I OZ 27/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1621/12 o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1621/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2012 r. nr 819/2012 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą na powyższą decyzję skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, iż wnioskodawca (Przedsiębiorstwo Eksploatacji Rurociągów Naftowych "Przyjaźń" S. A.) nie wskazało we wniosku w jakim terminie zamierza rozpocząć prace budowlane na jego nieruchomości co w konsekwencji nie można z treści decyzji ustalić jak ważny interes społeczny lub jakie straty w gospodarce narodowej zostanie naruszony. Wnioskodawca bardzo ogólnikowo i enigmatycznie powołuje się na przesłanki z art. 108 K.p.a., uzasadniające nadanie rygoru, są one jednak nie poparte żadnymi dowodami, w szczególności odnośnie skutków/ strat jakie mogą powstać na skutek wstrzymania wykonania tej decyzji do czasu aż stanie się ona ostateczna. Skarżący zaznaczył, że na uwagę zasługuje również ciężar podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności fakt, iż zdaniem skarżącego inwestycja polegająca na położeniu kabla światłowodu prowadzona jest z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając powyższy wniosek Sąd I instancji uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd zwrócił uwagę, iż podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 oraz ust. 2-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 2011r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Zgodnie z art. 124 ust. 4 ww. ustawy, na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4, w którym mowa jest o odszkodowaniu. Sąd wskazał, iż zobowiązanie inwestora do wymogów określonych w art. 124 ust. 4 u.g.n. zawarte zostało wprost w pkt 3 decyzji organu pierwszej instancji. Nadto rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd winien wyważyć przeciwstawne interesy: indywidualny i społeczny. Zdaniem Sądu uwzględnienie wniosku w przedmiotowej sprawie byłoby istotnym zaburzeniem inwestycji i jednocześnie naruszałby interes społeczny. Realizowana inwestycja ma na celu zapewnienie niezawodnego w działaniu medium transmisyjnego dla obsługi rurociągu i urządzeń z nim związanych w zakresie łączności dyspozytorskiej, telemechaniki i zdalnego nadzoru. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. S., wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje n a uwzględnienie. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega rozpoznaniu, jak zasadnie uznał Sąd I instancji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", który wymaga wskazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując wniosek skarżącego Sąd I instancji uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Argumenty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji, a jak już wyżej wskazano na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie