IV SA/Wa 1937/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie Wójt Gminy M. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" w miejscowości R. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko i aneksem do tej prognozy. Przedmiotem tego projektu była zabudowa terenów o pow 76 ha 3 elektrowniami wiatrowymi wraz z komunikacją. Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w R. nr [...] na podstawie art. 106 § 4 i art. 123 k.p.a, art. 17 pkt 7 lit.c ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. Nr. 80, poz.717 z późn. zm), art. 23 ust. 5, art. 30 ust 3, art. 33 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody (D.U. z 2009 r, Nr 151, poz.1220 z późn. zm.) odmówił uzgodnienia projektu. Organ I instancji ustalił, że obecnie teren jest niezabudowany i w całości leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] na mocy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] nr [...], poz. [...] ze zm. Ponadto położony jest w odległości ok 7 km od obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...], 5 km od obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "[...]", 3 km od obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "[...]", 12 km od obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "[...]" oraz w odległości 2,5 km od obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty "[...]" stanowiącego wraz z szeroko rozumianą doliną rzeki J. korytarz ekologiczny. W związku z tym z uwagi na bliskie sąsiedztwo szeregu obszarów Natura 2000 projekt planu wymaga uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody oraz z uwagi na to że tereny te położone są w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] wymagają uzgodnienia z RDOŚ na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody. Organ stwierdził, że przeznaczenie przedmiotowych terenów pod budowę elektrowni wiatrowych będzie negatywnie oddziaływało na zasoby przyrodnicze (krajobraz, zwierzęta w szczególności ptaki i nietoperze), jak również cele utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (funkcjonowanie korytarzy ekologicznych, wyróżniający się krajobraz, zaspokajanie potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem). Projekt doprowadzi do złamania § 3 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] maja 2005 r w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (D.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm) i może generować działania wymienione w art. 33 ust 1 ustawy o ochronie przyrody i znacząco oddziaływać negatywnie na gatunki ptaków i nietoperzy chronionych w ramach Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 oraz na jej spójność. Zdaniem Organu I instancji wysokie elektrownie wiatrowe (do kilkudziesięciu metrów) nie są elementem krajobrazu Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] który charakteryzuje się zróżnicowaną budową geologiczną oraz bogactwem flory i fauny, bogatą siecią rzeczną dominującą w malownicze przełomy, wysoką lesistością terenu, przewagą trwałych użytków zielonych w tym pastwisk na których wypasane są owce, licznymi drewnianymi cerkiewkami harmonizującym z otaczającymi je wzgórzami które to tereny zostały zakwalifikowane do tzw. Strefy B czyli obszaru o dominującej funkcji rekreacyjnej oraz uzupełniających funkcjach rolnictwa i leśnictwa. Elektrownie znaczącą zmodyfikują krajobraz, którego możliwość obserwacji występuje przede wszystkim na terenach nieleśnych. Na terenach Chronionego Krajobrazu [...] obowiązuje zakaz zabijania dziko występujących zwierząt ich nor, lęgowisk, innych schronień i rozrodu ( § 3 ust 1 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]) oraz zakaz, realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ), chyba że (D.U.Nr 199, poz.1227) zachodziłby wyjątek o którym mowa w art. 24 ust 3 tej ustawy kiedy realizacja przedsięwzięcia mogłaby znacząco oddziaływać na środowisko dla którego przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znaczącego negatywnego oddziaływania na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Poza tym Wojewódzka Rada Ochrony Przyrody negatywnie zaopiniowała lokalizację elektrowni wiatrowych na terenie województwa podkarpackiego w tym na terenach parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, istniejących i projektowanych obszarów Natura 2000, obszarów chronionego krajobrazu. Także Wojewódzka Komisja do Spraw Oceny Oddziaływania na Środowisko generalnie ustaliła, że farmy wiatrowe nie powinny być lokalizowane na takich terenach. Przedmiotowa lokalizacja zaliczona została w "Studium przestrzennych uwarunkowań krajobrazowych, przyrodniczych, kulturowych i turystycznych rozwoju energetyki wiatrowej w województwie [...]" (tekst dostępny na stronie [...] do "strefy I największego ryzyka