te jednak, jako podejmowane przed wszczęciem postępowania, nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego (...)". W konsekwencji, Prezydent Miasta K. stwierdził, iż "skoro decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] aktualnie nie ma waloru ostateczności, to wniosek o wznowienie postępowania w stosunku do w/w decyzji nie może być uwzględniony". Zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta K., z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] wniosła spółka "A. " S.A. z siedzibą w K. - reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego T.K. , wnosząc o jego uchylenie. W przedmiotowym zażaleniu podniesiono m.in., iż: "na obecnym etapie brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] jest ostateczna czy też nie jest. "(...) postępowanie dotyczące tej kwestii, wobec uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 1 lutego 2012 r. postanowienia Wojewody z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] toczy się obecnie przed Wojewodą . Obecnie zatem przedmiotem rozpoznania przed Wojewodą jest zagadnienie wstępne czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. jest ostateczna czy też nie jest ostateczna. (...) Nie sposób także zauważyć, że 29 sierpnia 2011 r. a zatem przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2011 r. nr [...]. . Na dzień złożenia wniosku organ nie miał zatem podstaw do odmówienia wznowienia postępowania, bowiem w obrocie istniało wówczas rozstrzygnięcie, z którego wynikało, iż decyzja ta jest ostateczna. (...) Wskazać trzeba, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie w sytuacji, w której organy stoją na stanowisku, iż odwołanie od wspomnianej decyzji zostało wniesione rzekomo po terminie strona nie może zakładać, że decyzja nie jest ostateczna i nie składać wniosku o wznowienie postępowania, w takiej sytuacji ryzykuje bowiem, że organ stwierdzi, że decyzja stała się ostateczna już po upływie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania". Po rozpatrzeniu w/w zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] . W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, iż przedmiotem postępowania odwoławczego była sprawa rozstrzygnięta postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek Fabryki Produktów Chemicznych "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w K. (obecnie "A. " S.A. w K. ) w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości oznaczone jako parcele: l. kat. [...] ,[...] ,[...] b. gm. kat. J. oraz l. kat.[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] . gm. kat.B. , objęte umową - aktem notarialnym z dnia 16 grudnia 1949 r. Rep. [...], a zatem w ocenie Wojewody tylko ta kwestia mogła być poddana ocenie organu odwoławczego. Zdaniem Wojewody - w świetle ukształtowanego i dominującego w tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu przez Prezydenta Miasta K. - należało uznać za prawidłowe. Wojewoda zgodził się z organem pierwszej instancji, iż koniecznym warunkiem wznowienia postępowania administracyjnego jest wcześniejsze zakończenie tego postępowania ostateczną decyzją administracyjną, który to warunek w przedmiotowej sprawie nie został spełniony z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrokiem z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1717/11) ostatecznego postanowienia Wojewody z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] , wydanego w wyniku rozpatrzenia odwołania spółki " A. " S.A. z siedzibą w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]. Dalej Wojewoda wskazał, że powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1717/11 - zgodnie z klauzulą umieszczoną na egzemplarzu tego wyroku otrzymanym przez Wojewodę w dniu 11 maja 2012 r. - stało się prawomocne od dnia 20 kwietnia 2012 r. W ocenie organu odwoławczego obecnie nie ma znaczenia fakt wydania zaskarżonego postanowienia przez organ pierwszej instancji przed uprawomocnieniem się w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z uwagi na wyrażoną w art. 12 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i wynikający z niej obowiązek uwzględniania przez organ drugiej instancji zmiany stanu prawnego i faktycznego. Zdaniem organu II instancji, w powyższym kontekście wskazania w szczególności wymaga, iż obecnie przed Wojewodą prowadzone jest ponownie - w związku z w/w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2012 r. - postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia odwołania spółki " A. " S.A. z siedzibą w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] , o czym