IV SA/Wa 1347/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Y. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich oddala skargę W dniu 6 maja 2011 r. Y. K. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odmówił udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE stwierdzając, iż od dnia 19 lutego 2004 r. cudzoziemka przebywała poza granicami Polski przez okres 427 dni, tj. 1 rok 2 miesiące i 2 dni, tym samym nie spełnia obligatoryjnej przesłanki określonej w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Y. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Przedstawiła świadectwo wystawione w dniu 23 lipca 2011 r. przez K. dotyczące sprawowania przez nią funkcji misjonarskiej. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ centralny wskazał, że w świetle art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach zasadnicze znaczenie w sprawie ma ustalenie czy wnioskodawczyni spełnia przesłankę dotyczącą 5-letniego legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu oraz ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym łub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 67 pkt 1 ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jeżeli nie spełnia warunków określonych w art. 65 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 65 ust. 6 ustawy do ustalenia, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej jest nieprzerwany stosuje się art. 64 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy, chyba, że przerwa była spowodowana: 1. wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczenie pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2. towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1, 3. (uchylony), 4. leczeniem cudzoziemca. Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniu 6 maja 2011 r. Y. K. złożyła wniosek do Wojewody [...] o udzielenie jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni od dnia 23 października 2003 r. do dnia 22 lipca 2007 r. przebywała na terytorium Polski na podstawie wiz, następnie kolejno udzielonych przez Wojewodę [...] zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanych w związku z pełnieniem funkcji religijnej w kościele. Od dnia 23 lipca 2007 r. do dnia 22 lipca 2009 r. cudzoziemka przebywała na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy w związku z łączeniem rodzin. Zgodnie z art. 65 ust. 4 pkt 3 ustawy do okresu pobytu, o którym mowa w ust. 1, nie zalicza się pobytu cudzoziemca na podstawie wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, wizy pobytowej wydanej w celu podjęcia lub kontynuowania nauki lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 5 lub 7 lub art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a lub ust. 2. Mając na uwadze powyższe organ podniósł, że okresu od 23 lipca 2007 r. do dnia 22 lipca 2009 r. nie można zliczyć do 5-letniego nieprzerwalnego pobytu na terytorium Polski. Należy zauważyć, że dopiero kolejne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony zostało udzielone cudzoziemce decyzją z dnia 8 października 2009 r. z terminem ważności do dnia 7 października 2011 r. Podstawą udzielenia przedmiotowego zezwolenia był art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że pięcioletni legalny i nieprzerwalny pobyt wnioskodawczym na terytorium Polski bezpośrednio przed złożeniem wniosku należało liczyć od dnia 6 maja 2004 r. Przepis art. 65 ust. 1 ustawy nakłada na organ obowiązek zbadania m. in., czy pobyt cudzoziemca wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE jest legalny nieprzerwany, co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Organ stwierdził, że wnioskodawczyni przebywała legalnie w Polsce przez okres co najmniej 5 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jednak z analizy stempli zawartych w dokumentach podróży cudzoziemki oraz informacji przekazanych przez Straż Graniczną wynika, że w badanym okresie przebywała ona poza terytorium Polski przez łączny okres 416 dni, tj. 1 rok 1 miesiąc i 21 dni, a zatem przez okres dłuższy niż określony w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. W toku prowadzonego przesłuchania przed organem I instancji cudzoziemka zeznała, że wyjazdy w latach 2004-2006 były ściśle związane z jej pracą w charakterze misjonarza oraz prowadzeniem chrześcijańskich obozów dla dzieci i młodzieży, które odbywały się przeważnie w okresie wakacyjnym. Cudzoziemka zeznała również, że K. w W. nigdy nie przygotowywał żadnych potwierdzeń wyjazdów służbowych. Cudzoziemka w toku postępowania administracyjnego, toczącego się przed organem I instancji do akt sprawy dołączyła również dokument wydany w dniu 27 lipca 2011 r, w którym wskazano m. in., że wnioskodawczyni, żona [...] I. K., nie potrzebowała zezwoleń i delegacji ze strony Rady K. w RP do pracy misyjnej na U. