II OSK 263/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.), Sędzia del. NSA Janina Kosowska, , Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 940/12 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej "Jeżyce" w Poznaniu na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 8 listopada 2012 r., IV SA/Po 940/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA) oddalił skargę [...] w Poznaniu (dalej Spółdzielnia) na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) z [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z 27 czerwca 2004 r. mieszkańcy budynków położonych w Poznaniu przy ul. [...] oraz przy ul. [...] wskazali na nieprawidłowości, wady budowlane i niezgodności z dokumentacją techniczną występujące we wskazanych budynkach mieszkalnych. Po dokonaniu analizy zebranych dokumentów i przeprowadzeniu czynności kontrolnych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania (dalej: PINB) postanowieniem z [...] lipca 2005 r., nr [...] nałożył na Spółdzielnię obowiązek dostarczenia odpowiednich ekspertyz oceny stanu technicznego powyżej opisanych budynków. Po przedstawieniu wskazanych ekspertyz i opinii biegłych PINB uznał, że wyczerpane zostały przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej uPb; obecnie t. j. Dz. U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) i dlatego w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w oparciu o art. 51 uPb decyzją z [...] listopada 2006 r., nr [...], znak [...] nałożył na Spółdzielnię określone w niej obowiązki. Na skutek odwołania wniesionego przez Spółdzielnię, WWINB decyzją z [...] lutego 2007 r., nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że niedostatecznie ustalono, z jakiego materiału zostały wykonane ściany budynków zlokalizowanych w Poznaniu przy ul. [...] oraz ul. [...] nr [...], znajdujące się na III piętrze, a treść decyzji administracyjnej, w części dotyczącej tych ścian, nie może zawierać alternatywy uzależnionej od ustaleń dokonanych przez samego zobowiązanego. Po przedłożeniu przez Spółdzielnię ekspertyzy technicznej PINB decyzją z [...] maja 2008 r., nr [...], znak [...], działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb nałożył na Spółdzielnię, jako inwestora budowy budynków mieszkalnych przy ul. [...] i nr [...] oraz przy ul. [...] obowiązki wykonania szczegółowo opisanych w tej decyzji robót budowlanych, sprowadzających się do przebudowy stropów, oznaczonych ścian, poszerzenia wjazdów, przywrócenia ścianom odpowiedniego stanu technicznego, usunięcia zawilgocenia oraz prowadzenia dokumentacji robót nakazanych niniejszą decyzją i przedłożenia tej dokumentacji po ich zakończeniu organowi nadzoru budowlanego. W decyzji określono bardzo szczegółowo sposób wykonania nakazanych robót oraz materiałów budowlanych, bądź sposobu wykonania prac. W dalszej części PINB określił termin wykonania powyższych obowiązków na 6 lat od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna i poinformował o konieczności wykonania wskazanych robót pod nadzorem osób posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane i wykazujących się przynależnością do właściwego samorządu budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia zarzucając PINB naruszenie art. 7 i 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb przez nieprawidłowe nałożenie obowiązków. WWINB decyzją z [...] grudnia 2008 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb nakazał Spółdzielni usunąć w terminie 6 lat od dnia otrzymania decyzji, nieprawidłowości w stanie technicznym wielorodzinnych budynków mieszkalnych posadowionych przy ul. [...] oraz ul. [...] w Poznaniu. Na skutek wniesionej skargi od powyższej decyzji przez Spółdzielnię, WSA w Poznaniu wyrokiem z 3 czerwca 2009 r., IV SA/Po 151/09 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję PINB z [...] maja 2008 r. oraz zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącej zwrot kosztów sądowych. Rozstrzygając ponownie sprawę PINB decyzją z [...] lipca 2010 r. nr [...], znak PINB/RIN/7358/2876/2004, działając na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. i art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb w pkt I nałożył na Spółdzielnię, jako inwestora budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych znajdujących się w Poznaniu przy ul. [...] oraz ul. [...], obowiązek doprowadzenia następujących przegród budowlanych znajdujących się w wymienionych budynkach: ▪ wszystkich stropów międzymieszkaniowych, ▪ wszystkich ścian międzymieszkaniowych na III piętrze, wykonanych z cegły kratówki i pustaków ceramicznych typu U, ▪ wszystkich ścian międzymieszkaniowych z płyt Promonta, do zgodności z wymaganiami normy obowiązującej w czasie budowy ww. obiektów tj. Polskiej Normy PN-87/B-02151/03 "Akustyka budowlana. Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność akustyczna elementów budowlanych". W pkt II decyzji PINB określił termin wykonania ww. obowiązków na 6 lat od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W pkt III decyzji PINB nakazał wszystkie ww. roboty wykonywać pod nadzorem osób posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane i wykazujących się przynależnością do właściwego samorządu zawodowego. Ponadto wszystkie materiały budowlane użyte przy wykonaniu robót budowlanych nakazanych niniejszą decyzją powinny posiadać dokumenty potwierdzające ich dopuszczenie do stosowania w budownictwie. Na skutek odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez Spółdzielnię pismem z 15 lipca 2010 r., WWINB decyzją z [...] września 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb oraz art. 104 § 1 K.p.a., nakazał Spółdzielni jako zarządcy obiektów budowlanych, usunięcie, w terminie 6 lat od dnia wydania niniejszej decyzji, stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym wielorodzinnych budynków mieszkalnych posadowionych przy ul. [...] oraz ul. [...] w Poznaniu, poprzez doprowadzenie do stanu zgodnego z wymaganiami określonymi w normie PN-87-B-02151-3:1999 "Akustyka budowlana. Ochrona przed hałasem w budynkach – izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność akustyczna elementów budowlanych" przegród międzymieszkaniowych we wspomnianych budynkach. Omawiając szeroko wymagania normatywne i powołując się na ekspertyzę techniczną izolacyjności akustycznej z czerwca 2006 r. wykonaną przez dr hab. inż. B. S. i dr inż. J. N. opracowaną na potrzeby niniejszej sprawy WWINB stwierdził, że określono trzy zakresy naruszeń wymogów normowych. 1) po pierwsze stwierdzono, że "(...) ocena właściwości akustycznych stropów w badanych budynkach w stosunku do wymagań normowych zależy w istotny sposób od nawierzchni podłogowych zastosowanych w poszczególnych pomieszczeniach. W tych przypadkach, w których nawierzchnia podłogowa stanowi dodatkową izolację akustyczną (ułożone panele podłogowe lub nawierzchnia typu dywanowego) uzyskano parametry akustyczne stropów zgodne z wymaganiami normowymi (zarówno w zakresie izolacyjności od dźwięków powietrznych jak i uderzeniowych). W tych przypadkach, których nawierzchnia jako sztywna warstwa połączona jest z jastrychem cementowym (parkiet dębowy grubości 22 mm, płytki ceramiczne) izolacyjność akustyczna stropu, zwłaszcza w zakresie tłumienia dźwięków uderzeniowych wykazuje bardzo duże niedobory w stosunku do wymagań normowych (w przypadku płytek ceramicznych niedobory tłumienia dźwięków uderzeniowych wynoszą aż 11 do 17 dB)". 2) Po drugie, w ekspertyzie Instytutu wykazano, że ściany podwójne z płyt Promonta "(...) nie spełniają wymagań normowych; niedobory izolacyjności akustycznej są znaczne (...)", a co więcej "(...) nawet przy bardzo dobrym wykonawstwie ściana podwójna z płyt Promonta grubości 8 cm z wypełnieniem przestrzeni między ściankami składowymi wełną mineralną, lub jak przyjęto w projekcie – luźno zawieszoną płytą pilśniową porowatą charakteryzuje się zbyt małą izolacyjnością akustyczną, aby mogła w budynku osiągnąć parametry akustyczne wymagane dla ścian międzymieszkaniowych". Z tych powodów rozwiązanie to nie spełnia wymagań normowych i to w takim stopniu, że "Niedobór izolacyjności akustycznej należy traktować jako bardzo duży" (niedobory izolacyjności dźwięków powietrznych wynoszą w tym przypadku od 3 do aż 12 dB). 3) Po trzecie wreszcie, co się tyczy ścian ceramicznych grubości 25 cm, to w ekspertyzie Instytutu wyjaśniono, że "(...) na parterze I i II p. nie wymagają [one – WWINB] wprowadzenia żadnych zabezpieczeń – spełniają wymagania normowe". Ta uwaga dotyczy "(...) również ścian na III p. jeżeli zastosowano takie samo rozwiązanie", lecz – jak zastrzeżono – "W przypadku zastosowania zamiast ścian z cegły pełnej ściany z cegły kratówki, może wystąpić pewien niedobór izolacyjności akustycznej". Jednakże konstrukcja ścian na trzecim piętrze wielorodzinnych budynków mieszkalnych posadowionych przy ul. [...] oraz ul. [...] w Poznaniu została szczegółowo opisana w ekspertyzie technicznej z czerwca 2007 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. K. J. i wyklucza ona twierdzenie o spełnianiu wymagań normowych przez te przegrody międzymieszkaniowe. W niniejszej sprawie konieczne było nakazanie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowych budynków w zakresie prawidłowo określonym