II OSK 197/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Zagrodno od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 481/12 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Legnicy na uchwałę Rady Gminy Zagrodno z dnia 31 marca 2008 r. nr XV/81/08 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Modlikowice oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r. uwzględniając skargę Prokuratora Okręgowego w Legnicy na uchwałę Rady Gminy Zagrodno z dnia 31 marca 2008 r. nr XV/81/08 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi Modlikowice, stwierdził nieważność § 11 i § 14 zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego w części obejmującej tereny 5E/R oraz 8E/R. Jednocześnie Sąd orzekł, że zaskarżona uchwała w powołanej części nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w skardze na powyższą uchwałę Prokurator Okręgowy w Legnicy zakwestionował jej § 11 i § 14 zarzucając naruszenie: - art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) polegające na ustaleniu w § 11 ust. 1 i § 14 ust. 1 pkt 1 uchwały dla terenów oznaczonych symbolami 5 E/R i 8 E/R jako przeznaczenia podstawowego: terenu rolniczego przeznaczonego na lokalizację wież elektrowni wiatrowych – a więc przeznaczenia mieszanego – bez wskazania linii rozgraniczających terenów na cele rolnicze i terenów na cele budowy elektrowni wiatrowych; - art. 17 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 ze zm.) polegające na nie uzyskaniu zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie gruntów rolnych - oznaczonych na rysunku planu symbolami 5E/R o orientacyjnej powierzchni 5,3360 ha, i 8E/R o orientacyjnej powierzchni 17,9381 ha - na cele nierolnicze, stanowiących zwarty obszar użytków rolnych klas I-III o powierzchni przekraczających 0,5 ha. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Zagrodno ustosunkowując się do podniesionych zarzutów wskazała, że w planie wyznaczone zostały dwa rodzaje terenów rolnych, stanowiących tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania, dlatego wydzielone zostały liniami rozgraniczającymi, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każdy z terenów oznaczonych na rysunku i w tekście planu symbolem R został wydzielony liniami rozgraniczającymi i ustalone zostało dla niego przeznaczenie podstawowe - teren rolniczy. Każdy z terenów oznaczonych na rysunku i w tekście planu symbolem R/E również wydzielony został liniami rozgraniczającymi i ustalone zostało dla niego przeznaczenie podstawowe - przykładowo dla terenu 5R/E: teren rolniczy przeznaczony na lokalizację jednej wieży elektrowni wiatrowych o mocy od 1,5 MW do 3,0 MW z infrastrukturą towarzyszącą. Jednocześnie dla terenów R/E ustalono zasady wg. których będzie możliwe lokalizowanie wież elektrowni wiatrowych, np. maksymalną liczbę wież na danym obszarze, maksymalną powierzchnię zabudowy na 625 m2 dla jednej wieży, nieprzekraczalne linie zabudowy, ograniczenie, że zwarta powierzchnia gruntu pod wieżę i drogę dojazdową do niej nie może przekroczyć powierzchni, dla której wymagana byłaby zgoda na zmianę przeznaczenia i gruntów rolnych. Ponieważ jednak umiejscowienie wież nie zostało ściśle określone, dlatego też nie wskazano ich lokalizacji na rysunku planu ale zasady ich lokalizowania zostały opisane w tekście. Taka konstrukcja ustaleń planu odpowiada treści z § 9 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia zgodnie z którymi podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia ale jednocześnie w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Takie mieszane oznaczenia literowe zastosowane zostały dla terenów R/E, a oznaczenia te są powszechnie stosowane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia terenów o mieszanych funkcjach, np. mieszkaniowo-usługowych, przy czym funkcja mieszkaniowa nie jest wydzielona liniami rozgraniczającymi od funkcji usługowej, podobnie jak w przedmiotowym planie tereny rolne nie są oddzielone liniami rozgraniczającymi od terenów infrastruktury technicznej, do których zaliczane są tereny elektroenergetyki. Rada Gminy Zagrodno wskazała przy tym, że wieże elektrowni wiatrowych stanowią specyficzne obiekty budowlane i elementy infrastruktury elektroenergetycznej, które mogą być lokalizowane niemal i wyłącznie w obrębie gruntów rolnych i jednocześnie umożliwiają zachowanie funkcji rolnej terenów zlokalizowanych wokół wież. Farmy wiatrowe są bowiem specyficznymi inwestycjami, składającymi się z pojedynczych budowli, jakie stanowią wieże elektrowni wiatrowych, na których zamontowane jest urządzenie służące do produkcji energii -turbina oraz połączone podziemnymi liniami elektroenergetycznymi w jeden