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji pismem z dnia 6 lutego 2012 r. wezwał cudzoziemkę do uzupełnienia materiału dowodowego o n/w dokumenty: • dokumentów potwierdzających fakt zatrudnienia wnioskodawczyni, jak i jej męża przez K. w RP w latach 2003-2005, np. umowę o pracę, o dzieło lub umowę zlecenia, • dokumentów potwierdzających otrzymywanie przez wnioskodawczynię wynagrodzenia za wykonywaną pracę misyjną w latach 2003-2005. Wnioskodawczyni nadesłała zaświadczenie wydane przez K. w RP, z którego wynika, że zarówno ona, jak i jej mąż spełniali posługi w Z. z O. na U. jako misjonarze powołani przez Radę K. w RP. Spełnianie przez wnioskodawczynię posług misjonarskich miało charakter nieodpłatny. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że okres pobytu cudzoziemki poza terytorium Polski w badanym okresie był dłuższy niż określony w art. 64 ust. 4 ustawy i wyniósł 416 dni, a więc nie spełnia ona wymogów do udzielenia jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Jako że wykonywana przez wnioskodawczynię posługa misyjna odbywała się poza granicami RP nie można uznać, aby jej pobyt był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy, ponieważ działania te nie były świadczeniem pracy na podstawie umowy o pracę zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium RP, za którą wnioskodawczyni otrzymywała wynagrodzenie. Przyczyna pobytów wnioskodawczyni poza terytorium Polski w latach 2004- 2006 nie mieści się w katalogu okoliczności, określonych w art. 64 ust. 4 ustawy i nie stanowi okoliczności, która mogłaby usprawiedliwić zbyt długi okres pobytu poza terytorium Polski. Y. K. wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 67 pkt 1 w związku z art. 65 ust. 1 oraz art. 64 ust. 4 ustawy w z w. z art. 65 ust. 6 ustawy poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż pobyt skarżącej poza terytorium RP nie był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy, podczas gdy skarżąca pełniąca funkcję religijną wykonywała poza granicami RP w okresie 234 dni z 416 dni w okresie 5 lat funkcję zawodową, co w konsekwencji oznacza, iż przerwa skarżącej poza granicami RP nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego; 2. naruszenie art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K. p. a.", poprzez brak należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności pominięcie świadectwa K. z dnia 23 lipca 2011 r. dotyczącego wykonywania czynności zawodowych przez Skarżącą poza granicami RP. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wyjazdy skarżącej poza granice RP w dniach 27 kwietnia 2004 r. do dnia 6 lipca 2004 r., 12 sierpnia 2004 do dnia 6 października 2004 r., 20 kwietnia 2005 r. do dnia 16 czerwca 2005 r., 11 lipca 2005 r. do dnia 1 września 2005 r., zgodnie ze świadectwem K. z dnia 21 lipca 2011 r. wystawionego przez [...] K. – N. F., związane były z wykonywaniem obowiązków zawodowych, o których mowa w art. 64 ust. 4 pkt 1 ustawy. Tym samym z 416 dni wyliczonych przez organ jako czas poza granicami RP w okresie 5 lat stanowiących podstawę do ubiegania się o pozwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE w okresie aż 234 dni skarżąca wykonywała czynności zawodowe wynikające z pełnionej przez nią funkcji misyjnej w K. Zatem w okresie 5 lat przerwa skarżącej w przebywaniu na terytorium RP wynosi jedynie 176 dni, co daje niewiele ponad 5 miesięcy przerwy. Skarżąca podniosła, że przebywała na terytorium Polski od dnia 23 października 2003 r. do dnia 22 lipca 2007 r. na podstawie wiz i zezwoleń za zamieszkanie w związku z pełnieniem funkcji religijnej w K. zarejestrowanym na terenie RP. Ta okoliczność stanowiła podstawę do uzyskania przez skarżącą pozwolenia na pobyt w