w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji PINB z [...] lipca 2010 r. tzn. w zakresie: 1) wszystkich stropów międzymieszkaniowych, 2) wszystkich ścian międzymieszkaniowych z płyt Promonta, oraz 3) wszystkich ścian międzymieszkaniowych na III piętrze, wykonanych z cegły kratówki i pustaków ceramicznych typu U, ponieważ nie zostały zachowane wymagania normowe. Omawiając powody, dla których WINB uchylił decyzję organu I instancji – organ odwoławczy wskazał, że PINB nie wskazał, jakie normy i warunki muszą być przez przedmiotowe obiekty spełnione ograniczając się w tym zakresie jedynie do przywołania numeru i tytułu normy mającej w niniejszej sprawie zastosowanie, wadliwie jako adresata obowiązków wskazano inwestora zamiast właściciela bądź zarządcę, wadliwie tj. w sposób mało precyzyjny określono podstawę prawną nałożonych obowiązków powołując wyłącznie tekst jednolity uPb. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Poznaniu wniosła Spółdzielnia zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) prawa materialnego, tj.: art. 66 ust. 1 uPb przez: a) określenie zbyt krótkiego terminu na wykonanie robót wskazanych w osnowie decyzji; b) nakazanie usunięcia nieprawidłowości w zakresie, w jakim budynki wymienione w decyzji spełniają wymogi akustyczne; 2) przepisów postępowania, tj.: a) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 uPb przez błędne uznanie, że w przedmiotowym postępowaniu nie powinni brać udziału w charakterze strony właściciele wyodrębnionych lokali w budynkach, których zarządcą jest Spółdzielnia, a których dotyczy przedmiotowe postępowanie; b) art. 77 w zw. z art. 7 i art. 80 K.p.a. przez: - dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie przyjęcie, że jedynym podmiotem odpowiedzialnym za przywrócenie przedmiotowych budynków do właściwego stanu technicznego jest wyłącznie Spółdzielnia, nie zaś również właściciele poszczególnych lokali; - niewzięcie pod uwagę faktu, że nieprawidłowości w pokryciu stropów i podłóg w budynkach będących przedmiotem niniejszego postępowania były wynikiem samowolnych działań właścicieli bądź innych osób zajmujących lokale w tych budynkach; - niewzięcie pod uwagę faktu, że badania w zakresie spełniania norm akustycznych w budynkach wyszczególnionych w decyzji zostały przeprowadzone jedynie w kilku mieszkaniach i dotyczyły jedynie ścian, a nie stropów; - nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin budynku oraz inwentaryzacji budynków i lokali, co do których istnieje obowiązek dostosowania przegród międzymieszkaniowych celem stwierdzenia w jakim stopniu ich właściciele wykonali samowolnie roboty wykończeniowe, co przyczyniło się do powstania wadliwego stanu technicznego tych budynków w zakresie akustyki, ile spośród lokali znajdujących się w przedmiotowych budynkach posiada nieprawidłową akustykę, czy wszystkie lokale w budynkach określonych w zaskarżonej decyzji przekraczają normy w zakresie akustyki, jak również nieprawidłowe uznanie, że dowód taki nie powinien zostać przeprowadzony przez organ I instancji; c) "art. 138 § 1 ust. 2" K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego; d) "art. 138 § 1 ust. 2" w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, a co za tym idzie uznanie, iż nie znajduje zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Z powodu wskazanych naruszeń skarżąca Spółdzielnia wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę z 26 października 2010 r., nr [...] WWINB wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z 18 stycznia 2011 r., IV SA/Po 954/10, WSA w Poznaniu uchylił decyzję z [...] września 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2010 r. W ocenie tegoż sądu zaskarżona decyzja w sposób wadliwy odnosi się do norm, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 maja 2000 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm (Dz. U. z 2000 r., Nr 51, poz. 617) pkt 2 lp. 13-15, skoro obiekty były wznoszone przed wprowadzeniem tychże norm w życie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pismem z 28 lutego 2011 r., nr [...] WWINB zaskarżając powyższy wyrok w całości. Wyrokiem z 17 lipca 2012 r., II OSK 753/11, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. W uzasadnieniu NSA podzielił pogląd WWINB, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Analizując treść uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z 3 czerwca 2009 r., IV SA/Po 151/09, NSA podkreślił, że sąd I instancji uznał, iż nie jest konieczne dokonywanie rozgraniczenia przyczyn powstania niewłaściwego stanu technicznego obiektów budowlanych. WSA w Poznaniu nie