I GSK 436/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 543/12 w sprawie ze skargi J. Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. Spółki z o.o. w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 543/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością J. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia alkoholu etylowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. W wyniku kontroli przeprowadzonej w spółce z o.o. J. ustalono, że w okresie od 1 lipca 2007 r. do 30 czerwca 2008 r. Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu rozcieńczalnikami wytworzonymi na bazie alkoholu etylowego, dokonując błędnej klasyfikacji towarów do kodu CN 3814 00 90, PKWiU 24.30.22-7 rozpuszczalniki i rozcieńczalniki organiczne, zamiast do kodu CN 2207 20 00, PKWiU 15.92.12 - alkohol etylowy skażony. Postanowieniem z dnia [..] września 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w L. wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych o nazwach handlowych "V." i "L." - na podstawie faktur zakupu nr 0001 i nr 0002 z dnia [..] listopada 2007r. oraz nr 001/08 i nr 002/08 z dnia [..] marca 2008 r. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego I w L. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. określił spółce z o.o. J. kwotę podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego alkoholu etylowego skażonego w łącznej kwocie 4 320 266 zł, w tym za listopad 2007 r. w kwocie 2 334 032 zł oraz za marzec 2008 r. w kwocie 1 986 234 zł. Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że Spółka na podstawie faktur nr 0001 i nr 0002 z dnia [...] listopada 2007 r. wystawionych przez firmę "O" G. dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów zaklasyfikowanych przez wystawcę faktur do kodu CN 3814 0090 w ilości 53.688,8 litrów. Towary o tym samych kodzie CN były także przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, dokonanego przez Spółkę na podstawie faktur nr 001/08 i nr 002/08 z dnia [...] marca 2008r wystawionych przez firmę "V", w łącznej ilości 45.520 litrów. Powołując się na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym również na pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...] maja 2009 r. organ stwierdził, że firmy: " O" G. oraz firma V. zgłosiły do Urzędu Celnego we F, przesyłki z "rozpuszczalnikami i rozcieńczalnikami do farb i lakierów" taryfikując przedmiotowy towar do kodu CN 3814 0090 w oparciu o Wiążącą Informację Taryfową [...] z dnia [...] marca 2006 r. Na wniosek Ministerstwa Finansów niemiecka administracja celna przekazała dokumentację dotyczącą wyników badań próbek towarów pobranych w ramach postępowania wolnocłowego przy zgłoszeniu towarów zwolnionych z podatku na podstawie w/w faktur. Z badań przeprowadzonych przez niemiecką administrację celną w zakresie zgodności zastosowanych klasyfikacji przedmiotowych wyrobów wynika, iż zgłoszony przez firmę V. kod CN 3814 0090 nie został potwierdzony i nie był zgodny z towarem opisanym w powoływanej Wiążącej Informacji Taryfowej [..] z dnia [...] marca 2006 r. Stwierdzono, że zgłoszone towary powinny być klasyfikowane do kodu CN 2270 2000, tj. alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone. Wyroby te były zgłoszone przez firmę "V. do przesyłki w 9120 sztukach kanistrów 5 litrowych i ujęte zostały pod numerami rejestru [...] i [...]. Niemiecka administracja celna poddała weryfikacji także towar zgłoszony do kodu CN 3814 0090 przez firmę "O", który został zarejestrowany pod numerami [...] i [...]