konfliktów, na której brak jest praktycznie możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych". Zgodnie z zapisami Rezolucji nr 5.6. Porozumienia o Ochronie Populacji Europejskich Nietoperzy EUROBATS i wytycznymi krajowymi należy wykluczyć możliwość lokowania farm wiatrowych w odległości mniejszej niż 200 od granic lasów i skupień drzew o pow. 0,1 ha. Organ wskazał, że w prognozie oddziaływania na środowisko brak jest odpowiednich danych i analiz na podstawie których można wykluczyć negatywny wpływ na przedmiot ochrony obszarów Natura 200, ich integralność i spójność sieci i w związku z tym uznał, że zasadne jest przyjęcie iż wystąpi negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000. Poza tym w pobliżu planowanej inwestycji (4-10 km) znajdują się cenne żerowiska orlika krzykliwego, 6 gniazd tego ptaka w tym 4 objęte ochroną strefową oraz 1 gniazdo bociana czarnego objęte ochroną strefową. Te ustalenia pozwoliły organowi I instancji na ocenę, że zapisy projektu planu nie zapewniają zachowania celu utworzenia i funkcjonowania Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] w zakresie ochrony krajobrazu, korytarzy ekologicznych, różnorodności ekosystemów, że zagrażają przestrzeni wykorzystywanej na potrzeby turystyki i rekreacji. Doprowadzą do wprowadzenia obcych elementów do krajobrazu co spowoduje obniżenie jego walorów krajobrazowych oraz wpłynie negatywnie na cele ochrony przyrody tego obszaru, gdyż będzie stanowiło element obcy silnie oddziałujący na miejscowy, harmonijny krajobraz. Poza tym elektrownia będzie powodowała śmierć ptaków i nietoperzy. Organ uznał też, że występuje prawdopodobieństwo negatywnych oddziaływań na obszary Natura 2000 - co jest wystarczającą przesłanką do odmowy uzgodnienia projektu planu. Organ wskazał też że w odległości 10 km od planowanej inwestycji jest w trakcie realizacji lub jest planowanych ok. 61 turbin skupionych na terenach kilku farm wiatrowych stąd kwestie oddziaływania skumulowanego stają się newralgiczne tak jak i zabezpieczenie integralności poszczególnych obszarów Natura 2000 i spójności całej sieci. Poza tym w prognozie oddziaływań nie dokonano analizy i oceny istotności oddziaływań skumulowanych. Organ wskazał także jakie warunki muszą być spełnione aby projekt został zaopiniowany pozytywnie. Wójt Gminy M. wywiódł na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie wnosząc o uchylenie postanowienia z [...] lipca 2011 r. w całości i uzgodnienie projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" w miejscowości R. a w przypadku skierowania zażalenia do rozpoznania organowi II instancji, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez pozytywne uzgodnienie planu. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że błędne jest twierdzenie iż proponowane zagospodarowanie w tym przeznaczenie będzie negatywnie oddziaływać na zasoby przyrodnicze podczas gdy to dopiero na etapie zezwolenia na realizację inwestycji konieczne będzie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to wtedy będzie podlegać ocenie oddziaływanie inwestycji na środowisko. Dlatego zdaniem żalącego dokonana ocena przedsięwzięcia pod względem jego nie udowodnionego negatywnego oddziaływania na środowisko jest oceną przedwczesną. Postanowieniem z [...] maja 2012 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 17 pkt 6 lit.b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 23 ust 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w części obejmującej postępowanie uzgodnieniowe w zakresie obszarów Natura 2000 i umorzył w tym przedmiocie postępowanie uzgodnieniowe. W uzasadnieniu wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu podał błędną podstawę prawną. Z pisma Wójta Gminy M. z [...] czerwca 2011r. wynikało, że podanie dotyczy uzgodnienia projektu planu miejscowego na podstawie art. 16 pkt 6 lit. B tiret drugi ustawy z 23 marca 2004 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 23 ust 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody. Organ natomiast powołał nadto art. 30 ust 3 oraz art. 33 ust 1 ustawy o ochronie przyrody dotyczący obszarów Natura 2000, czym rozszerzył zakres żądania. Dlatego zasadne stało się uchylenie w tym zakresie zaskarżonego postanowienie i umorzenie postępowania w zakresie uzgodnienia dotyczącego obszaru Natura 2000 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Organ II instancji ponadto uznał, że organ I instancji prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy. Powołując art. 24 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 106 k.p.a. i 23 ust 3 ustawy o ochronie przyrody wskazał, że wobec faktu iż teren planowanej inwestycji znajduje się w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] konieczne jest zaopiniowanie projektu z właściwym Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska pod względem projektowanej inwestycji z przepisami o ochronie przyrody. Planowana inwestycji znajduje się na terenie chronionym (obszar Chronionego Krajobrazu [...]), na którym zakazuje się m. in. zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień, miejsc rozrodu, złożonej ikry i realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dołączona do planu analiza i ocena istniejącego stanu środowiska wskazuje, że w okresie letnim 3,21% ptaków przelatuje w zasięgu pracy skrzydeł wiatraków. Poza tym w okresie jesiennym przelatują tam ptaki drapieżne takie jak jastrząb, myszołów czy krogulec a zimą zanotowano 18 gatunków ptaków przemieszczających się w tym rejonie. W przedłożonej analizie nie wskazano jednak czy tor ich lotu odbywa się w zasiągu skrzydeł wiatraka (poza latem) i uznano, że są to ptaki liczne na tym terenie. W ocenie organu II instancji argument o liczebności określonych gatunków ptaków nie może być usprawiedliwieniem dla realizacji inwestycji tym bardziej, że zakaz zabijania ich na tym terenie jest zakazem bezwzględnym. Ocena ornitologiczna wskazuje, że zakaz ten, tą inwestycją, zostałby naruszony. Organ II instancji w pełni podzielił także ustalenia organu I instancji o tym, że przedłożona przez Wójta Gminy M. prognoza oceny oddziaływania na środowisko nie spełnia wymogów Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. o jakich mowa w piśmie z 5 kwietnia 2011 r. o uzgodnieniu zakresu i stopnia szczegółowości informacji zawartych w prognozie ze względu na brak niezbędnych danych i analiz i w związku z tym nie można jednoznacznie określić czy ustalenia przedłożonego projektu planu miejscowego wpłyną negatywnie na ochronę przyrody Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał, że budowa 3 obiektów o tak znacznych rozmiarach (punkt śmigła w pozycji pionowej do 150 m nad poziomem terenu) podważą istotę utworzenia i funkcjonowania opisywanego obszaru chronionego, stanowiąc element obcy, o dużym oddziaływaniu na krajobraz. Wskazał, że fakt iż obszar jest już i tak zdegradowany i że znajdują się na nim linie elektroenergetyczne nie może stanowić usprawiedliwienia do wprowadzenia do krajobrazu dominanty w postaci elektrowni. Skargę na powyższe orzeczenie, w części tj. w zakresie nie odnoszącym się do całości do złożonego przez Wójta Gminy M. zażalenia na postanowienie, wniósł Wójt Gminy M. Zarzucił: -naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez nie zamieszczenie w całości rozstrzygnięcia w sentencji postanowienia -naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienie się do całości zażalenia. W przypadku nie uznania powyższych zarzutów zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: -naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 33 ust 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez stwierdzenie, że zmiana studium może generować działania wymienione w tym artykule i znacząco negatywnie oddziałując na gatunki ptaków i nietoperzy chronionych w ramach Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 oraz na jej spójność; -naruszenie prawa materialnego tj art. 16 ust 1 ustawy o ochronie przyrody; -naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpoznania przez organ administracji całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ II instancji wadliwie orzekł jedynie o uchyleniu części postanowienia i umorzeniu postępowania podczas gdy powinien orzec o rozstrzygnięciu o pozostałej części postanowienia poprzez utrzymanie go w mocy. Tego rodzaju rozstrzygnięcie jest niepełne i powoduje naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżący zakwestionował ustalenia organu dotyczące ustalenia negatywnego oddziaływania inwestycji na zasoby przyrodnicze wskazując, że tego rodzaju ustalenia (faktyczne oddziaływanie na środowisko) jest przedmiotem odrębnego postępowania na etapie zezwolenia na realizację inwestycji gdy konieczne jest dostarczenie prawomocnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zarzucił nadto organowi iż nie dokonał prawidłowej analizy Planu pod względem wpływu inwestycji na obszar chroniony uznając że tak się stanie, podczas gdy z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji wynikało że inwestycja nie wypłynie negatywnie na zwierzęta, ich siedliska tym bardziej, że wielokrotnie ptaki dostosowują swoje tory lotów do warunków terenowych (omijają wiatraki). Poza tym organy obu instancji nie wzięły pod uwagę korzyści ekologicznych jakie płyną z energetyki wiatrowej tj. poprawy czystości powietrza, przyczynianie się do realizacji celów pakietu klimatyczno energetycznego, do osiągania celów Konwencji o różnorodności biologicznej z 1992 r., brak emisji gazów cieplarnianych przy stosowaniu energetyki wiatrowej, brak