I OZ 920/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1749/12 wstrzymujące wykonanie rozkazu personalnego sprawie ze skargi M. N. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa do dodatków za znajomość języków obcych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i oddalić wniosek o wstrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1749/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa do dodatków za znajomość języków obcych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w treści skargi na powyższy rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim rozkazu z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że mocą zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) stwierdzono wygaśnięcie czterech przyznanych mu uprzednio dodatków stałych (tzw. językowych), których łączna kwota stanowiła ok. 1/4 miesięcznego uposażenia. Skarżący wyjaśnił, że zmniejszenie uposażenie o powyższą kwotę w zestawieniu ze stałym miesięcznym wydatkiem w postaci raty kredytu hipotecznego w wysokości 3.000 zł spowodowało, że do dyspozycji skarżącego i jego rodziny pozostaje kwota ok. 1.300 zł. Z kolei kwota ta musi wystarczyć na pokrycie kosztów utrzymania skarżącego, jego żony (pozostaje bez dochodu w związku z urlopem wychowawczym) oraz małoletniego, niepełnosprawnego dziecka. Skarżący wskazał również, że poza podstawowymi kosztami utrzymania, jako jedyny żywiciel rodziny, ponosi także koszty rehabilitacji dziecka. Rozpoznając złożony wniosek Sąd uznał, iż zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) oraz decyzji utrzymanej nią w mocy może spowodować trudne do odwrócenia skutki w sferze finansowej i majątkowej i to zarówno skarżącego (utrata zdolności kredytowej), jak i jego rodziny (brak dostatecznych środków na utrzymanie). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy nie było możliwe zastosowanie przewidzianej w nim instytucji z uwagi na fakt, iż zaskarżony rozkaz personalny jako decyzja deklaratoryjna nie podlegał wykonaniu w zakresie negatywnych skutków finansowych, które to nastąpiły wprost z mocy przepisu prawa, a nie w wykonaniu skarżonej decyzji, a także naruszenie w/w przepisu poprzez fakt, iż nie nastąpiły przesłanki w nim wymienione, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków; 2) § 2 ust. 1 w zw. z ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW (Dz. U. z 2012 r. poz. 433), albowiem decyzja w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do dodatków za znajomość języków obcych ma charakter deklaratoryjny, a wobec zniesienia przepisów o prawie do dodatków za znajomość języków obcych, wykonanie skarżonego postanowienia narusza w/w przepisy, nakazując de facto stosowanie przepisów, które zostały uchylone; 3) art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114, z późn. zm.) wobec konieczności wydatkowania przez organ państwowy środków budżetowych zgodnie z przepisami dotyczącymi wydatkowania tych funduszy, podczas gdy wypłata świadczenia nie przewidzianego przepisami prawa stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W uzasadnieniu zażalenia organ wskazał m. in., że skarżącemu oraz innym funkcjonariuszom przyznano tzw. dodatek motywacyjny. Podniesiono, iż przyznając ten dodatek organ miał na względzie zrównoważenie sytuacji finansowej funkcjonariuszy, którzy utracili prawo do dodatków za znajomość języków obcych. W odpowiedzi na zażalenie M. N. wniósł o jego odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., po. 270), dalej "p.p.s.a." sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, iż wykonanie zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) oraz decyzji utrzymanej nią w mocy może spowodować trudne do odwrócenia skutki w sferze finansowej i majątkowej i to zarówno skarżącego (utrata zdolności kredytowej), jak i jego rodziny (brak dostatecznych środków na utrzymanie). Należy bowiem wskazać, iż Szef ABW przyznał skarżącemu tzw. dodatek motywacyjny, mając na względzie zrównoważenie jego sytuacji finansowej, bowiem utracił on prawo do dodatku za znajomość języków obcych. W takiej sytuacji, zasadnym wydaje się stwierdzenie, iż wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków w sferze finansowej i majątkowej skarżącego oraz jego rodziny. Ponadto należy wskazać, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że jedynie w przypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona jest przesłanka określona w art. 61 § 3 powołanej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl.). W przedmiotowej sprawie natomiast nie wykazano, aby występowała taka sytuacja. Nie zachodzi bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób możliwości wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 61 § 3, art. 197 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji