II OSK 1331/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie NSA Jolanta Rudnicka del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1031/12 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1031/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. M. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w dniu 5 kwietnia 2011 r. przeprowadził oględziny nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] D., zlokalizowaną w Szczecinie przy ul. [...]. W trakcie czynności kontrolnych organ I instancji stwierdził, że na ww. nieruchomości nad istniejącym zjazdem do wbudowanego do budynku mieszkalnego garażu, usytuowanym w części południowo - wschodniej działki nr [...], przy granicy z działką sąsiednią nr [...], R. M. w 2004 r. wybudował wolnostojącą wiatę o konstrukcji metalowej, krytą dachem z poliwęglanu, nietrwale związaną z gruntem. Ponadto, organ powiatowy ustalił, że szerokość i długość ww. obiektu wynosi odpowiednio ok.: 3,0 m x 6,5 m (ok. 19,5 m²). W trakcie przedmiotowej kontroli inwestor oświadczył, że powyższa wiata objęta została zgłoszeniem zamiaru budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Jednocześnie podczas czynności wyjaśniających, poprzedzających powyższą kontrolę, organ I instancji ustalił na podstawie pisma z dnia 16 listopada 2010 r., znak: [...] właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, że przedmiotowy obiekt budowlany nie był przedmiotem zgłoszenia zamiaru jego budowy. Inwestor wystąpił jedynie o wydanie warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. W związku z tym, organ ten postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane (sprostowanym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r., a następnie postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. i postanowieniem z dnia 5 września 2011 r. - dotyczących nakazu usunięcia nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach) nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie, określonych dokumentów w celu doprowadzenia samowolnie wykonanej wiaty do stanu zgodnego z prawem. W związku z tym, że strona nie dopełniła powyższego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia 11 maja 2012 r., znak: [...] (jak wskazał organ odwoławczy – mylnie nazwaną postanowieniem), na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi rozbiórkę przedmiotowej wiaty. Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 124, art. 126 i art. 107 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, niewłaściwe uzasadnienie, w jaki sposób przedmiotowa wiata narusza obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz pominięcie zaświadczenia Prezydenta Miasta Szczecina z dnia 20 grudnia 2011 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w uzasadnieniu decyzji z dnia 2 sierpnia 2012 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznał, że stan faktyczny samowolnie wybudowanej wiaty na działce nr [...] został wyjaśniony w sposób umożliwiający podjęcie przez organy nadzoru budowlanego właściwego rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestię zasadniczą stanowi okoliczność dotycząca niewywiązania się inwestora z obowiązku przedłożenia wymaganych przepisami dokumentów w celu legalizacji samowoli, przede wszystkim odpowiednio zwymiarowanych szkiców i rysunków z lokalizacją obiektu, do czego inwestor był wielokrotnie wzywany ww. postanowieniami organu powiatowego. W ocenie organu, przedmiotowa samowola nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Miasta Szczecina uchwałą z dnia 1 marca 2010 r., nr XLIV/1112/10 w związku z przekroczeniem obowiązującej linii zabudowy, która określona jest w odległości 5 m od granic działek, co ustalił organ powiatowy podczas oględzin oraz dodatkowo potwierdził inwestor, wykreślając jej lokalizację na kopii map zasadniczych, przedłożonych z pismem z dnia 24 października 2011 r. (przy drzewie sąsiadki - dz. nr [...]) i pismem z dnia 9 czerwca 2011 r. Ponadto lokalizacja wiaty stoi w sprzeczności z treścią zaświadczenia Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 20 grudnia 2011 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie wskazał również, że organ administracji architektoniczno - budowlanej wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności samowoli z planem na lata 2004/2005, bowiem wówczas analizowana nieruchomość nie była planem objęta, a nadto Prezydent Miasta Szczecina decyzją z dnia 16 czerwca 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku inwestora z dnia 16 września 2004 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył R. M., zarzucając organowi naruszenie: art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepełne i niewłaściwe uzasadnienie motywów rozstrzygnięcia bez wskazania na czym niezgodność wybudowanej wiaty z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miałaby polegać oraz jakie normy prawa materialnego zostały w tej części naruszone; art. 77 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia z pominięciem dokumentu - zaświadczenia Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 20 grudnia 2011 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżący w toku postępowania nie dostarczył zaświadczenia, o jakim mowa w art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz że skarżący nie przedstawił właściwej dokumentacji projektowej mimo, iż w toku postępowania nie był do tego zobowiązany przez organy administracyjne; błąd w ustaleniach polegający na przyjęciu, że skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dostarczenia dokumentu, pomimo że ze zgromadzonego materiału wynika wniosek przeciwny. W odpowiedzi na skargę Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 49b ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Wolnostojąca wiata o konstrukcji metalowej, kryta dachem z poliwęglanu, nad istniejącym