. W wyniku weryfikacji ustalono, że wyroby te nie spełniają wymogów w pełni skażonych towarów w myśl przepisów państw członkowskich, opisanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22.11.1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji, że w myśl art.12 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą ją wystawiono, a na podstawie art.10 ust.3 lit.a Rozporządzenia Wykonawczego posiadacz [...] może korzystać z niej w odniesieniu tylko do określonego towaru, jeżeli wykaże, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem, a towarem opisanym w przedstawionej informacji. Dyrektor Izby wyjaśnił, że Wiążąca Informacja Taryfowa WIT nr [...] z dnia [...].03.2006 r. wydana przez niemieckie władze celne, zawiera następujące informacje: —w polu 6 kod 3814009090, —w polu 7 (opis towaru) - informacje wnioskodawcy: towar przygotowany z bioetanolu i innego organicznego rozpuszczalnika i denaturatora, zastosowanie: w drukarniach do czyszczenia maszyn poligraficznych, ponadto w przemyśle lakierniczym i kosmetycznym, wynik badań: brak zapisu, cechy zewnętrzne: bezbarwna przezroczysta ciecz o nieprzyjemnie gorzkim smaku w plastikowej butelce, dane dotyczące składu i nazwy: "S 100.8" - obecność zawartego w towarze obok alkoholu rozpuszczalnika została zbadana z zastosowaniem chromatografii cienkowarstwowej, otrzymane wyniki badania wykazały rozpuszczalnik organiczny złożony, - w polu 8 (nazwa handlowa i informacje dodatkowe) określono rodzaj towaru (rozcieńczalnik lakierów i farb) i opisano jego skład surowcowy: 95% bioetyloalkohol, 1% glikol propylenowy, 0,3 g/100 I denatoniumbenzoesan. Organ powołał się na dokumentację niemieckiej administracji celnej, z której wynika, że po przeprowadzeniu badań w zakresie zgodności zastosowanych klasyfikacji towarowych ustalono, że zgłoszony przez V. kod CN 3814 0090 nie został potwierdzony i nie był zgodny z towarem opisanym w [..] z dnia 16 marca 2006 r. Towary zgłoszone przez V. do przesyłki zapakowanej w 9120 sztuk kanistrów litrowych powinny być klasyfikowane do kodu CN 2270 20 00. Weryfikacji przez niemiecką administrację celną poddano również towar zgłoszony do kodu 3814 00 90 przez firmę O. i ustalono, że wyroby te nie spełniają wymogów w pełni skażonych towarów opisanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił ponadto, że w dniu [..] listopada 2007r. Naczelnik Urzędu Celnego I w L. pobrał z cysterny o numerze rejestracyjnym [...] próbki towaru określonego jako "rozpuszczalnik do farb i lakierów" z zadeklarowanym kodem CN 3814 009080 z dostawy od O. Jedną z próbek przekazano do badań do C.L.L. Izby Celnej w W., które po przeprowadzeniu badań poinformowało, że próbkę tę stanowi alkohol etylowy o stężeniu 95,71 =/- 0,05 (% objętości) skażony benzoesanem denatonium (bitrexem). W próbce stwierdzono obecność glikolu propylenowego (1,2 - propanodioiu); 0,95+/- 0,10 (% objętości) co stanowi 1,22 +/- 0,12 (% mas), t-butanolu: około 0,1 (% obj.) co stanowi około 82 gramy na 100 litrów próbki) oraz nieznacznych ilości metanolu. Ustalono, że skład przedmiotowej próbki towaru nie odpowiada składowi z załączonego oświadczenia dostawcy, ponieważ w badanej próbce nie stwierdzono I - butanolu, natomiast zidentyfikowano t-butanol. Zdaniem Centralnego Laboratorium Celnego, dodatek do alkoholu etylowego skażonego benzoesanem denatonium glikolu propylenowego i t-butanolu w niewielkiej ilości tj. w sumie ok. 1 % obj., nie zmienia klasyfikacji taryfowej towaru. Mając na uwadze całość badania stwierdzono, że próbka stanowi alkohol etylowy skażony klasyfikowany do podpozycji 2207 20 Wspólnej Taryfy Celnej. Powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., zarzucając naruszenie prawa materialnego, to jest §1 ust. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, zwalniający od akcyzy alkohol etylowy zawarty w nabywanych wewnątrzwspólnotowo w opakowaniach jednostkowych o pojemności do 5 litrów, rozpuszczalnikach i rozcieńczalnikach złożonych organicznych pozostałych, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczony symbolem P. 22- 79 i kodem CN ex 38140090, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w następstwie niewłaściwej interpretacji pojęcia "wiążącej informacji taryfowej". Zarzuciła również niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie pojęcia "wiążącej informacji taryfowej", a także naruszenie przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę spółki z o.o. J. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w L.. WSA stwierdził, że skarżąca na podstawie faktur nr 0001 i 0002 z dnia [..] listopada 2007 r. wystawionych przez firmę "O." dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów zaklasyfikowanych przez wystawcę faktur do kodu CN 3814 0090 w ilości 53. 688,8 I. Wyroby o tym kodzie były także przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonanego przez skarżącą na podstawie faktur nr 001/08 i nr 002/08 z dnia 27 marca 2008 r. wystawionych przez firmę V. w ilości łącznej 45.520 I. Sąd stwierdził, że organ celny przedstawił dowód w postaci pisma z Ministerstwa Finansów z dnia 13 maja 2009 r. z którego wynika, że w/w firmy "O" i "V" zgłosiły do Urzędu Celnego we F. przesyłki z rozpuszczalnikami i rozcieńczalnikami do farb i lakierów taryfikując towar do kodu CN 3814 0090 w oparciu o Wiążącą Informację Taryfową [...] z dnia 16 marca 2006 r. Na wniosek Ministerstwa Finansów niemiecka administracja celna przesłała dokumentację dotyczącą wyników badań próbek towarów, pobranych w ramach postępowania wolnocłowego przy zgłoszeniu towarów zwolnionych od podatku na podstawie w/w faktur. Jak się okazało zgłoszony przez firmę "V." kod CN 3814 00 90 nie został potwierdzony i nie był zgodny z towarem opisanym w powoływanej Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia 16 marca 2006r. Towary te winny być klasyfikowane do kodu CN 2207 20 00 alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone. Niemiecka administracja celna dokonała również weryfikacji towaru zgłoszonego do kodu CN 3814 0090 przez firmę "O". Weryfikacja ta wykazała iż zgłoszone wyroby nie spełniają wymogów w pełni skażonych towarów w myśl przepisów państw członkowskich opisanych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22 listopada1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego. Ponadto, w dniu [...] listopada 2007 r. Naczelnik Urzędu I Celnego w L. pobrał próbki towaru dostarczanego przez firmę "O." jako "rozpuszczalnik do farb i lakierów" z zadeklarowanym kodem 3814 0090. Próbki te przesłano do Centralnego Laboratorium Celnego Izby Celnej w W. (dalej: CLC). W piśmie z dnia 11[...] lutego 2008 r. Centralne Laboratorium Celne poinformowało, że przedmiotową próbkę stanowi alkohol etylowy o stężeniu 95,71 =/-0,05 (%objętości) skażony benzoesanem denatonium (bitrexem) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 stycznia 2006 r. w sprawie środków dopuszczonych do skażanie alkoholu etylowego (Dz. U. nr 8 poz. 49). W próbce stwierdzono obecność glikolu propylenowego ( 1,2- propanodiolu ) , 0,95 +/-0,10 (% objętości) co stanowił ,22 +/-0.12 (%obj.) co stanowi około 82 gramy na 100 litrów próbki oraz nieznacznych ilości metanolu. Skład przedmiotowej próbki towaru nie odpowiadał składowi z załączonego oświadczenia dostawcy, ponieważ w badanej próbce nie stwierdzono l-butanolu, natomiast zidentyfikowano t-butanol. Zdaniem Centralnego Laboratorium Celnego dodatek do alkoholu etylowego skażonego benzoesanem denatonium glikolu propylenowego i t-butanolu w niewielkiej ilości nie zmienia klasyfikacji taryfowej towaru. Mając na uwadze całość badania stwierdzono, że próbka stanowi alkohol etylowy skażony klasyfikowany do podpozycji 2207 20 Wspólnej Taryfy Celnej. Sąd I instancji uznał, że organy orzekające w sprawie zasadnie przyznały moc dowodów informacji niemieckiej administracji celnej i Centralnego Laboratorium Celnego. Sąd I instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż organy podatkowe prawidłowo zaklasyfikowały przedmiotowy towar do kodu CN 2207 20 00 jako alkohol etylowy skażony, którego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegało opodatkowaniu akcyzą. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że są one nieuzasadnione. W szczególności nie doszło do naruszenia §1 ust.8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 2007 r., gdyż przepis ten nie ma zastosowania do towarów klasyfikowanych do kodu CN 2207 20 00. Zdaniem Sądu I instancji nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego, ponieważ organy uwzględniły w sprawie całokształt materiału dowodowego. WSA nie podzielił również zarzutu naruszenia art.201 §1 pkt 2 ordynacji podatkowej, a odnosząc się do zarzutu dotyczącego Wiążącej Informacji Taryfowej, wskazał, że zgodnie z art.12 ust.3 WKC osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji. W oparciu o art.10 ust.3 lit.a Rozporządzenia Wykonawczego stwierdził, że nie mogą występować żadne różnice w składzie czy cechach fizyko- chemicznych towarów. J. sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódki Sąd Administracyjny w L. w celu umorzenia postępowania" oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła: 1/ Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię - § 1 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10.10.2007 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 196 poz. 1416 ), poprzez przyjęcie braku istnienia podstaw do jego zastosowania oraz zwolnienia od akcyzy alkoholu etylowego zawartego w nabywanych wewnątrzwspólnotowo w opakowaniach jednostkowych o pojemności do 5 litrów, rozpuszczalnikach i rozcieńczalnikach złożonych organicznych pozostałych, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczonych symbolem PKWiU ex 22- 79 i kodem CN ex 3814 00 90, w środkach zapobiegających zamarzaniu i pozostałych płynach usuwających oblodzenie, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczony symbolem PKWiU ex 24.66.33-50 i kodem CN ex 3820 00 00 oraz w produktach ułatwiających rozpalanie ognia, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, bez względu na symbol PKWiU i kod CN, - przepisów prawa materialnego i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie interpretacji pojęcia "wiążącej informacji taryfowej" (WIT). 2/ Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit, a i c p.p.s.a. w zw. z art. 120, 121 § 1, 122, 124, 187 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oddalił skargę w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Zarzuciła, że w przedmiotowej sprawie organ podatkowy działał z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa z tego powodu, iż w przedstawionym stanie faktycznym brak było podstaw do stwierdzenia obowiązku zapłaty podatku akcyzowego z powodu możliwości zastosowania par. 1 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10.10.2007 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 196 poz. 1416). Zarzuciła brak wyczerpującego i wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie faktów znanych organowi podatkowemu z urzędu w postaci opinii biegłych w takich samych stanach faktycznych, co prowadzi, w ocenie skarżącej, do naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego. Ponadto wskazała na naruszenie zasady umacniania zaufania obywateli do organów podatkowych, na co wskazuje utrzymanie w mocy decyzji organu administracji publicznej nieodpowiadającej w żadnej mierze obowiązującemu prawu. - - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa przejawiające się w tym, że Sąd pomimo trwania w tym samym czasie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez niemieckie służby celne i które niewątpliwie miało wpływ na wynik toczącej się sprawy, nie zawiesił postępowania. W motywach skargi zarzuciła, między innymi, że Sąd dokonał nieprawidłowej wykładni pojęcia "wiążącej informacji taryfowej (WIT)". Wskazała, że zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację. Jednakże powinna istnieć całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji. Nie mogą występować różnice w składzie czy cechach fizyko-chemicznych. Na podstawie badań przeprowadzonych przez niemiecką administrację celną w zakresie zgodności zastosowania klasyfikacji badanych wyrobów stwierdzono, że zgłoszone do przesyłki towary powinny być klasyfikowane do kodu CN 2270 2000. Nie uznano jednak, iż występuje różnica w składzie spornych towarów. Wskazała, że w związku z tym, na podstawie przywołanych w skardze kasacyjnej wyników opinii biegłych (wydanych w innych sprawach) należałoby dojść do wniosku, że kwestionowane próbki powinny zostać zakwalifikowane do kodu CN 38140090, PKWiU 24.30.22-7 jako rozpuszczalniki i rozcieńczalniki. Stwierdziła również, że stanie faktycznym sprawy nie mają zastosowania przepisy §18 ust.1 pkt 2a lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. z 2006 r., Nr.72, poz.500). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w L.i wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej - p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik powołał się na obydwie podstawy kasacyjne wymienione w przepisie art. 174 p.p.s.a. Wobec podniesienia zarówno zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega drugi z zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Oceniając zarzut naruszenia przepisów postępowania przede wszystkim należy wskazać, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut ten może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że art.3§1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środku przewidziane w ustawie. W rozpoznanej sprawie Sąd I instancji dokonał kontroli postępowania przeprowadzonego przez organy podatkowe i zastosował środki przewidziane ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA nie stwierdził aby kontrola organów podatkowych została przeprowadzona przez Sąd I instancji w sposób naruszający prawo. Skarżąca zarzuca Sądowi I instancji, że ten dokonał niewłaściwej kontroli działalności organów podatkowych i oddalił skargę, w sytuacji gdy organy te prowadziły postępowanie z naruszeniem art. 120, 121 § 1, 122, 124, 187 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej:o.p.). Naruszenie wskazanych wyżej przepisów skarżąca uzasadnia nieuwzględnieniem faktów "znanych organowi z urzędu", to jest nieskorzystaniem z opinii biegłych wydanych w innych postępowaniach podatkowych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego II. Ponadto zarzuca organom podatkowym nie powołanie biegłego w celu, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, ustalenia składu chemicznego i następnie dokonania klasyfikacji do właściwego kodu CN nabytych wewnątrzwspólnotowo przez stronę towarów. Zarzuty są nieuzasadnione. Jak wynika z ustalonego przez organy podatkowe i zaakceptowanego przez WSA stanu faktycznego sprawy, ustaleń co do składu chemicznego będących przedmiotem postępowania towarów organy podatkowe dokonały, w odniesieniu do towarów nabytych od V., na podstawie informacji uzyskanej od niemieckiej administracji celnej, która pobrała próbki towaru, ustaliła ich skład, stwierdziła, że "niewielka zawartość 1,2 - glikolu propylenowego nie nadała towarowi charakteru złożonego rozpuszczalnika do pozycji 3814 KN" i na tej podstawie określiła, że towar zgodnie z jego właściwościami został zaszeregowany jako denaturowany alkohol etylowy do pozycji 2207. Skład chemiczny towaru nabytego od firmy O. został ustalony na podstawie informacji niemieckiej administracji celnej, ale również na podstawie badań przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne Izby Celnej w W. na próbce towaru pobranej przez organ podatkowy I instancji dnia [..] listopada 2007 r. CLC ustaliło skład chemiczny badanego towaru i stwierdziło, że dodatek do alkoholu etylowego skażonego benzoesanem denationum glikolu propylenowego i t- butanolu w niewielkiej ilości nie zmienia klasyfikacji towaru, a więc próbka stanowi alkohol etylowy skażony i wyraziło opinię, że towar powinien być klasyfikowany do podpozycji 2207 20 Taryfy Celnej. Z opinii CLC wynika również, że skład próbki towaru nie odpowiada składowi z załączonego oświadczenia dostawcy (czyli firmy O.), ponieważ w badanej próbce nie stwierdzono obecności 1- butanolu, natomiast zidentyfikowano t- butanol. W ocenie NSA, wobec ustalenia składu chemicznego towarów na podstawie wyżej przedstawionych dowodów, w tym opinii wyspecjalizowanej jednostki - CLC, nie można skutecznie postawić organom podatkowym zarzutu naruszenia przepisu art.122 i 187§1 ordynacji podatkowej nakazujących organom podatkowym podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Nie jest więc naruszeniem wskazanej zasady niepowołanie przez organy podatkowe, w stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, biegłego w celu - jak wynika z uzasadnienia kasacji - ustalenia i oceny składu chemicznego towarów. Podkreślić należy, że strona w trakcie postępowania podatkowego nie występowała z wnioskiem o powołanie biegłego, a zarzut ten pojawił się dopiero na etapie skargi kasacyjnej. Ponadto, postawienie zarzutu nieskorzystania z opinii biegłego należy powiązać z zarzutem naruszenia art. 197§1 o.p., który to zarzut w skardze kasacyjnej nie został sformułowany. Nie ma usprawiedliwionych podstaw również zarzut nieskorzystania z opinii biegłych wydanych w innych, w ocenie skarżącej Spółki podobnych sprawach. Strona powołała się na te opinie dopiero na etapie postępowania kasacyjnego, przywołując niewielkie fragmenty tych opinii. Poza tym, nie można uznać za fakty znane organowi z urzędu i niewymagające dowodu, opinii wydanych przez biegłych w innych sprawach prowadzonych przez inny organ. Powołując się na opinie wydane w innych sprawach strona wskazała na postępowania prowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego II w L., podczas gdy organem I instancji prowadzącym postępowanie podatkowe w rozpoznanej sprawie był Naczelnik Urzędu Celnego I w L.. Niezależnie od powyższego, w stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, nie można Sądowi I instancji skutecznie postawić zarzutu nieprawidłowej kontroli postępowania organów podatkowych w sytuacji, gdy strona powołała się na opinie biegłych wydane w innych sprawach dopiero na etapie postępowania kasacyjnego. Utrzymanie w mocy decyzji, z której treścią strona się nie zgadza nie stanowi o naruszeniu przez organy podatkowe zasady zaufania. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła również naruszenie art.3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art.201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przejawiające się tym, że WSA pomimo trwania w tym samym czasie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez niemieckie służby celne, które to postępowanie miało, w ocenie strony, wpływ na wynik toczącej się sprawy, nie zawiesił postępowania. NSA zauważa, że wskazane przepisy nie dotyczą odmowy zawieszenia postępowania przez Sąd, ale dokonania przez Sąd kontroli działania organów podatkowych w przedmiocie zawieszenia przez nie postępowania podatkowego. Zarzut ten jest nieuprawniony, kwestia zawieszenia postępowania podatkowego była przedmiotem oceny sądu administracyjnego w innym postępowaniu. Dyrektor Izby Celnej w L. postanowieniem z dnia [..] kwietnia 2012 r. odmówił zawieszenia postępowania podatkowego i po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał postanowienie własne w mocy. Postanowienie to Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., który wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 835/13 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to § 1 ust. 8 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 2007 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 196 poz. 1416) poprzez jego niezastosowanie, należy wyjaśnić, że w ww. rozporządzeniu zmieniającym nie ma ustępu 8. Natomiast na podstawie §1 pkt 2 rozporządzenia zmieniającego, w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 72, poz. 500, Nr 99, poz. 688 i Nr 243, poz. 1766) w § 18 dodano ust. 7, a także ust. 8 w brzmieniu "Zwalnia się od akcyzy alkohol etylowy zawarty w nabywanych wewnątrzwspólnotowo, w opakowaniach jednostkowych o pojemności do 5 litrów, rozpuszczalnikach i rozcieńczalnikach złożonych organicznych pozostałych, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczonych symbolem PKWill ex 22- 79 i kodem CN ex 3814 00 90, w środkach zapobiegających zamarzaniu i pozostałych płynach usuwających oblodzenie, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczonych symbolem PKWiU [...] i kodem CN ex [...] 