system. Budowle te jednocześnie pozwalają na prowadzenie upraw rolnych na terenach zlokalizowanych wokół nich, stąd w planie została ustalona rolnicza funkcja terenów, w obrębie których możliwe jest posadowienie wież elektrowni. Odnośnie podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu z art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polegającego na nie uzyskaniu zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie gruntów rolnych organ wskazał, że w tekście planu zawarte zostały ustalenia określające zasady lokalizowania wież elektrowni wiatrowych, zgodnie z którymi zwarta powierzchnia gruntu pod wieżę i drogę dojazdową do niej nie może przekroczyć powierzchni, dla której wymagana byłaby zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych (§11 ust. 1 pkt 2 i § 14 ust. 1 pkt 2 ). Podkreślił przy tym również, że w ramach procedury planistycznej była uzyskana zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy IIla o powierzchni 3,270 ha, które stanowiły zwarty obszar przeznaczony w miejscowym planie pod budowę stacji GPZ. W uzasadnieniu wniosku o wyrażenie powyższej zgody opisano całe przedsięwzięcie inwestycyjne, podana została maksymalna powierzchnia, jaką może zająć pojedyncza wieża oraz maksymalna ilość wież możliwych do usytuowania w granicach poszczególnych terenów, zawarto informację o przeważającym udziale gleb klasy II i III oraz o pozostawieniu w użytkowaniu rolniczym terenów wokół wież elektrowni wiatrowych. Wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie, a do Wójta Gminy Zagrodno nie wpłynęły żadne uwagi i zastrzeżenia dotyczące konieczności wystąpienia o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych dla obszarów przewidzianych na lokalizację wież elektrowni wiatrowych. Organ wskazał również, że przyjęta przez niego interpretacja "zwartego obszaru projektowanego" jest zgodna z ówczesnym stanowiskiem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 kwietnia 2007. W dalszej części podniesiono, że plan ustalał zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, nie stanowiących zwartego kompleksu użytków rolnych pochodzenia mineralnego, na cele nierolnicze pod wieże elektrowni wiatrowych oraz drogi montażowe pod warunkiem, że ich lokalizacja nie będzie wymagała uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, o której mowa w art.7 ust.2 u.o.g.r. Pozostała część terenu, nie zajęta pod wieże i drogi, pozostaje w użytkowaniu rolniczym. W ocenie organu wprowadzony w tekście planu warunek obligował do takiego usytuowania wież elektrowni wiatrowych, aby "zwarty obszar projektowany" o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r. zajęty pod wieże i drogi montażowe nie przekraczał 0,5 ha dla gruntów rolnych klasy I-III. Przyjęto bowiem bezwzględny warunek aby wieża i droga montażowa (dojazdowa do wieży) zajmowała niewielką, ograniczoną ww. warunkiem, zwartą powierzchnię. Dodatkowo ograniczono w tekście planu powierzchnię pojedynczej wieży elektrowni wiatrowej do maksymalnej powierzchni 625 m2. Pozostała przestrzeń znajdująca się wokół turbiny nadal będzie wykorzystywana w produkcji rolnej. Zdaniem organu o "zwartym obszarze" gruntów można mówić tylko wówczas, gdy będą one do siebie przylegały. Jeżeli w granicach opracowywanego planu miejscowego wyznaczono wiele terenów przewidzianych na cele nierolnicze, przy czym powierzchnia każdego z nich nie przekracza kryterium obszarowego, to nie zachodzi obowiązek wystąpienia do właściwego ministra o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych położonych na obszarach stanowiących użytki rolne klas I - III, nawet jeżeli łączna powierzchnia gruntów tych klas przekracza 0,5 ha. W takim przypadku nie będzie spełniona przesłanka "zwartości" wskazywana jako warunek konieczny uzyskania zgody Ministra Rolnictwa na zmianę przeznaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę Prokuratora Okręgowego w Legnicy i stwierdził nieważność § 11 i § 14 zaskarżonej uchwały Rady Gminy Zagrodno, a ponadto nie będąc związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze uznał także za zasadne stwierdzić nieważność załącznika graficznego w części obejmującej tereny 5E/R i 8E/R. Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego poddany kontroli sporządzony został z naruszeniem zasady określonej w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak podkreślono, przepis ten nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, ale nakazuje już określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Możliwe jest zatem ustanowienie w planie miejscowym mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od ich specyfiki. Zadaniem linii rozgraniczających jest wytyczenie terenu objętego ustalonym przeznaczeniem, tak aby jego projektowane zagospodarowanie nie budziło wątpliwości. Wskazany powyżej przepis odczytywać należy w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym określono podstawowe, a zarazem obligatoryjne elementy planu miejscowego czyli ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. W świetle przywołanej regulacji są to podstawowe treści które powinny się znaleźć w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznał, że - co do zasady - rację ma organ gminy prezentując w odpowiedzi na skargę stanowisko, że dla danego terenu możliwe jest ustalenie kilku funkcji. Organ pomija jednak, jak zauważył Sąd, że umożliwienie przeznaczenia terenu na realizowanie kilku zadań, dopuszczalne jest pod warunkiem, że nie wykluczają się one wzajemnie i nie są ze sobą sprzeczne. Z tego też względu konieczne jest określenie linii rozgraniczających, które w sytuacji przyjętej wielofunkcyjności terenu nie spełniającej powyższego warunku, pozwolą w sposób niebudzący wątpliwości odczytać przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Konieczność ustalenia linii rozgraniczających terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania wynika również z treści § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Sąd wskazał, że w § 11 i § 14 kontrolowanej uchwały względem terenów oznaczonych symbolem 5 E/R i 8E/R, ustalono przeznaczenie podstawowe: teren rolniczy przeznaczony na lokalizację elektrowni wiatrowych. Rada zaniechała przy tym określenia linii rozgraniczających teren przeznaczony na cele rolnicze, od tego przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych. Takie działanie było zaś – zdaniem Sądu – w niniejszej sprawie konieczne. Wieża elektrowni wiatrowej stanowi bowiem niewątpliwie obiekt budowlany, który służy do wytwarzania odnawialnych źródeł energii. Tym samym przyjąć trzeba, że w części w jakiej dopuszczono zabudowę terenów 5 E/R i 8 E/R wieżami elektrowni wiatrowych, dopuszczono realizowanie na terenie rolnym zadania produkcyjnego innego niż rolnicze. Funkcje oraz warunki zagospodarowania ustalone dla tych terenów różnią się więc zasadniczo i wykluczają wzajemnie. Nie można przyjąć, że są to funkcje uzupełniające, tak jak wskazywana w odpowiedzi na skargę funkcja mieszkaniowo-usługowa. Realizacja celu rolnego z istoty swojej wyklucza zabudowę na cele produkcji innej niż rolnicza, tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z inwestycją, która może szkodliwie oddziaływać na środowisko (por. § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko). Z tego względu Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że w niniejszej sprawie konieczne było na terenach 5 E/R i 8 E/R wydzielenie liniami rozgraniczającymi tych obszarów na których dopuszczono budowę elektrowni wiatrowych. Brak takich linii uniemożliwia jednoznaczne określenie, która część terenu i o jakiej wielkości, przeznaczona jest na cele rolne a która pod elektrownie wiatrowe. Omawiane postanowienia uchwały, stwarzają wątpliwość co do przeznaczenia konkretnego obszaru. Sąd podzielił również wątpliwości Prokuratora co do zawartych w § 11 ust. 1 pkt 1 i § 14 ust. 1 pkt 1 uchwały zapisów, że szczegółowa lokalizacja elektrowni nastąpi na etapie sporządzania projektów budowanych. Sąd uznał za trafne spostrzeżenie Prokuratora, że Rada wprowadzając taką normę, w istocie przekazała swoje kompetencje innemu, bliżej nie określonemu podmiotowi, który poza planem - w projekcie budowlanym - określi lokalizację elektrowni. Takie uregulowanie pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przeznaczenie konkretnych terenów zostało uzależnione od woli innego niż rada podmiotu. Nadto projekt budowany musi być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – jest to jeden z warunków jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę. Projekt budowlany nie może uzupełniać ani też zastępować zapisów planu miejscowego. Nie zgadzając się z prezentowanym w odpowiedzi na skargę stanowiskiem organu, że skoro w realiach niniejszej sprawy nie zostało ściśle określone umiejscowienie wież elektrowni wiatrowej to uzasadnione było zaniechanie ustalenia ich rozmieszczenia na rysunku planu, a tym samym poprzestanie na określeniu zasad ich lokalizacji w tekście planu, Sąd wskazał, że zasady zagospodarowania na które powołuje się organ nie mogą zastąpić konkretnego wskazania, która część terenu przeznaczona jest na cele inne niż rolne, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z powierzchnią prawie 259 ha. Nadto, jak zauważył Sąd, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w części rysunkowej stanowi swoiste odbicie graficzne części tekstowej, będąc "ilustracją graficzną tekstu". Określenie zatem w części tekstowej planu - w ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego - więcej niż jednego przeznaczenia terenu, obligowało w myśl przywołanych powyżej przepisów ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego do określenia linii rozgraniczających, co też powinno mieć miejsce w części graficznej, w której to element ten można wyrazić bardziej precyzyjnie niż w części opisowej. Wobec powyższego Sad uznał, że przez zaniechanie określenia linii rozgraniczających we wskazanym wyżej zakresie rada gminy naruszyła zasady sporządzania planu miejscowego, co obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności wskazanych postanowień, jak również załącznika graficznego w części obejmującej tereny 5E/R i 8E/R. Odnosząc się natomiast również do drugiego zarzutu skargi wskazującego na naruszenie trybu sporządzania planu z powodu braku zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne (art. 17 pkt 8 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), Sąd wskazał, że jak wynika z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa. Wyrażenie takiej zgody następuje na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (art. 7 ust. 3 tej ustawy), złożonego za pośrednictwem marszałka województwa, który wraz ze swoją opinią przedstawia ten wniosek ministrowi (art. 7 ust. 4 tej ustawy). Uzyskanie przez właściwego ministra do spraw rozwoju wsi zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze stanowiło - w brzmieniu obowiązującego w czasie podejmowania uchwały przez Radę Gminy Zagrodno, przepisu z art. 17 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jeden z etapów sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego Sąd wywiódł, że jeżeli gmina projektuje, aby w planie miejscowym przeznaczyć na cele nierolne zwarty obszar użytków klas I – III, który przekracza 0,5 ha, to organ wykonawczy gminy obowiązany jest w toku procedury planistycznej wystąpić do właściwego ministra ze stosownym wnioskiem i uzyskać jego zgodę. Uchwalenie planu miejscowego z naruszeniem art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tj. bez wydania zgody przez właściwego ministra, stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w tym zakresie i powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1900/08, Lex nr 534648; wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2481/10, Lex nr 1138167). Sąd uznał jednak, że kontrola legalności zaskarżonej uchwały w kontekście powyższego zarzutu wymagała uwzględnienia nie tylko kwestii braku linii rozgraniczających wydzielających teren na cele nierolne, ale także zapisów planu dotyczących zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne (§ 11 pkt 2 i § 14 pkt 2) oraz określających zasady zagospodarowania terenu (§ 11 pkt 6 i § 14 pkt 6) – na które powołuje się strona przeciwna. Wynika z nich, że lokalizację elektrowni wiatrowych przewidziano na dwóch odrębnych terenach (5 E/R i 8 E/R), przy czym w przypadku terenu 5 E/R zastrzeżono, że na terenie tym (o pow. pond 5 ha) może powstać tylko jedna elektrownia wiatrowa pod warunkiem, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele elektrowni wiatrowej oraz drogi montażowej nie będzie wymagała zgody o której mowa w art. 7 ust. 2 u.o.g.r., a pozostała część terenu pozostanie w użytkowaniu rolniczym. Maksymalna powierzchnia zabudowy dla jednej wieży elektrowni wiatrowej wynosi 625 m2. Analogiczne warunki wprowadzono dla terenu oznaczonego symbolem 8 E/R z tą jednak istotną różnicą, że na terenie tym dopuszczono budowę 12 wież elektrowni wraz z infrastrukturą. Mając na uwadze zapisy zawarte w tekście § 11 uchwały Sąd wskazał, że można przyjąć - w odniesieniu do terenu 5 E/R - że nawet w przypadku braku linii rozgraniczających na tym terenie (wskazujących konkretną część terenu przewidzianą pod budowę elektrowni wiatrowej) nie wynika z nich, aby na cele nierolnicze przeznaczono grunty rolne, których zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekraczałby 0,5 ha. Istotne bowiem jest, że na tym terenie dopuszczono lokalizację tylko jednej wieży elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą a warunek zawarty w pkt 2 i 6 § 11 powoduje, że zwarty teren przewidziany pod zabudowę tej wieży – niezależnie od tego w którym będzie miejscu – nie może przekraczać 0,5 ha. Oznacza to, że na tym terenie, na cele nierolnicze przeznaczone zostało nie więcej niż 0,5 ha (tylko tyle według tekstu planu może być zabudowane na potrzeby elektrowni wiatrowej), natomiast pozostały teren (nie zajęty pod elektrownię) pozostaje gruntem rolnym. Jednak, jak zauważył Sąd, po