stwierdził, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb nie może dotyczyć przyczyn, które zawarte były w samym projekcie budowlanym i których organ administracji nie dostrzegł, wydając decyzję zatwierdzającą ten projekt. Sąd wojewódzki nie stwierdził też, że nie mogą to być te przyczyny, które istniały już w dniu wydawania pozwolenia na użytkowanie obiektu i nie zostały dostrzeżone przez organ administracji wydający tę decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę opisanym na wstępie wyrokiem IV SA/Po 940/12 i oddalając skargę Spółdzielni WSA w Poznaniu stwierdził, że jego obowiązkiem było dokonanie oceny realizacji przez organy nadzoru budowlanego powyżej opisanych wskazań, a nie formułowanie nowych wytycznych w tej samej sprawie. Podkreślono, że orzeczenie wydawane jest w warunkach związania wyrokiem NSA oraz pierwotnego wyroku WSA w Poznaniu IV SA/Po 151/09. W ocenie sądu I instancji WWINB w decyzji z 7 września 2010 r. wypełnił ten obowiązek w sposób należyty, a wobec tego skargę należało oddalić. Wskazano, że WWINB zasadnie stroną prowadzonego postępowania uczynił Spółdzielnię, jako zarządcę obiektu budowlanego, a nie poszczególnych członków Spółdzielni. W ocenie sądu I instancji WWINB opierając się na zgromadzonych w aktach sprawy ekspertyzach i opiniach organ nadzoru budowlanego w precyzyjny sposób wskazał rozbieżności pomiędzy stanem technicznym kontrolowanych budynków, a stanem wymaganym przez normy techniczno-budowlane. W kolejnej decyzji wydanej w sprawie usunięto z treści rozstrzygnięcia uprzednie arbitralne wskazania technologii oraz wyrobów budowlanych, jakimi winna Spółdzielnia posłużyć się w wykonaniu nakazanych jej robót budowlanych. Organ odwoławczy wspierając się na sporządzonych w sprawie ekspertyzach i opiniach oraz poddając ich analizie, zasadnie nakazał Spółdzielni usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynków. Prawidłowo, uwzględniając wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 3 uPb, wskazano jakie normy i warunki musza być spełnione odnośnie obiektów budowlanych. Skargą kasacyjną Spółdzielni zaskarżono ww. wyrok w całości zarzucając: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "Ppsa") - naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, tj.: art. 153 Ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie się do ocen i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA z 17 lipca 2012 r., przejawiające się w niedokonaniu właściwej oceny czy w decyzji zostało określone, jakie normy i warunki powinny być spełnione oraz, czy w kontrolowanej decyzji organ administracji nie narzuca adresatowi konkretnych sposobów i technologii realizacji nałożonych obowiązków; art. 141 § 4 zd. 1 Ppsa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego wyroku; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb poprzez jego błędną wykładnię i w związku z tym przyjęcie, że organy w sposób prawidłowy nałożyły na jego podstawie określone obowiązki na stronę skarżącą. Mając na względzie powyższe Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przewidzianych przepisami prawa. W ocenie Kasatora, przywołującego motywy wyroku WSA w Poznaniu z 3 czerwca 2009 r., w zakresie nakazu ich respektowania nakazanego wyrokiem NSA, sąd I instancji nietrafnie uznał, że organ prawidłowo nałożył na skarżącą Spółdzielnię oznaczone obowiązki. Błędnie przyjęto, że dostosowania do wymogów akustycznych wymagają wszystkie stropy międzymieszkaniowe, w tym także te, które posiadają drewniane panele podłogowe. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniać ma wymagań z art. 141 § 4 Ppsa, w szczególności gdy chodzi o ocenę wypełnienia przez organ wytycznych w zakresie precyzyjnego określenia rozbieżności w kontrolowanych obiektach i związanych z tym obowiązków dostosowania ich stanu technicznego do obowiązujących przepisów. Naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb dopatruje się Kasator w tym, że cyt. przepis znajduje zastosowanie do stanów faktycznych, w których obiekt budowlany ze względu na niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do nieodpowiedniego stanu faktycznego, który wymaga interwencji organu nadzoru budowlanego nakazującego usunięcie nieprawidłowości. Skoro część ze stropów międzymieszkaniowych wyposażono w panele, prowadzące do tego, że nie dochodzi tam do naruszenia norm akustycznych, to zastosowanie cyt. przepisu było w tym wypadku wyłączone. Pełnomocnik Spółdzielni ustanowiony w sprawie złożył przed rozprawą pismo procesowe, w którym pogłębił argumentację podniesionych już w skardze kasacyjnej argumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Ponieważ w sprawie orzekał już NSA wyrokiem z 17 lipca 2012 r., II OSK 753/11, przeto konieczne jest przywołanie zasadniczych wywodów tam zawartych, albowiem z mocy art. 190 Ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przypomnieć zatem należy, iż w/w wyrokiem uchylono wyrok WSA w Poznaniu IV SA/Po 954/10 uwzględniający skargę Spółdzielni. NSA w wyroku II OSK 753/11 podkreślił nakaz związania przez WSA w Poznaniu jego uprzednim wyrokiem wydanym w granicach sprawy, a to wyrokiem z 3 czerwca 2009 r., IV SA/Po 151/09. W cyt. ostatnio wyroku wyraźnie przesądzono, że w sprawie zachodził stan faktyczny dający podstawę do stosowania przez organy nadzoru budowlanego przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb. Opowiadając się za dopuszczalnością wydania decyzji na podstawie cyt. przepisu prawa materialnego i akcentując nakaz związania własnym wyrokiem z mocy art. 153 Ppsa, sąd wojewódzki zaaprobował zasadność nałożenia na Spółdzielnię wskazanych w decyzji WWINB obowiązków. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 153 Ppsa. Cyt. przepis stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z wyroku IV SA/Po 151/09 wynika, że sąd ten uznał, iż błędne było arbitralne i uznaniowe określenie materiałów, sposobu realizacji i technologii robót nakazanych w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb. W wytycznych zawartych w powyższym wyroku zalecono organom skupienie się na wskazaniu rozbieżności między stanem technicznym budynków, a stanem wymaganym przez odpowiednie normy, przy czym zakres i kierunek zmian powinien wynikać z dokumentacji sporządzonej przez osoby do tego uprawnione. Zdaniem ponownie orzekającego w sprawie WSA w Poznaniu kontrolowana przezeń decyzja odpowiada wymogom określonym w wyroku IV SA/Po 151/09. Ocenę te podziela orzekający w sprawie Sąd, co prowadzi do wniosku, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 153 Ppsa. Wbrew wywodowi Kasatora sąd I instancji zastosował się do wskazań zawartych w cyt. wyroku, trafnie uznając, że decyzja WWINB precyzyjnie wskazuje rozbieżności między stanem technicznym kontrolowanych budynków, a stanem wymaganym przez normy techniczno-budowlane. W oparciu o wskazania zawarte w konkretnie przywołanych, zarówno w decyzji organu odwoławczego, jak i w wyroku sądu a quo, ekspertyzach i opiniach zasadnie nakazano Spółdzielni usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Ubocznie stwierdzić należy, że zarówno sąd I instancji, jak i organ odwoławczy nie powoływali się, jak to wskazano w skardze kasacyjnej (s. 4), na § 236 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a § 326 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm.). Ne jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 Ppsa, wedle którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zawiera kwestionowany skargą kasacyjną wyrok sądu wojewódzkiego. To, że Spółdzielnia nie akceptuje aprobaty sądu I instancji dla decyzji WWINB nie oznacza naruszenia wskazanego przepisu Ppsa. Sąd wojewódzki obszernie przywołał stan faktyczny sprawy, zapadające decyzje oraz wyroki sądów administracyjnych w granicach tej sprawy. Wskazując na treść kontrolowanej decyzji WSA w Poznaniu doszedł do przekonania, że spełnia ona przede wszystkim wymogi stawiane organowi, a wynikające z prawomocnego wyroku IV SA/Po 151/09. Z tych względów skargę Spółdzielni uznano za nieuzasadnioną. Nie jest także trafny zarzut błędnej wykładni przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 uPb. Cyt. przepis stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Rzecz jednak w tym, że Kasator stawiając zarzut błędnej wykładni powyższego przepisu, w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne organów nadzoru budowlanego w zakresie oznaczenia wszystkich stropów międzymieszkaniowych, które wymagają przeprowadzenia nakazanych robót, podczas gdy na części z nich znajdują się panele podłogowe, co oznacza zbędność nakazywania dostosowania ich do obowiązujących norm. W judykaturze trafnie wskazuje się, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Ppsa). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 Ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 sierpnia 2013 r., I OSK 611/12, LEX nr 1372101). Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Zarzutem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego nie można zwalczać prawidłowości poczynionych przez organy orzekające w sprawie ustaleń faktycznych, przeto i ten zarzut skargi kasacyjnej uznać należy za chybiony. Te okoliczności prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało jej oddalenie na zasadzie art. 184 Ppsa.