00 00 oraz w produktach ułatwiających rozpalanie ognia, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, bez względu na symbol PKWiU i kod CN.". Pomimo nieprecyzyjnego sformułowania zarzutu, z treści skargi kasacyjnej wynika, że dotyczył on w istocie naruszenia zacytowanego ust.8. Zarzut jest nieuzasadniony i organy podatkowe prawidłowo nie zastosowały w sprawie tego przepisu. Przepis §18 ust.8 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego jest podstawą do zwolnienia z akcyzy alkoholu etylowego, ale tylko tego który jest nabywany w opakowaniach jednostkowych do 5 litrów i jest zawarty (w zakresie dotyczącym tej sprawy) w rozpuszczalnikach i rozcieńczalnikach złożonych organicznych pozostałych, zawierających w swym składzie alkohol etylowy, oznaczonych symbolem PKWiU ex 24.30.22-79 i kodem CN ex 3814 00 90. Jak wynika z niepodważonego stanu faktycznego skarżąca nabyła wewnątrzwspólnotowo od V. 9120 sztuk karnistrów 5 litrowych zawierających rozcieńczalniki i rozpuszczalniki do farb i lakierów, który to towar winien być klasyfikowany do kodu CN 2207 20 00. Wobec ustalenia, że nabyte przez skarżącą towary określone jako rozpuszczalniki i rozcieńczalniki winny być klasyfikowane do kodu CN 2207 20 00, a nie do kodu CN 3814 00 90, brak jest podstaw do zwolnienia z akcyzy na podstawie §18 ust.8 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego alkoholu etylowego zawartego w tych towarach. Skarżąca zarzuciła również dokonanie przez Sąd I instancji nieprawidłowej wykładni pojęcia "wiążącej informacji taryfowej WIT". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca zarzuca naruszenie art.12 ust.2 WKC i upatruje naruszenia ww. przepisu w tym, że nie ustalono, iż występuje różnica pomiędzy składem towaru opisanego w wiążącej informacji taryfowej, a składem towarów będących przedmiotem niniejszego postępowania, a pomimo tego zaklasyfikowano towary do kodu CN 2207 20 00, a nie do kodu CN 3814 00 90 wynikającego z WIT’u. Zarzut jest nieuzasadniony. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w myśl art.12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1992.302.1 ze zm., przywoływanego jako WKC) wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru. Wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Zapis, iż osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji znajduje się w art.12 ust.3 WKC. WSA odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dokonania przez organy podatkowe niewłaściwej interpretacji pojęcia WIT, prawidłowo wyjaśnił, że w myśl art.12 ust.3 WKC osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w WIT. Dodatkowo WSA powołał się na art.10 ust 3 rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1993.253.1, przywoływanego jako Rozporządzenie Wykonawcze), który stanowi, że posiadacz WIT może korzystać z niej w odniesieniu tylko do określonego towaru, jeżeli wykaże, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w WIT, w szczególności nie mogą się pojawiać różnice w składzie czy cechach fizyko-chemicznych. Przedstawiona przez Sąd I instancji, dokonana na podstawie WKC i Rozporządzenia Wykonawczego interpretacja zasad stosowania WIT jest prawidłowa. W kontekście przywołanych przepisów WKC i Rozporządzenia Wykonawczego, przede wszystkim podkreślić należy, że strona skarżąca nie jest posiadaczem WIT’u na który się powołuje, a wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w zakresie klasyfikacji celnej wobec osoby, na którą wystawiono informację. Posiadaczem WIT’u była firma O., a C> po przeprowadzeniu analizy próbki towaru dostarczonego przez tę firmę stwierdziło, że skład próbki nie odpowiada składowi wskazanemu przez dostawcę. Z wyżej wyłożonych przyczyn NSA na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z §14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), a na podstawie art.207§2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia od J. sp. z o.o. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w L. części kosztów postępowania kasacyjnego uznając, że sytuacja materialna skarżącej kasacyjnie, która uzasadniała zwolnienie jej od kosztów sądowych jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem przewidzianym w tym przepisie uzasadniającym takie rozstrzygnięcie.