II SA/Wa 1136/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Stanisław Marek Pietras, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej oddala skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 22 w związku z art. 36 ust. 2 i art. 39 ust. 1 pkt 4 i art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.), § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych osobowych (Dz. U. nr 100, poz. 1024) oraz pkt II ust. 2a) i pkt IV ust. 2 części A załącznika do ww. rozporządzenia, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] nakazał Prezydentowi Miasta [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...], usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych poprzez: 1. Zgłoszenie do rejestracji zbioru danych osobowych przetwarzanych w systemie informatycznym o nazwie "System Monitoringu Miasta [...]", w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. 2. Uzupełnienie polityki bezpieczeństwa o następujące informacje dotyczące przetwarzania danych osobowych w systemie informatycznym o nazwie "System Monitoringu Miasta [...]": wykaz budynków, pomieszczeń lub części pomieszczeń, tworzących obszar, w którym przetwarzane są dane osobowe; wykaz zbiorów danych osobowych wraz ze wskazaniem programów zastosowanych do przetwarzania tych danych; opis struktury zbiorów danych wskazujący zawartość poszczególnych pól informacyjnych i powiązania między nimi; sposób przepływu danych pomiędzy poszczególnymi systemami; określenie środków technicznych i organizacyjnych niezbędnych dla zapewnienia poufności, integralności i rozliczalności przetwarzanych danych; w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. 3. Uzupełnienie instrukcji zarządzania systemem informatycznym służącym do przetwarzania danych osobowych o następujące informacje dotyczące przetwarzania danych osobowych w systemie informatycznym o nazwie "System Monitoringu Miasta [...]": procedury nadawania uprawnień do przetwarzania danych i rejestrowania tych uprawnień w systemie informatycznym oraz wskazanie osoby odpowiedzialnej za te czynności; stosowane metody i środki uwierzytelnienia oraz procedury związane z ich zarządzaniem i użytkowaniem; procedury rozpoczęcia, zwieszenia i zakończenia pracy przeznaczone dla użytkowników systemu; procedury tworzenia kopii zapasowych zbiorów danych oraz programów i narzędzi programowych służących do ich przetwarzania; sposób, miejsce i okres przechowywania: elektronicznych nośników informacji zawierających dane osobowe, kopii zapasowych, o których mowa powyżej; sposób zabezpieczenia systemu informatycznego przed działalnością oprogramowania, którego celem jest uzyskanie nieuprawnionego dostępu do systemu informatycznego; sposób realizacji wymogu odnotowania przez systemy informatyczne informacji o odbiorcach, którym dane osobowe zostały udostępnione, dacie i zakresie tego udostępnienia; procedury wykonywania przeglądów i konserwacji systemów oraz nośników informacji służących do przetwarzania danych, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. 4. Zawarcie w ewidencji osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych identyfikatorów użytkowników systemu informatycznego o nazwie "System Monitoringu Miasta [...]", w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. 5. Zapewnienie, aby w systemie informatycznym o nazwie "System Monitoringu Miasta [...]" był rejestrowany odrębny identyfikator dla każdego użytkownika tego systemu, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. 6. Zapewnienie, aby hasło użytkownika oraz administratora systemu informatycznego o nazwie "System Monitoringu Miasta [...]" było zmieniane co 30 dni, w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji Prezydent Miasta [...] złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 22 w związku z art. 36 ust. 2 i art. 39 ust. 1 pkt 4 i art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.), § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych osobowych (Dz. U. nr 100, poz. 1024) oraz pkt II ust. 2a) i pkt IV ust. 2 części A załącznika do ww. rozporządzenia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 113 § 1 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.), postanowił sprostować omyłkę pisarską: 1. W podstawie prawnej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. [...], poprzez zmianę powołanego na stronie pierwszej w wierszu trzecim oraz stronie drugiej w wierszu dwudziestym piątym "art. 39 ust. 1 pkt 4" na "art. 39 ust. 1 pkt 3". 2. W podstawie prawnej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. [...], poprzez zmianę powołanego na stronie pierwszej w wierszu trzecim "art. 39 ust. 1 pkt 4" na "art. 39 ust. 1 pkt 3". Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wyjaśnił, iż sprostowanie błędu pisarskiego nastąpiło z urzędu, ze względu na popełnioną oczywistą omyłkę. Prezydent Miasta [...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia, zarzucił, że Generalny Inspektor Ochrony Danych za omyłkę pisarską przyjął mylne zastosowanie przepisu prawnego, co nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż przepis "art. 39 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych nie istnieje i dlatego nie budzi wątpliwości, iż Generalny Inspektor na podstawie tego przepisu nie mógł podjąć i nie podjął jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Nie można w związku z tym mówić o mylnym zastosowaniu powyższego przepisu. Ponadto w podstawie prawnej tej decyzji powołano nie art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy, na podstawie którego podjęto rozstrzygnięcie, o którym mowa powyżej, a nieistniejący art. 39 ust. 1 pkt 4 ustawy, co wskazuje, iż nastąpiła omyłka pisarska polegająca na zamianie cyfr i wpisaniu cyfry "4" zamiast cyfry "3". Zdaniem organu z treści osnowy i uzasadnienia decyzji (w którym wprost zacytowano treść przepisu art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy), wynika jednoznacznie, iż zamiarem organu było wskazanie w podstawie prawnej tej decyzji art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy, a jedynie w wyniku oczywistej omyłki wpisano art. 39 ust. 1 pkt 4 ustawy. Organ podkreślił, iż sprostowanie nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia i nie przyczynia się do zmiany rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od zawartego w decyzji. W tej sytuacji, zdaniem organu, postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] nie narusza art. 113 § 1 w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. Na powyższe postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych Prezydent Miasta [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez zmianę podstawy prawnej wydanych decyzji administracyjnych z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w oparciu o instytucję sprostowania z art. 113 k.p.a., podczas gdy taka ingerencja w treść decyzji nie mieści się w pojęciu błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki, a tym samym narusza także podstawowe zasady procedury administracyjnej, tj. zasadę praworządności z art. 6 k.p.a. oraz zasadę pogłębiania zaufania z art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż zarzuty zawarte w skardze są niezasadne oraz powołując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl zaś art. 145 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z dnia [...] marca 2012 r., mocą którego sprostowano oczywistą omyłkę w decyzji tegoż organu, polegającą na zmianie podstawy prawnej. Rozpoznając niniejszą sprawę pod względem zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w skardze, że sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Niemniej jednak słusznie przyjął organ, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. doszło do omyłki pisarskiej (błędu) we wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadającej się do sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prawidłowo powołał w podstawie prawnej decyzji ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz jej art. 39 ust. 1 natomiast nieprawidłowo wskazał nieistniejący pkt 4 tego artykułu zamiast pkt 3. W uzasadnieniu prawnym decyzji, wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z przytoczeniem przepisów prawa, nie powołał się na pkt 4 lecz na pkt 3 art. 39 ust. 1 ustawy. Zauważyć należy, że uzasadnienie prawne, to inaczej wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Różni się ono od powołania podstawy prawnej tym, że w uzasadnieniu prawnym organ wyjaśnia, dlaczego zastosował dany przepis prawa. Z uzasadnienia prawnego decyzji wynika ponadto ocena stanu faktycznego w świetle przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie oraz wykazanie związku między tą oceną a osnową decyzji. Zatem wskazania zawarte w uzasadnieniu co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia są wiążące i stanowią potwierdzenie, że w sentencji decyzji w zakresie wskazania podstawy prawnej doszło do omyłki (błędu). Sprostowanie tej omyłki (błędu) nie prowadzi do rozbieżności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji oraz do zmiany merytorycznej decyzji. W tej konkretnej sprawie należy przyjąć, że omyłka (błąd), którą sprostowano, nie była istotna, gdyż jej sprostowanie nie prowadzi do merytorycznej zmiany decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.