zbadaniu załącznika graficznego nr 1 (rysunku planu) stanowiącego integralną część planu, pojawia się istotna rozbieżność. Z rysunku planu wynika bowiem, że literami E/R oznaczono tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolnych. Czarna linia ciągła oddziela tereny o różnym przeznaczeniu lub o różnych zasadach zagospodarowania. Obszar terenów 5 E/R i 8 E/R oznaczony został krzyżującą się linią. Według § 4 ust. 1 pkt 4 pojęcie "teren" użyte w uchwale, to teren wyznaczony na rysunku planu liniami rozgraniczającymi, posiadający oznaczenie literowe i cyfrowe. W konsekwencji przyjąć należy, że symbol literowy i cyfrowy 5 E/R oraz 8 E/R jest obowiązujący dla całego terenu tak oznaczonego i wyodrębnionego liniami rozgraniczającymi na rysunku planu. W tekście uchwały dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5 E/R i 8 E/R ustalono jako przeznaczenie teren rolniczy przeznaczony na lokalizację określonej ilości wież elektrowni wiatrowych. W rezultacie oznacza to, że według rysunku planu, tereny przeznaczone na cele nierolnicze (lokalizację elektrowni wiatrowych) obejmują całość terenów oznaczonych symbolami 5 E/R i 8 E/R. Przybliżony obszar tych terenów wskazuje, że przekraczają one znacznie ustawowy normatyw określony w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r. W takiej sytuacji jeżeli w tekście planu Rada wprowadziła ograniczenia co wielkości terenu projektowanego do zmiany przeznaczenia, to takie ograniczenia powinny znaleźć swoje odbicie na rysunku planu. Wskazanie na rysunku planu terenu o większej powierzchni niż określona warunkami § 11 pkt 2 i 6 narusza art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także art. 17 pkt 8 u.p.z.p., skoro uczyniono to bez zgody właściwego organu. W konsekwencji Sąd uznał, że zarzut braku zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze terenu oznaczonego symbolem 5 E/R okazał się zasadny w odniesieniu do części graficznej planu i rzutuje na prawidłowość również części tekstowej. Następnie Sąd zauważył, że inaczej kształtuje się sytuacja dotycząca terenu oznaczonego symbolem 8 E/R, gdzie na powierzchni około 259 ha dopuszczono lokalizację 12 wież elektrowni wiatrowych bez wydzielenia liniami rozgraniczającymi obszarów, na których mogą one być zlokalizowane. W takiej sytuacji, nawet pomimo warunków wprowadzonych w § 14 pkt 2 i pkt 6 nie można przyjąć, że obszar przewidziany w planie pod lokalizację dwunastu wież elektrowni wiatrowych wraz z drogami dojazdowymi, nie będzie stanowił zwartego obszaru w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r. przekraczającego 0,5 ha. Tekst planu jak też jego rysunek nie wyklucza bowiem możliwości lokalizacji wszystkich lub kilku wież elektrowni wraz z infrastrukturą (nawet na wydzielonych geodezyjnie obszarach do 0,5 ha) znajdujących się blisko siebie. Nadto z rysunku planu – podobnie jak w odniesieniu do terenu 5 E/R - wynika, że cały teren 8 E/R projektowany jest pod lokalizację elektrowni wiatrowych na terenach rolnych, co wskazuje, że jest to zwarty obszar o którym mowa w art. 7 ust 2 pkt 1 u.o.g.r. Skoro Rada nie wskazała na których konkretne obszarach na terenie 8 E/R mogą być lokalizowane poszczególne wieże wraz z infrastrukturą, pozostawiając to innym podmiotom (za takie wskazanie nie można uznać "orientacyjnej" lokalizacji wież ujętej na rysunku planu), to nawet przy przyjęciu literalnego rozumienia zwrotu "zwartego obszaru" - na które powołano się w odpowiedzi na skargę - jako obszaru złożonego z elementów znajdujących się blisko siebie, jeden obok drugiego, a nie sumy wszystkich obszarów przeznaczonych na inwestycję niezależnie od położenia (taki pogląd zaprezentował NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. II OSK 94/12 ), nie można uznać, że projektowany w planie zwarty obszar przewidziany do zmiany przeznaczenia na cele nierolne na terenie 8 E/R nie przekracza 0,5 ha. Wobec przedstawionych wyżej argumentów Sąd uznał, że kontrolowana uchwała również w powyższym zakresie narusza art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także art. 17 pkt 8 u.p.z.p. skoro na cele nierolne przeznaczono powierzchnię przekraczającą zwarty obszar 0,5 ha użytków rolnych klasy I – III, bez zgody właściwego organu. Sąd uznał, że powyżej stwierdzone naruszenie zasad sporządzania planu jak też istotne naruszenie trybu sporządzania planu, przy uwzględnieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obligowały do stwierdzenia nieważności wskazanych postanowień zaskarżonej uchwały. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Rada Gminy Zagrodno, reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na: a) naruszeniu art. 4 ust. 1 u.p.z.p., art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) z uwagi na przyjęcie, że dopuszczając różne wykorzystanie terenu w ramach jednego obszaru organ zobowiązany był do wyznaczenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, podczas gdy przepisy prawa tego nie wymagają, czym WSA naruszył wskazane przepisy poprzez ich błędną wykładnię; b) naruszeniu art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z uwagi na przyjęcie, że "zwartym obszarem projektowanym do takiego przedsięwzięcia" w rozumieniu tej ustawy są tereny oznaczone symbolami 5E/R oraz 8E/R, a przez zwarty obszar projektowy należy rozumieć cały obszar oznaczony powyższymi symbolami, podczas gdy rzeczywisty teren inwestycji był znacznie ograniczony i nie przekraczał 0,5ha, wobec czego nie ma podstaw do uzyskiwania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, czym Sąd naruszył wskazany przepis przez jego błędną wykładnię; c) naruszeniu art. 17 pkt 8 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu uchwalania planu) poprzez błędne przyjęcie, że Wójt Gminy Zagrodno zobowiązany był do uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów do obszarów oznaczonych symbolem E/R, czym Sąd naruszył wskazany przepis poprzez jego błędne zastosowanie; d) naruszeniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do istotnego naruszenia procedury planistycznej, które powoduje nieważność uchwały w części podczas gdy przesłanki takie nie zaistniały, czym Sąd naruszył wskazany przepis poprzez jego błędne zastosowanie. II. naruszenie przepisów postępowania, uchybienie którym miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: a) naruszeniu art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z uwagi na uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej dotyczącej ustaleń w odniesieniu do obszarów oznaczonych symbolem E/R, tj. § 11 i § 14 uchwały, podczas gdy w świetle zaistniałych faktów i przy zachowaniu prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz prawidłowym ich stosowaniu winien wydać orzeczenie oddalające skargę Prokuratora Okręgowego w Legnicy; b) naruszeniu art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w zw. z art. 106 § 3 tej ustawy i art. 17 pkt 8 u.p.z.p. ( w brzmieniu obowiązującym w czasie uchwalania planu) oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na niedokładnym zbadaniu sprawy oraz niepełnym i częściowo błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego przedmiotem skargi, w szczególności poprzez przyjęcie, że Wójt Gminy Zagrodno zobowiązany był do uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów dla obszarów oznaczonych symbolem E/R, a brak wystawienia o taką zgodę stanowi naruszenie procedury planistycznej, a co za tym idzie skarga Prokuratora podlegała oddaleniu; c) naruszenie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 147 § 1 tej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż z uwagi na uwzględnienie przez WSA skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej dotyczącej ustaleń w odniesieniu do obszarów oznaczonych symbolem E/R, tj. § 11 i § 14 uchwały, WSA orzekł o niewykonaniu zaskarżonej uchwały w unieważnionej części, a wobec stanowiska organu, iż skarga winna być na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalona, orzekanie w ww. zakresie było nieprawidłowe. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Okręgowy w Legnicy wniósł o oddalenie tej skargi. W toku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej Gminy zmodyfikował wyrażone w skardze kasacyjnej żądanie, wnosząc o uchylenie wyroku Sądu I instancji i oddalenie skargi. Wskazał również, że aktualnie w Sejmie przedstawiony został projekt nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w którym w art. 7 ust. 2 pkt 1 ponownie posłużono się terminem "zwarty obszar projektowany". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw a tym samym nie mogła być uwzględniona. Przede wszystkim podkreślić należy, że zgodnie z art. 17 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. , poz. 647), w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalania zaskarżonego planu miejscowego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Naruszenie powyższej normy wynikające z braku wystąpienia o zgodę i w konsekwencji braku jej uzyskania, wiązać należy z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, co w świetle art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwały. Zasadnicza kwestia, jaka na gruncie niniejszej sprawy pozostaje do rozważenia sprowadza się do odkodowania normy zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), w kontekście użytego w tym przepisie wyrażenia "zwarty obszar projektowany". Jak stanowił powyższy przepis w dacie uchwalania zaskarżonego planu, przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha – wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, zwarty obszar, na którym planowana jest zmiana sposobu korzystania z rolniczego na inny, powinien być rozumiany jako obszar faktycznie przeznaczony do takiej zmiany, niezależnie od granic działek ewidencyjnych czy też obszarów wskazanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem, jak podkreśla, każdorazowy obszar zajęty pod konkretną inwestycję stanowić będzie zwartą całość, przesłanki tej zaś nie spełnia suma gruntów inwestycyjnych położona w ramach jednego obszaru wskazanego w uchwale. Stwierdzić należy, że jakkolwiek przedstawione zagadnienie nie było jednolicie wykładane w orzecznictwie sądów administracyjnych, to Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej stanął na stanowisku, iż Sąd I instancji przeprowadził prawidłową wykładnię powołanego przepisu. Przystępując do omówienia powyższego zagadnienia, zaznaczyć należy, że dla pełnego zrozumienia sformułowań zawartych w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, koniecznym jest przeprowadzenie wykładni celowościowej, historycznej i, wreszcie, autentycznej powołanego przepisu. Należy zatem zauważyć, że głównym celem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych było umożliwienie racjonalnego zagospodarowania przestrzeni produkcyjnej Polski. W toku prowadzonych prac legislacyjnych podkreślano, że gospodarką gruntami nie mogą kierować prawa gospodarki rynkowej, należy zatem uwzględniać potrzeby społeczne i maksymalnie korzystny dla danej społeczności wariant zagospodarowania terenu. Generalną ideą ustawy było zatem dostosowanie zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych do zmienionych uwarunkowań społeczno-gospodarczych, przy zwiększeniu samodzielności władz lokalnych, zmierzając do ochrony najbardziej wartościowych gruntów rolnych i leśnych przed ich wykorzystaniem na cele nierolnicze. Tak określone cele przyświecające ustawodawcy należy mieć na względzie przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1. Przepis ten w pierwotnym brzmieniu, zachowanym do dnia 26 maja 2013 r., stanowił, że dla przeznaczenia na cele nierolne gruntów stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Brak definicji "zwartego obszaru projektowanego" był przyczyną różnych interpretacji tego przepisu, zarówno w praktyce, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wyrazem tych wątpliwości były również liczne projekty zmian tej ustawy. Zauważając zatem, że w praktyce dochodzi do rażącego "omijania" obowiązków wyznaczonych powołanym przepisem, w toku prac legislacyjnych nad projektem ustawy o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Sejm RP VII kadencji druk 688) zgłoszona została autopoprawka, której celem było wprowadzenie w art. 4 definicji "zwartego obszaru projektowanego na cele nierolnicze", w świetle której przez obszar ten rozumie się obszar gruntów rolnych przewidzianych do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze, zawarty w granicach opracowania planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczony na rysunku projektu tego planu liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jak argumentowano, proponowana zmiana pozwoliłaby przeciwdziałać dzieleniu zwartych terenów rolnych na mniejsze obszary wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze z pominięciem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ostatecznie, w uchwalonej w dniu 8 marca 2013 r. ustawie o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zrezygnowano z posłużenia się niejasnym sformułowaniem "zwartego obszaru projektowanego", przyjmując, iż uzyskania stosownej zgody wymaga przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I–III na cele nierolnicze. Przedstawione w toku procesu legislacyjnego argumenty, jak i podnoszone wątpliwości, pozwalają zatem na ustalenie treści norm zawartych w powoływanym przepisie. Wspomnieć również wypada, w kontekście argumentów pełnomocnika Gminy przedstawionych na rozprawie, że tekst ustawy o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jaki został aktualnie przekazany do Senatu, przewiduje, iż o zgodę do ministra właściwego do spraw rozwoju wsi należy wystąpić w sytuacji, gdy obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha. Pierwotny tekst projektu ustawy, na jaki powołuje się pełnomocnik Rady, w którym postulowano przywrócenie sformułowania "zwartego obszaru projektowanego", został w toku prac legislacyjnych zmieniony (Sejm VII kadencja, druk nr 2406). Jak podkreślano w opiniach prawnych sporządzonych