Polsce przez tak długi okres czasu. Pełnienie funkcji w kościele związane jest z licznymi obowiązkami, w tym m. in. działalnością charytatywną, opiekuńczą. Z ustawy z dnia [...] o stosunku Państwa do K. w RP wynika, iż K. może prowadzić działalność charytatywno - opiekuńczą, która obejmuje m. in. udzielanie pomocy w zapewnieniu wypoczynku dzieciom i młodzieży (art. [...]). Tym samym skarżąca jako pełniąca funkcję kościelną w K. mogła realizować w ramach swoich obowiązków zawodowych działalność charytatywno - opiekuńczą, tj. misyjną polegającą na uczestnictwie jako lider w chrześcijańskich obozów z P. obwodzie na U. Co więcej - z zaświadczenia z dnia 23 lutego 2012 r. K. w RP wynika, iż skarżąca wraz ze swym małżonkiem spełniali posługę w wyżej wskazanym zborze jako misjonarze powołani przez Radę K. w RP i miało to charakter nieodpłatny, co wynika ze specyfiki działalności misjonarskiej. Traktowanie działalności misyjnej w formie odpłatnej mogłoby stanowić de facto jej zaprzeczenie. Nieodpłatne świadczenie posługi oznacza, iż skarżąca nie posiada z tego tytułu żadnych umów o pracę lub też delegacji czy innych dokumentów, których żądał organ w celu potwierdzenia wykonywanych czynności zawodowych. Organ zatem żądał przedstawienia dowodów czy też dokumentów, które ze specyfiki i natury działalności misyjnej skarżąca nie może posiadać. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania kościoły i inne związki wyznaniowe są niezależne od państwa przy wykonywaniu swoich funkcji religijnych. Działalność misjonarska, którą wykonywała skarżąca, jest wykonywaniem funkcji religijnych, co zaś oznacza, iż K. wewnętrznie rozstrzyga kwestię działalności misyjnej (tj. formę, zakres, odpłatność, itp.). Stanowi o tym art. 19 ust. 2 wyżej wskazanej ustawy, zgodnie z którym kościoły mogą prowadzić działalność charytatywno - opiekuńczą oraz rządzą się w swoich sprawach własnym prawem. Tym samym skarżąca przedstawiła wystarczające dowody uzasadniające twierdzenie, iż jej pobyt poza granicami RP w terminach określonych w świadectwie z dnia 23 lipca 2011 r. jest wystarczającą podstawą uzasadniającą przyjęcie, iż charakter wyjazdów był zawodowy i wynikał z pełnionej przez nią funkcji misyjnej. Zdaniem skarżącej jej wyjazdy misyjne poza granice RP, tj. na U., związane były bezpośrednio z funkcją pełnioną w K., będącą pełnieniem obowiązków zawodowych. Należy odróżnić obowiązki zawodowe od świadczenia pracy w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy, bowiem nie są to pojęcia tożsame lub stosowane zamiennie. Świadczenie pracy może odnosić się wyłącznie do wykonywanych obowiązków przez pracownika na podstawie umowy o pracę, zaś wykonywanie obowiązków zawodowych nie musi być związane ze świadczeniem pracy - może być to działalność dotycząca funkcji lub roli jaką pełni dana osoba w instytucjach (w tym m. in. duchowni, osoby pełniące określone funkcje w kościołach). Skarżąca nie wyjechałaby z Polski na U. w terminach określonych w świadectwie wystawionym przez [...] K., gdyby nie konieczność pełnienia funkcji misjonarskiej. Fakt ten stanowi potwierdzenie zawodowego wykonywania przez nią czynności misyjnych i z tego tytułu powinno stanowić podstawę do uznania przerw za czynności zawodowe. Usprawiedliwione przebywanie poza terytorium RP przez skarżącą i brak przekroczenia ilości dni, o których mowa w art. 64 ust. 4 ustawy stanowi podstawę do przyjęcia, iż spełnia ona wszystkie wymagane prawem przesłanki do uznania jej pięcioletniego pobytu za nieprzerwany i legalny. Niezgodnie z art. 7 K. p. a. organ nie podjął czynności mających na celu wyjaśnienie charakteru oraz specyfiki działalności skarżącej, lecz zastosował proste przełożenie, iż powinna ona przedstawić dokumenty wynikające ze stosunku pracy. Brak przedstawienia żądanych przez organ dokumentów stanowiło zaś podstawę do przyjęcia, iż wyjazdy skarżącej nie miały charakteru zawodowego. Z art. 64 ust. 4 pkt 1 ustawy wynika zaś, że wykonywanie obowiązków zawodowych nie musi być związane z umową o pracę. Obowiązki zawodowe mogą dotyczyć również innej sfery niż stosunek pracy. Świadczenie pracy może nastąpić wyłącznie na podstawie umowy o pracę z pracodawcą i w tym zakresie ustawodawca wymaga przedstawienia umowy o pracę z pracodawcą. Natomiast pełnienie