pełnomocnik strony był informowany pismem Wojewody z dnia 11 czerwca 2012 r. nr [...]oraz pismem Wydziału Skarbu Państwa i Nieruchomości [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 15 czerwca 2012 r. o tym samym numerze, co powoduje, iż wskazana w przedmiotowym wniosku o wznowienie postępowania decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] nie jest obecnie ostateczna, a która to okoliczność - w świetle wcześniejszych wyjaśnień - wyklucza tym samym pozytywne rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tym rozstrzygnięciem W dalszej kolejności Wojewoda odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu spółki "A. " S. A. w K. i stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem Wojewody zawiesić można tylko takie postępowanie administracyjne, które zostało już wszczęte. Jakkolwiek zaś zgodnie z art. 61 § 3 kpa "datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej", to jednak w przypadku postępowania wznowieniowego należy uznać, iż zasada ta napotyka wyjątek. Według organu odwoławczego, zgodnie z ukształtowanym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tego typu sprawach do wszczęcia postępowania dochodzi dopiero z chwilą wydania przez właściwy organ administracji publicznej postanowienia w trybie art. 149 § 1 kpa. Stanowisko takie zaprezentowane zostało w licznych wyrokach tego Sądu (por. m.in.: wyrok NSA z 7 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 50/06, w którym Sąd ten stwierdził, iż: "Skoro wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić wyłącznie w formie postanowienia, to datą wszczęcia postępowania wznowieniowego jest data postanowienia wydanego na mocy art. 149 § 1 kpa"; wyrok NSA z 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1134/05, w którym zajęto stanowisko, iż: "Przepisy kpa, w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów, wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Wznowienie postępowania następuje tylko i wyłącznie w drodze postanowienia (art. 149 § 1 kpa). Brak postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania oznacza tym samym, że postępowanie w tym przedmiocie nie zostało wszczęte"; oraz wyrok NSA z 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/06, w którym Sąd ten stwierdził, iż: "Czynności proceduralne organu, po złożeniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego, nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania, aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego"). Wojewoda podniósł nadto, iż przedstawione powyżej stanowisko jest również powszechnie aprobowane przez doktrynę prawniczą, czego wyrazem jest m.in. pogląd, zgodnie z którym: "wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić wyłącznie w formie postanowienia. Czynności podjęte przed wydaniem postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego" (B. Adamiak, J, Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 673), jak również pogląd zaprezentowany przez G. Łaszczycę (Komentarz do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego, Teza 2, LEX 2010), który stanął na stanowisku, iż: zawiesić można tylko toczące się postępowanie, a tym samym zagadnienie wstępne może powstać tylko w toku postępowania. Judykatura wyraziła pogląd, że 'wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, które nie zostało wszczęte, stanowi rażące naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.’ (wyr. WSA w Warszawie z 20 marca 2008 r., VII SA/Wa 220/06, niepubl.). Mówiąc tu o postępowaniu administracyjnym, chodzi o obydwa jego tryby, tj. postępowanie główne i postępowanie nadzwyczajne". Następnie organ odwoławczy napisał, iż nie jest również zasadne stanowisko pełnomocnika żalącej się spółki "A. " S.A. w kwestii ewentualnego upływu terminu przewidzianego w art. 148 § 1 kpa do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] . Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny - w w/w wyroku tego Sądu z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 1113/10 - podanie o wznowienie postępowania może być skutecznie wniesione najwcześniej w pierwszym dniu po dniu, w którym decyzja stalą się ostateczna, a bieg terminu określonego w art. 148 § 1 kpa nie może się rozpocząć przed zakończeniem zwykłego postępowania administracyjnego decyzją ostateczną" (ONSAiWSA 2011/6/131, LEX nr 1090143). Podsumowując Wojewoda stwierdził, że Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr[...] . prawidłowo odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...]czerwca 2011 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek Fabryki Produktów Chemicznych "[...] " S.A. w likwidacji z siedzibą w K. (obecnie "A. " S.A. w K. ) w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości oznaczone jako parcele l. [...] ,[...] ,[...] ,[...] [...] , [...] ,[...] ,[...] ,[...] . gm. kat. B. , objęte umową - aktem notarialnym z dnia 16 grudnia 1949 r. Rep. [...] Pismem z dnia 6 lipca 2012 r. (data wpływu do organu) skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka "A. " S. A. z/s w K. , reprezentowana przez radcę prawnego W.B. . Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: naruszenie art. 97 § 1 pkt.4 kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania pomimo, że kwestia czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] jest ostateczna czy też nie - rozstrzygnięta zostanie w postępowaniu, które toczy się obecnie przed Wojewodą znak:[...]) i która to kwestia stanowi zagadnienie wstępne; naruszenie art. 61 § 3 kpa poprzez uznanie, iż złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania nie wszczyna postępowania, które mogłoby zostać zawieszone; naruszenie art. 145 § 1 kpa poprzez odmówienie wznowienia postępowania z powołaniem się na okoliczność, iż nie jest ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] , cyt.: "podczas gdy okoliczności tej organ nie mógł w chwili obecnej jednoznacznie stwierdzić"; utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], pomimo, że w postępowaniu zakończonym tym postanowieniem brał udział zarówno Prezydent Miasta K. jak i jego pracownicy, którzy winni zostać wyłączeni od udziału w postępowaniu. W związku z powyższym, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz w oparciu o art. 200 w/w ustawy o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnienie skargi napisano, że wbrew stanowisku Wojewody na cyt.: "obecnym" etapie brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...] jest ostateczna czy też nie jest. Jak podnoszono w piśmie z dnia 12 marca 2012 r. postępowanie dotyczące tej kwestii, wobec uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 lutego 2012 r. postanowienia Wojewody z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] toczy się obecnie przed Wojewodą . Obecnie zatem przedmiotem rozpoznania przed Wojewodą jest zagadnienie wstępne czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. jest ostateczna czy też nie jest ostateczna. Jak w związku z powyższym podnoszono uzasadnione jest zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Wojewodą, które rozstrzygnie czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] stała się ostateczna". Dalej pełnomocnik strony skrzącej napisał, że wbrew stanowisku Wojewody zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak było i brak jest nadal przeszkód do zawieszenia postępowania w przedmiocie złożonego wniosku o wznowienie postępowania. Wyjaśniając pełnomocnik wskazał, że błędne jest stanowisko, iż złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania nie wszczyna postępowania, które mogłoby zostać zawieszone. W tym miejscu pełnomocnik powołał się na wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., II OSK 1158/2010 - Lex Polonica nr 2573446. Mając powyższe na względzie pełnomocnik stwierdził, że postępowanie zostało wszczęte wraz ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania a w związku z tym jest w toku i może zostać zawieszone. Dodał przy tym, iż nawet gdyby przyjąć, że samo złożenie podania o wznowienie postępowania nie powoduje wszczęcia postępowania, to i wówczas stanowisko Wojewody co do braku możliwości zawieszenia postępowania byłoby błędne. W takim przypadku bowiem organ administracyjny winien wznowić postępowanie i zbadać kwestię ostateczności decyzji z dnia 30 czerwca 2011 r., a mając na względzie, iż kwestia ta rozstrzygnie się w innym postępowaniu winien w takiej sytuacji zawiesić postępowanie. W ocenie pełnomocnika stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie: np. wyrok WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2007 r., IV SA/Wa 295/07 - Lex nr 339449; wyrok NSA z 8 stycznia 2008 r., II OSK 1778/2006 – LexPolonica nr 2133410; wyrok NSA z 2 lutego 2009 r., II OSK 1909/2007 - LexPolonica nr 2426977; wyrok NSA z 10 lipca 2009 r., II OSK 1126/2008, LexPolonica nr 2475466. Następnie pełnomocnik strony skrzącej podniósł, że skoro istnieją wątpliwości co do istnienia przesłanki warunkującej możliwość wznowienia postępowania w postaci ostateczności decyzji, to w myśl przywołanego orzecznictwa Prezydent Miasta K. winien wydać postanowienie o wznowienie postępowania by kwestię tę zbadać, a następnie skoro postępowanie