w Biurze Analiz Sejmowych, wprowadzenie takiego rozwiązania może sprzyjać procederowi dzielenia zwartych terenów rolnych na mniejsze obszary – poniżej 0,5 ha – wyłącznie w tym celu, aby można było przeznaczyć grunty rolne na cele nierolnicze z pominięciem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co – jak podkreślano – niweczyłoby w znacznym stopniu cele tej ustawy. Podobne stanowisko zajęła Sejmowa Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi i Sejm, który ostatecznie w sposób istotny zmienił proponowane rozwiązania. Uwzględnienie powyższych okoliczności pozwala na jasne odczytanie intencji ustawodawcy zawartych w omawianej regulacji, a tym samym do uznania, że wykładnia Sądu I instancji jest prawidłowa. Stwierdzić zatem należy, że przez "zwarty obszar", o jakim mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy rozumieć teren gruntów rolnych, na którym wyłączeniu z produkcji rolnej podlegałyby niewielkie odrębne powierzchnie takich gruntów. Tym samym, jeżeli gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolne, to obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolne mogą być realizowane. W świetle powyższego należy przyjąć, iż Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że tereny, których łączna powierzchnia przekracza 0,5 ha, oznaczone w zaskarżonym planie miejscowym symbolami 5E/R i 8E/R określone jako tereny rolnicze przeznaczone na lokalizację elektrowni wiatrowych, wymagały – w świetle art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych – uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Z uwagi na powyższe, zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji należało uznać za nieuzasadniony. Przedstawiona argumentacja nie pozwala również na uznanie za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Przede wszystkim wskazać należy, że ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być formułowanie jednoznaczne i nie mogą budzić wątpliwości co do sposobu zagospodarowania danego terenu. Powyższe nie znaczy, że ten sam teren nie może mieć w planie zagospodarowania różnego przeznaczenia, jedna strefa może być bowiem przeznaczona w planie dla realizowania więcej niż jednej funkcji, o ile wzajemnie się one uzupełniają. Możliwe jest zatem ustanowienie w miejscowym planie mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od ich specyfiki. Powoływany przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, niemniej jednak nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zaskarżona uchwała na terenach oznaczonych symbolem E/R przewiduje tereny rolne i tereny przewidziane pod energetykę, które to przeznaczenia wzajemnie się wykluczają, tymczasem obszary te nie zostały wyraźnie oddzielone liniami rozgraniczającymi, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji rozpoznając przedmiotową sprawę. Okoliczność, że inwestycja przemysłowa ma charakter ekologiczny nie zmienia faktu, że pozostaje w kolizji z rolniczym przeznaczeniem terenu, wiąże się bowiem z wyłączeniem tego obszaru z produkcji rolnej. Uwidocznione zaś na załączniku graficznym planu miejscowego linie zabudowy elektrowni wiatrowych nie są równoznaczne z liniami rozgraniczającymi. Powyższe czyni nieskutecznym omawiany zarzut skargi kasacyjnej, który powiązany został z nieuprawnionym przyjęciem przez Sąd I instancji, że dwojakie przeznaczenie tego terenu nakazywało ustalenie dodatkowych linii rozgraniczających w planie miejscowym. Uznając za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że dostrzeżone przez Sąd I instancji wady kontrolowanej uchwały, w świetle art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, świadczyły o konieczności uwzględnienia skargi i orzeczenie na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odmawiając natomiast słuszności podnoszonemu w skardze kasacyjnej zarzutowi naruszenia art. 141 § 4, art. 106 § 3 ww. ustawy oraz art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał należytego zbadania sprawy w kontekście przytoczonych argumentów oraz uwzględniając dokumenty planistyczne nadesłane wraz ze skargą. Stwierdzić również należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada normie zawartej w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zawarł wszelkie istotne elementy, przedstawiając w sposób prawidłowy ustalony w sprawie stan faktyczny oraz dokonując jego oceny. Zawarta w uzasadnieniu argumentacja została sformułowana w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Z uwagi na powyższe, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu a zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły być uznane za usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.