zjazdem do wbudowanego do budynku mieszkalnego garażu, nietrwale związana z gruntem, o wymiarach ok.: 3,0 m x 6,5 m (ok. 19,5 m2) objęta była obowiązkiem zgłoszenia. Jak ustaliły organy obu instancji, skarżący przedmiotową wiatę wzniósł bez wymaganego prawem wcześniejszego zgłoszenia, przewidzianego w art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego zgłoszenia stanowi zatem tzw. samowolę budowlaną, której skutkiem jest zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu przewidzianego w art. 49b ww. ustawy. Ust. 2 tego przepisu przewiduje jednak możliwość legalizacji takiego obiektu. Warunkiem legalizacji jest jednak przedłożenie przez inwestora w wyznaczonym przez organ nadzoru budowlanego terminie wskazanych w tym przepisie dokumentów. W tym przypadku chodziło o przedłożenie przez inwestora dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia 16 maja 2011 r., Ponadto inwestor został zobowiązany do wykonania projektu zagospodarowania działki lub terenu zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, sporządzonego na aktualnej mapie, obejmującego: określenie granic działki, usytuowanie, obrys i układy istniejących elementów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich – w terminie do dnia 30 października 2011 r. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że wykonanie obowiązku przedłożenia dokumentów określonych w art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane zostaje spełnione jedynie wówczas, gdy inwestor przedłoży w terminie 30 dni wszystkie dokumenty, do których zasadnie zobowiązał go organ nadzoru budowlanego. Spełnienie części zobowiązania nie daje podstawy do legalizacji obiektu budowlanego, a stanowi podstawę do nakazania rozbiórki w oparciu o art. 49b ust. 3 w zw. z ust. 1 tej ustawy. Dodatkowo, jak wskazują akta administracyjne sprawy, nakładając powyższe obowiązki organ pouczył inwestora, że nie wywiązanie się z nich spowoduje wydanie decyzji rozbiórkowej. Sąd uznał w związku z tym, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. Jak bowiem prawidłowo ustaliły organy (między innymi na podstawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Szczecinie, uchwalonego uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 1 marca 2010 r. oraz zaświadczenia Prezydenta Miasta Szczecina z dnia 20 grudnia 2011 r.) samowolnie wybudowana wiata, której rozbiórkę nakazano jest niezgodna z ustaleniami tego planu. We wskazanym wyżej zaświadczeniu wyraźnie wskazano, że budowa wiaty nad wjazdem do garażu na działce nr [...] przy ul. [...] w Szczecinie jest zgodna z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że nie przekracza nieprzekraczalnej linii zabudowy znajdującej się w odległości 5 metrów od granic działki. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 3 pkt 3 planu nieprzekraczalne linie zabudowy ograniczają obszar sytuowania wszystkich budynków na działce, włącznie z budynkami gospodarczymi i innymi budynkami o charakterze stałym lub tymczasowym oraz wiat. Tymczasem z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (szkicu technicznego k. 85 akt adm.) wynika, że odległość ta nie została zachowana. Zatem brak zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przesłanką negatywną do zalegalizowania samowoli budowlanej. W konsekwencji niewywiązanie się przez inwestora z obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w ustawowym terminie obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 49b ust. 1 w związku z ust. 3 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 8 k.p.a., Sąd I instancji uznał, że nie doszło do naruszenia tych przepisów. Organ administracji publicznej - Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie działał zgodnie z przepisami prawa, w sposób prawidłowy, zatem niepowodujący podważenia zaufania obywateli do organów państwa. Podobnie zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 77 § 1 i art.107 § 1 k.p.a. okazały się bezzasadne, bowiem organ wyjaśnił stan faktyczny, zebrał niezbędny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy i wydał decyzję na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów. W skardze kasacyjnej R. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania tj. "art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 84 § 1 k.p.a." poprzez nieuchylenie decyzji organu administracyjnego drugiej instancji w sytuacji, gdy nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia zgodności konstrukcji wiaty z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym przyjęciu twierdzenia o niezgodności obiektu z obowiązującym planem. Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, 8, i 77 § 1 k.p.a." poprzez nieuchylenie decyzji organu drugiej instancji w sytuacji, gdy organ administracji publicznej pomimo obowiązku nie przeprowadził w sposób należyty postępowania dowodowego opierając swoje rozstrzygnięcie na niepełnym materiale dowodowym, w szczególności bez jednoznacznego dowodu wskazującego na przekroczenie linii zabudowy przez przedmiotową wiatę, a w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do państwa. W oparciu o powyższe zarzuty R. M. wniósł o uchylenie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz decyzji organu II instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. To wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność prawidłowego określenia tych podstaw. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem, zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polega. Wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone oznacza konieczność określenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Jeśli dany przepis posiada kilka jednostek redakcyjnych, to powinna być wskazana też konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu. Skarga kasacyjna pozbawiona tych elementów uniemożliwia ocenę jej zasadności przez Naczelny Sąd Administracyjny, ponieważ Sąd kasacyjny nie może w zastępstwie wnoszącego skargę kasacyjną dookreślać, który przepis prawa został naruszony. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie "art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 84 § 1 k.p.a." i naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, 8, i 77 § 1 k.p.a.", nie wskazał jednak (także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) w jakim akcie prawnym znajduje się art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Konstrukcja tego zarzutu wskazywałaby, że przepis ten znajduje się w k.p.a., jednak w tej ustawie takiego przepisu nie ma. W tej sytuacji zarzut w tej części nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Niemniej jednak nie uniemożliwia to rozpoznanie tych zarzutów w pozostałym zakresie. W sprawie bezspornym jest, że skarżący będący zarazem inwestorem wybudował przedmiotową wiatę bez wymaganego uprzedniego zgłoszenia przewidzianego w art. 30 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wcześniejsze starania skarżącego o uzyskanie warunków zabudowy dla tego przedsięwzięcia, bez względu na przyczyny negatywnego zakończenia tej sprawy dla skarżącego, nie usprawiedliwiają samowolnego wybudowania tego obiektu. Okoliczność ta nie może być także przyczyną złagodzenia wymogów postępowania legalizacyjnego. Z tych względów nie jest trafny zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. Pozostałe zarzuty sprowadzają się ogólnie rzecz ujmując do niewyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy nadzoru budowlanego w szczególności niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia zgodności konstrukcji wiaty z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z takim stanowiskiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może się zgodzić. Punktem wyjścia do oceny tych zarzutów jest treść art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego stosownie do którego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Przy czym zastosowanie tej regulacji możliwe jest po umożliwieniu inwestorowi legalizacji tego obiektu w trybie przepisu art. 48b ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że jeżeli budowa tego obiektu jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów o których mowa w art. 30 ust. 2 albo w art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy tu dodać, że wszystkie wymagania wskazane w ust. 2 muszą być spełnione łącznie. W przypadku niespełnienia tych obowiązków organ stosownie do art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego orzeka rozbiórkę tego obiektu. Najważniejszym wymogiem którego w ocenie organów nadzoru budowlanego i Sądu pierwszej instancji nie spełnia przedmiotowa wiata jest posadowienie jej niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z jego § 6 ust. 3 pkt 3 wynika, że nieprzekraczalne linie zabudowy oznaczone na rysunku planu ograniczają obszar sytuowania wszystkich budynków na działce, włącznie z budynkami gospodarczymi i innymi budynkami o charakterze stałym lub tymczasowym oraz wiat. Inwestor złożył co prawda zaświadczenie o zgodności jej budowy, jednak obwarowane warunkiem, że nie doszło do przekroczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy znajdującej się jak wynika z miejscowego planu w odległości 5 m od granic działki. Organy administracji, co zaakceptował Sąd Wojewódzki, przyjęły, że wiata przekracza ustaloną w miejscowym planie linię zabudowy. Oparły się na wynikach oględzin, oraz dokumentach złożonych przez inwestora, w tym szkicu znajdującym się na karcie 85 akt administracyjnych. Skarżący kwestionuje tą okoliczność i twierdzi, że kwestię posadowienia wiaty w stosunku do granicy działki powinien ocenić biegły, a organy bezzasadnie pominęły ten dowód. Odpowiadając na tak postawiony zarzut należy stwierdzić, że wobec oczywistości miejsca posadowienia wiaty w ostrej granicy działki potwierdzonej zebranym już w sprawie materiałem dowodowym, dopuszczanie dowodu z opinii biegłego było zbędne. Na domiar tego należy stwierdzić, że z porównania położenia budynku skarżącego który jest budynkiem szeregowym, przedstawionego w znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej, z granicami działki nr [...] wykreślonymi na mapie geodezyjnej oraz ze złożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że skarżący niewątpliwie musiał wiedzieć, że posadawia wiatę w ostrej granicy jego działki, bowiem granice działek pomiędzy segmentami budynków biegną wzdłuż ich ścian szczytowych znajdujących się w ostrej granicy. Wynikająca z powyższych okoliczności niezgodność budowy wiaty z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sama w sobie uniemożliwia jej legalizację, co czyni zasadniczo bezprzedmiotowym badanie tego czy inwestor wypełnił wszystkie pozostałe obowiązki wynikające z treści postanowień organu wydanych na podstawie art. 48b ust. 2 Prawa budowlanego. Jednak odnosząc się do tej kwestii stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej nie przedstawiono rzeczowej argumentacji, z której wynikałoby, że inwestor złożył odpowiednio zwymiarowane szkice i rysunki z lokalizacją wiaty, a złożona w tym zakresie dokumentacja nie czyni zadość obowiązkom nałożonym na inwestora postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane (sprostowanym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r., a następnie postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. i postanowieniem z dnia 5 września 2011 r. - dotyczących nakazu usunięcia nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach). Podsumowując powyższe, stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 84 § 1 k.p.a. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako niemajacą usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.