byłoby już "w toku" - postępowanie to zawiesić do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii w postępowaniu jakie toczy się przed Wojewodą . W dalszej części skargi pełnomocnika "A. " S. A. wskazał, że jego zdaniem nie sposób także nie zauważyć, że w dniu 29 sierpnia 2011 r., a zatem przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. Wobec tego na dzień złożenia wniosku organ nie miał podstaw do odmówienia wznowienia postępowania, bowiem w obrocie istniało wówczas rozstrzygniecie, z którego wynikało, iż decyzja ta jest ostateczna. Skoro tak to organ winien wznowić postępowanie, później zaś po tym jak powstał stan w którym niejasnym stało się czy decyzja jest ostateczna czy też nie - winien postępowanie to zawiesić i ewentualnie po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. nie jest ostateczna - postępowanie to winien wówczas umorzyć. W końcowej części skargi pełnomocnik nie zgodził się również ze stanowiskiem, iż wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2011 r. jest przedwczesny. Pełnomocnik zauważył, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie w sytuacji, w której organy stoją na stanowisku, iż odwołanie od wspomnianej decyzji zostało wniesione rzekomo po terminie strona nie może zakładać, że decyzja nie jest ostateczna i nie składać wniosku o wznowienie postępowania, w takiej sytuacji ryzykuje bowiem, że organ stwierdzi, iż decyzja stała się ostateczna już po upływie terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł także, iż zarówno Prezydent Miasta K. jak i jego pracownicy winni zostać wyłączeni od udziału w postępowaniu dotyczącym niniejszej sprawy, a zatem skoro w postępowaniu tym brał udział i organ i pracownicy podlegający wyłączeniu, to również i z tej przyczyny postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest wadliwe (wydane zostało przez organ i pracowników, którzy ulec winni wyłączeniu). W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Przedmiotem tak rozumianej kontroli jest w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego. Wskazać należy, że z art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) jednoznacznie wynika, że wznowienie postępowania jest możliwe jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. W dniu wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, decyzja ta nie była decyzją ostateczną. Obowiązkiem organu jest natomiast uwzględnianie stanu prawnego i stanu faktycznego z chwili orzekania. Skoro z analizy akt sprawy wynika, że w/w decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 czerwca 2011 r. takiegoż waloru w chwili rozpoznawania wniosku strony skarżącej nie miała, brak było podstaw do wznowienia postępowania, które zostało nią zakończone. Dodać należy, że dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej decyzją nieostateczną prowadziłoby w swej istocie do konkurencji pomiędzy odwołaniem, a wznowieniem postępowania i byłoby to sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 61 § 3 k.p.a., należy wskazać, że również są one bezzasadne. W tym zakresie podzielić należy poglądy organu, które obszernie zostały przytoczone w części historycznej uzasadnienia, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Dlatego też konkludując należy wskazać, że słusznie uznał organ odwoławczy, że z uwagi na brak wszczęcia postępowania wznowieniowego nie można w ogóle zastosować instytucji jego zawieszenia. Co się tyczy zarzutu podniesionego w piśmie z 2.11.12r. (k. [...] ) należy natomiast wskazać, że sądy administracyjne, zobowiązane są do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Tak więc okoliczności faktyczne, które miały miejsce już po wydaniu zaskarżonego aktu, a nawet po wniesieniu skargi, nie mogą mieć wpływu na ocenę tego aktu. W zakresie zarzutu dotyczącego wyłączenia organów i jego pracowników należy wskazać, że podstawy do ich wyłączenia wskazane zostały w art. 24 k.p.a. i art. 25 k.p.a. Strona skarżąca nie wskazała ani podstawy prawnej, ani podstawy faktycznej, które uzasadniałyby konieczność wyłączenia czy to organu, czy też jego pracowników. Okoliczności takie nie wynikają również z akt administracyjnych. Kończąc do dodać należy, że jak wynika z art. 148 k.p.a. miarodajnym dla rozpoczęcia miesięcznego biegu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, a te są enumeratywnie wyliczone w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. W związku z tym do czasu uzyskania waloru ostateczności przez kwestionowaną decyzję nie biegnie termin przewidziany w art. 148 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.