obowiązków zawodowych niekoniecznie musi być związane ze stosunkiem pracy (np. pełnienie funkcji kościelnych), stąd też organ powinien uwzględnić to rozróżnienie. Ponadto organ naruszył art. 77 K. p. a., bowiem nie rozpatrzył wyczerpująco materiału dowodowego, w tym w szczególności przedstawionych przez skarżącą dowodów potwierdzających jej charakter wyjazdów, tj. zaświadczenia Rady K. z dnia 27 lipca 2011 r., świadectwa K. z dnia 23 lipca 2011 r. oraz zaświadczenia Rady K. z dnia 23 lutego 2012 r. Dokumenty te potwierdzały przyjętą przez skarżącą argumentację, zaś organ pominął te dokumenty i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając sprawę w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W postępowaniu administracyjnym wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, co umożliwiło wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie odmowa udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE była uzasadniona. Przepis art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nakłada na organ obowiązek zbadania m. in., czy pobyt cudzoziemca wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE jest legalny nieprzerwany, co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Zdaniem Sądu organy administracji wywiązały się z tego obowiązku i zasadnie stwierdziły, że wnioskodawczyni przebywała legalnie w Polsce przez okres co najmniej 5 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jednak z analizy stempli zawartych w dokumentach podróży cudzoziemki oraz informacji przekazanych przez Straż Graniczną wynika, że w badanym okresie zainteresowana przebywała poza terytorium Polski przez łączny okres 416 dni, tj. 1 rok 1 miesiąc i 21 dni, a zatem przez okres dłuższy niż określony w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. W toku prowadzonego przesłuchania przed organem l instancji cudzoziemka zeznała, że wyjazdy w latach 2004-2006 były ściśle związane z jej pracą w charakterze misjonarza oraz prowadzeniem chrześcijańskich obozów dla dzieci i młodzieży, które odbywały się przeważnie w okresie wakacyjnym. Cudzoziemka zeznała również, że K. w W. nigdy nie przygotowywał żadnych potwierdzeń wyjazdów służbowych. Cudzoziemka w toku postępowania administracyjnego, toczącego się przed organem I instancji do akt sprawy dołączyła również dokument wydany w dniu 27 lipca 2011 r., w którym wskazano m. in., że wnioskodawczyni, nie potrzebowała zezwoleń i delegacji ze strony Rady K. w RP do pracy misyjnej na U. Wnioskodawczyni przedstawiła zaświadczenie wydane przez K. w RP, z którego wynika, że zarówno ona, jak i jej mąż spełniali posługi w Z. z O. na U. jako misjonarze powołani przez Radę K. w RP. Pełnienie prez wnioskodawczynię posług misjonarskich miało charakter nieodpłatny. W związku z powyższym prawidłowo uznano, że okres pobytu cudzoziemki poza terytorium Polski w badanym okresie był dłuższy niż określony w art. 64 ust. 4 ustawy i wyniósł 416 dni, a więc nie spełnia ona wymogów do udzielenia jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Jako że wykonywana przez wnioskodawczynię posługa misyjna odbywała się poza granicami RP nie można uznać, aby jej pobyt był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy, ponieważ działania te nie były świadczeniem pracy na podstawie umowy o pracę zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium RP, za którą wnioskodawczyni otrzymywała wynagrodzenie. Przyczyna pobytów wnioskodawczyni poza terytorium Polski w latach 2004- 2006 nie mieści się w katalogu okoliczności, określonych w art. 64 ust. 4 ustawy i nie stanowi okoliczności, która mogłaby usprawiedliwić zbyt długi okres pobytu poza terytorium Polski. Zdaniem Sądu wyjazdy misyjne poza granice RP, tj. na U., nie stanowią okoliczności, która mogłaby usprawiedliwić zbyt długi okres pobytu poza terytorium Polski. Przebywanie poza terytorium RP przez skarżącą, w badanym okresie, nie stanowiło wykonywania obowiązków zawodowych lub świadczenia pracy na podstawie umowy zawartej z pracodawcą (art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach), w związku z czym brak było podstaw do przyjęcia, że spełniła ona wszystkie wymagane prawem przesłanki do uznania jej pięcioletniego pobytu za nieprzerwany. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.