odpadów stałych i gazowych, wykorzystanie wiatru czyli odnawialnego i niewyczerpanego źródła energii, brak ryzyka zastosowania np. awarii reaktora, brak skutku w postaci spadku poziomu wód podziemnych które towarzyszy wydobyciu innego surowca dzięki któremu pozyskuje się energię (węgla), mały stopień zajęcia powierzchni dla tego rodzaju, wykorzystania technologii produkcji energii z wiatru jako mającego najmniejszy wpływ na ekosystemy, promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, które w jakikolwiek sposób naruszałby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r I GSK 982/08 LEX nr 594803) W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia było uzgodnienie projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" w miejscowości R. gminie M. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Organ I instancji odmówił uzgodnienia projektu. Organ II instancji tj. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska oceniając zgodność orzeczenia organu I instancji z prawem uchylił postanowienie organu I instancji w części obejmującej uzgodnienie w zakresie obszarów Natura 2000 i umorzył w tym przedmiocie postępowanie uzgodnieniowe. Podstawą prawną, wskazaną w postanowieniu organu II instancji był przepis art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Organ II instancji ma obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Tylko w przypadku gdy postępowanie jest bezprzedmiotowe tzn. brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w ogóle, organ odwoławczy poprzestaje jedynie na wyeliminowaniu wadliwego rozstrzygnięcia i w następstwie tych ustaleń umarza postępowanie. Obowiązek umorzenia postępowania jest wyjątkiem od ogólnej zasady obowiązku rozstrzygnięcia istotny sprawy. Mamy z nim do czynienia w sytuacji gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy w ogóle czy zachodzi niedopuszczalność rozpoznania sprawy przez organ administracji. W każdym innym wypadku brak jest podstaw do umorzenia postępowania a organ ma obowiązek rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art.105 § 1 k.p.a). Organ II instancji może wydać rozstrzygnięcie o treści enumeratywnie wymienionej w art. 138 k.p.a. Inne rozstrzygnięcie, w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest niedopuszczalne. Organ może zatem utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję (odpowiednio postanowienie) albo uchylić ją w całości lub części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję umorzyć postępowanie I instancji w całości lub części albo umorzyć postępowanie odwoławcze. W tej sprawie, wydając orzeczenie organ II instancji nie rozstrzygnął o prawidłowości rozstrzygnięcia. De facto treść sentencji odnosi się do treści uzasadnienia a nie postanowienia. W uzasadnieniu tym organ I instancji rozważał kwestię dotyczącą ochrony obszarów Natura 2000. Wydając rozstrzygnięcie organ II instancji w sentencji postanowienia nie rozstrzygnął więc o zasadności bądź niezasadności odmowy uzgodnienia projektu, ale odniósł się do jednej z przesłanek istotnych z punktu widzenia braku podstaw do wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia projektu. Uznanie przez organ II instancji braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia w zakresie obszarów Natura 2000 powinno, co najwyżej, znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia a nie w jego sentencji. Organ dokonując kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji ma obowiązek dokonania korekty treści rozstrzygnięcia i to zarówno w zakresie ustaleń faktycznych jak i podstawy prawnej, o ile te wskazane przez organ I instancji są wadliwe. Organ II instancji choć prawidłowo przyjął, że brak jest podstaw do uzgodnienia projektu w zakresie obszarów Natura 2000, to jednak błędnie, z naruszeniem art. 124 § 1 k.p.a poczynione ustalenia zawarł nie tylko w uzasadnieniu ale i w sentencji postanowienia. Sentencja postanowienia nie odnosi się natomiast do wniosku o uzgodnienie projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Tym samym, Wojewódzki Sąd Administracyjny, w świetle treści sentencji postanowienia uznał, że organ II instancji nie rozstrzygnął w nim o zgodności z prawem postanowienia organu l instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji uwzględni wyżej wskazane argumenty i po wszechstronnym rozważeniu stanu faktycznego wyda rozstrzygnięcie zawierające wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. i odpowiadające w swej treści dyspozycji art. 138 k.p.a. Organ II instancji rozpozna merytorycznie sprawę o uzgodnienie projektu Miejscowego Panu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" i da temu wyraz w treści rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r, poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.