VI SA/Wa 1013/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. znak [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja, organ nadzoru), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 ze zm.) oraz art. 96 ust. 6 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (j.t. Dz. U. Nr 185, poz. 1439 ze zm. dalej ustawa o ofercie), po rozpoznaniu wniosku R. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy orzekła o : 1) uchyleniu w całości decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2011 r. (sygn. [...]) w sprawie nałożenia na R. R. kary pieniężnej w wysokości 40.000 zł, 2) nałożyła na R. R. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W., o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez ww. osobę funkcji członka zarządu tej spółki. Do wydania niniejszych uchwał doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na R.R. (dalej: "skarżący") kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W., w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu. Powyższe było skutkiem nałożenia przez organ nadzoru, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie kary pieniężnej na Spółkę w wysokości 40.000 zł w związku ze stwierdzeniem, iż I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. dopuściła się rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, poprzez niewykonanie obowiązku przekazania w terminie (tj. niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia) do Komisji, spółki prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podpisaniu w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez I., spółkę B. S.A. z siedzibą w W. oraz M. z siedzibą we W. listu intencyjnego, którego przedmiotem była wzajemna współpraca na rzecz opracowania i wdrożenia planu restrukturyzacji Spółki (wraz z jej spółkami zależnymi i powiązanymi) dalej: "List Intencyjny". Decyzja KNF z dnia [...] listopada 2010 r. jest decyzją ostateczną. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Komisja na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 40.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez I., w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania. Uzasadniając go, zarzucił Komisji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384, ze zm., dalej "ustawa o obrocie") poprzez przyjęcie, że podpisanie niewiążącego Listu Intencyjnego stanowiło informację poufną, objętą obowiązkiem informacyjnym; – art. 56 ust. 1 pkt 1 w z w. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez błędną interpretację pojęcia "niezwłocznie", – 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez uznanie, że naruszenie obowiązków informacyjnych przez I. było rażące 2) przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: – niepoprawną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie, że Spółka pozostawała w zwłoce z wypełnianiem obowiązków informacyjnych, – nieprawidłową ocenę roli skarżącego w procesie raportowania i podejmowania decyzji w sprawie publikacji informacji poufnych, – błędne ustalenie, że wysokość nałożonej na skarżącego kary jest adekwatna do wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymywał z tytułu pełnienia roli członka zarządu Spółki. Rozpoznając sprawę ponownie Komisja wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] maja 2010 r. oraz nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W., o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez ww. osobę funkcji członka zarządu tej spółki. Uzasadniając Komisja wskazała, iż z uwagi na okoliczność, że wartość profitów ekonomicznych, jakie skarżący uzyskał w 2010 r. z racji pełnienia funkcji członka zarządu Spółki (tj. kwota 24.095,01 zł tytułem otrzymanego wynagrodzenia, a nie kwota 480.000 zł, co Komisja stwierdziła w decyzji pierwszoinstancyjnej) oraz wartość posiadanych przez skarżącego walorów I. wynoszących łącznie 43.423,17 zł należało uchylić decyzję własną z dnia [...] maja 2011 r. ([...]), nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Komisja wskazała, iż dokonując ponownej analizy materiału dowodowego zebranego w postępowaniu ustaliła tożsamy, z ustalonym w pierwszej instancji, stan faktyczny. Podniosła, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godz. 19:39, Spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała, iż w tym samym dniu podpisała wraz z B. oraz M. List Intencyjny, którego przedmiotem jest wzajemna współpraca na rzecz opracowania i wdrożenia planu restrukturyzacji I. wraz z jej spółkami zależnymi. Spółka wskazała, iż do działań, które będą prowadzone na podstawie Listu należą: zapewnienie wzrostu rentowności I. i jej spółek zależnych, restrukturyzacja zadłużenia wraz z konwersją części zadłużenia na kapitał zakładowy, zbudowanie strategicznego partnerstwa z nowym inwestorem oraz ustalenie na nowo zasad współpracy z wierzycielami. W ww. raporcie Spółka podkreśliła, iż podpisanie Listu pozwoli na uzyskanie przychodów na poziomie umożliwiającym regulowanie wymagalnych zobowiązań, w tym zobowiązań wobec B.. Wynikiem podjętych działań będzie zapewnienie Spółce oraz jej podmiotom zależnym stabilności finansowej i operacyjnej (raport bieżący nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.; List Intencyjny z dnia [...] kwietnia 2010 r.). W toku postępowania Komisja ustaliła, iż przed podpisaniem Listu Intencyjnego toczyły się dwuetapowe negocjacje, prowadzone w przedmiocie ustalenia zakresu wzajemnej współpracy na rzecz opracowania i wdrożenia programu restrukturyzacyjnego I.. W dniu [...] marca 2010 r. odbyło się spotkanie, na którym omówiono udział spółki M. S.A. z siedzibą w W., tj. podmiotu zarządzającego funduszami, w tym M., dalej "M.", w procesie restrukturyzacji I.. Na kolejnym spotkaniu w dniu [...] marca 2010 r., M. uszczegółowiła zasady swojej współpracy. Na obu spotkaniach trwały uzgodnienia treści Listu Intencyjnego, którego brzmienie było w międzyczasie negocjowane pomiędzy przedstawicielami B., oraz M. także za pośrednictwem poczty elektronicznej. W trakcie prowadzonych rozmów pojawiła się konieczność włączenia w rozmowy I., w związku z czym w dniach [...],[...],[...] oraz [...] marca 2010 r., negocjacje prowadzone były z udziałem Spółki (wyjaśnienia B. z dnia [...] maja 2010 r.; korespondencja e-mailowa prowadzona pomiędzy B. a M. w okresie od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2010 r.; wyjaśnienia Spółki z dnia [...] czerwca 2010 r., potwierdzone w piśmie Spółki z dnia [...] września 2010 r.). Finalne brzmienie Listu Intencyjnego zostało uzgodnione w dniu [...] kwietnia 2010 r. w godzinach popołudniowych w toku spotkania I., B. oraz M.. List podpisano w dniu [...] kwietnia 2010 r. około godziny 10:00, w trakcie spotkania w siedzibie B., na którym obecny był J.W. - Prezes Zarządu Spółki. Następnie, około godziny 11:30 ww. osoba spotkała się z przedstawicielem spółki zależnej, a po zakończeniu spotkania, tj. około godziny 14:00, przekazała informację o zawarciu Listu Dyrektorowi Biura Zarządu Spółki, polecając mu przygotowanie raportu w tej materii. J.W. otrzymał projekt raportu o godz. 15:00, a po przedstawieniu uwag do projektu, uzyskał jego ostateczną wersję około godz. 15:30-16:00. Następnie, pomiędzy godz. 16:00, a 16:30, projekt raportu został zaakceptowany przez Stronę i wówczas J. W. podjął próbę telefonicznego kontaktu z operatorem E., dalej "E.". Z uwagi na okoliczność, że operator E. przebywał poza siedzibą Spółki, około godz. 17:00 przyjął polecenie publikacji raportu, zobowiązując się dotrzeć do siedziby Spółki w ciągu 2 godzin. Wówczas, o godz. 19:15, operator E. przystąpił do publikacji raportu, który został przekazany o godz. 19:39 (wyjaśnienia B. z dnia [...] maja 2010 r.; zeznania Spółki z dnia [...] września 2010 r.; zeznania Strony z dnia [...] marca 2011 r.). W ocenie Komisji z uwagi na fakt, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r. około godz. 10:00 złożono ostatni podpis pod przedmiotowym Listem, Spółka miała obowiązek opublikować informację o jego zawarciu niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia. Spółka spełniła powyższą powinność w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godzinie 19:39, poprzez publikację raportu bieżącego nr [...]. Komisja wskazała, iż pod treścią powyższego raportu podpisy złożyło dwóch członków zarządu I., w tym R. R. - Wiceprezes Zarządu Spółki (raport bieżący nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.). Jednocześnie Komisja wskazała, iż R. R. pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu I. od dnia [...] kwietnia 2007 r. W dniu [...] lipca 2010 r. skarżący został wybrany na kolejną kadencję. W dniu [...] marca 2011 r. złożył rezygnację z pełnienia funkcji Wiceprezesa. Komisja ustaliła, iż skarżący w przedmiotowym okresie, z uwagi na posiadane wykształcenie oraz kompetencje, odpowiadał w Spółce za kwestie finansowe. Podział obowiązków pomiędzy członków zarządu I. wynikał z panujących zwyczajów i nie był sformalizowany (wyjaśnienia Spółki z dnia [...] stycznia 2011 r.; wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego; zeznania Strony z dnia [...] marca 2011 r.; uchwała nr [...] Rady Nadzorczej Spółki z dnia [...] kwietnia 2007 r.; uchwała nr [...] Rady Nadzorczej Spółki z dnia [...] lipca 2010 r.; raport bieżący nr [...]z dnia [...] marca 2011 r.). Nadto Komisja podniosła, iż skarżący nie uczestniczył w negocjacjach i rozmowach dotyczących zamiaru podpisania przez Spółkę Listu Intencyjnego. Z uwagi na przebywanie w dniu [...] kwietnia 2010 r. na urlopie wypoczynkowym, skarżący nie posiada wiedzy, czy ostateczna treść Listu została ustalona w tymże dniu. W dniu [...] kwietnia 2010 r. w godzinach wczesnopopołudniowych skarżący uczestniczył w rozprawie sądowej w charakterze świadka i z tego powodu nie dysponował informacją odnośnie daty podpisania listu. Nie znał również nazwisk osób, które przygotowały treść raportu/bieżącego nr [...]i podjęły decyzję o jego publikacji. Komisja ustaliła, iż zaangażowanie skarżącego w przygotowanie raportu bieżącego polegało na akceptacji jego treści i następnie złożeniu pod nim podpisu. Ponadto w dniu [...] kwietnia 2010 r., na bezpośrednią prośbę J. W., skarżący zgłosił uwagi do treści Listu (wyjaśniania Spółki z dnia [...] stycznia 2011 r.; zeznania skarżącego z dnia [...] marca 2011 r.). Przedstawiając stan prawny w przedmiotowej sprawie, Komisja przywołała treść następujących przepisów prawa materialnego tj. art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 2, art. 96 ust. 1 pkt 1, art. 96 ust. 6 i ust.7 ustawy o ofercie. Stwierdziła, iż Spółka naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w związku z nie przekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podpisaniu Listu Intencyjnego, niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia. Tym samym działanie I. wypełniło przesłanki określone w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Wobec powyższego w dniu [...] listopada 2010 r. Komisja wydała decyzję, którą nałożyła na Spółkę karę w wysokości 40.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, co z kolei pozwoliło na zgodne z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wszczęcie oraz prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego, pełniącego funkcję członka zarządu w okresie naruszenia przez Spółkę obowiązków informacyjnych. Komisja wskazała, iż emitenci papierów wartościowych zobowiązani są do przekazywania do publicznej wiadomości szeregu informacji o zdarzeniach ich dotyczących. W jej ocenie informacja o podpisaniu Listu Intencyjnego, którego przedmiotem była wzajemna współpraca na rzecz opracowania i wdrożenia planu restrukturyzacji Spółki, stanowi informację poufną, co Komisja potwierdziła w decyzji nakładającej karę pieniężną na Spółkę. Komisja podkreśliła, iż Spółka decydując się na publikację wiadomości o podpisaniu Listu w trybie zastrzeżonym dla informacji poufnej, posiadała świadomość istotności tej informacji. Jednocześnie Komisja wskazała, iż ma na uwadze okoliczność, iż listy intencyjne występujące w obrocie gospodarczym to wstępne deklaracje obejmujące zakres przyszłych działań czy umów oraz zarys planów dotyczących danego projektu. W niniejszej sprawie, strony Listu Intencyjnego zadeklarowały, że będą wspólnie pracowały nad planem ratunkowym dla Spółki. W ocenie Komisji nie ulega wątpliwości, iż realizacja Listu Intencyjnego miała na celu uzdrowienie przeżywającej poważne problemy finansowe Spółki, co miało zapewnić Spółce możliwość uzyskiwania przychodów na poziomie pozwalającym na regulowanie wymagalnych zobowiązań, tworząc tym samym fundamenty wzrostu jej wartości rynkowej. Zdaniem organu nadzoru, wiadomość ta była bardzo istotna dla uczestników rynku kapitałowego i Spółka miała obowiązek przekazania jej w pierwszym możliwym terminie. Brak bowiem niezwłocznej informacji o zdarzeniach lub okolicznościach, które mogłyby w sposób znaczący wpłynąć na cenę papieru wartościowego może prowadzić do podjęcia przez inwestora błędnej decyzji inwestycyjnej. Jednocześnie Komisja wskazała, iż informację o podpisaniu w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godz. 10:00 Listu Intencyjnego, Spółka przekazała po ponad dziewięciu godzinach od tego zdarzenia. Przytoczyła zarzuty skarżącego, który podniósł, m.in. iż I. wykonała powyższy obowiązek w terminie, tj. w ciągu około 1/3 maksymalnego czasu przewidzianego na jego realizację, a wcześniejsze przekazanie stosownej informacji było niewykonalne z uwagi na brak możliwości zajęcia się sprawą wcześniej, niż o godzinie 11:30 przez J. W. oraz z uwagi na krótki czas do zaplanowanego na godz. 12:00 spotkania, które nie pozwoliło na przekazanie ww. informacji przed jego zakończeniem, tj. około godziny 14:00. Ustosunkowując się do powyższego, zdaniem organu nadzoru, nie miały miejsca w Spółce wyjątkowe okoliczności i zdarzenia, które uzasadniały przekazanie informacji o podpisaniu Listu Intencyjnego o godz. 19:39, a tylko takie umożliwiają przekazywanie informacji w terminie maksymalnym 24 godzin. Komisja wskazała, iż zdarzeniami takimi nie były spotkania biznesowe J. W., albowiem nie stanowiły one niezbędnych i kluczowych czynności, służących przekazaniu raportu bieżącego bez zbędnej zwłoki. Również wykonywanie czynności służbowych lub nieobecność pracowników w Spółce nie są – w ocenie Komisji – okolicznościami usprawiedliwiającymi przesunięcie terminu publikacji informacji poufnych, w szczególności gdy do pełnienia funkcji operatora E. wyznaczona była również druga osoba. Osoby działające w imieniu Spółki miały obowiązek przekazania polecenia przygotowania treści raportu bezpośrednio po spotkaniu w siedzibie B., na którym nastąpiło podpisanie Listu, co zaś uczyniono po około 4 godzinach od momentu złożenia ostatniego podpisu pod treścią Listu. Tym samym Komisja nie uznała stanowiska skarżącego, iż wcześniejsze przekazanie stosownej informacji było niewykonalne. Jednocześnie Komisja zwróciła uwagę, iż Spółka nie była zobowiązana przepisami prawa do natychmiastowego opublikowania raportu bieżącego, tj. w jednej chwili po zawarciu Listu. Ustawodawca uwzględniając realia obrotu gospodarczego, przewidział czas na przekazanie zadania pracownikowi emitenta, polegającego na przygotowaniu treści danego raportu. Zdaniem Komisji polecenie sporządzenia raportu, wydane po zakończeniu biznesowych spotkań J. W., uniemożliwiło niezwłoczne przekazanie informacji poufnej, a zatem opublikowanie jej o godz. 19:39, nie stanowi wypełnienia w terminie obowiązku informacyjnego. Komisja wskazała, iż w jej ocenie nieprawidłowość i naganność zachowania I. przejawia się szczególnie w tym, iż Spółka nie zapewniła uczestnikom rynku kapitałowego pełnego dostępu do informacji, co stanowiłoby realizację zasady transparentności, odnoszącej się do kwestii istotnych dla działalności danej spółki. W ocenie Komisji I. nie urzeczywistniła zasady transparentności rynku i nie zapewniła, aby informacja o podpisaniu Listu Intencyjnego doszła do wszystkich inwestorów niezwłocznie, dając im równe szanse w dostępie do informacji, niezależnie od tego czy są oni inwestorami dysponującymi dużą ilością środków pieniężnych i dużym portfelem papierów wartościowych, czy są jedynie drobnymi inwestorami. Komisja podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko, iż naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych ma charakter rażący, gdyż publikując raport bieżący po ponad dziewięciu godzinach od zajścia zdarzenia, postąpiła w sposób oczywiście sprzeczny z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie nie znalazła uzasadnienia dla wypełnienia obowiązku informacyjnego z wielogodzinnym opóźnieniem, gdyż w dniu [...] kwietnia 2010 r. nie wystąpiły w I. szczególne okoliczności, usprawiedliwiające nieprzekazanie informacji o podpisaniu Listu niezwłocznie, a Spółka miała możliwość podania przedmiotowej informacji bez zbędnej zwłoki. Komisja podkreśliła, iż kwalifikacji przedmiotowego naruszenia jako rażącego, nie zmienia opublikowanie raportu bieżącego nr [...] w terminie 24 godzin od zaistnienia zdarzenia, z uwagi na świadomość doniosłości informacji poufnej oraz brak okoliczności uniemożliwiających niezwłoczną publikację raportu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., Komisja wyjaśniła, iż w toku prowadzonego postępowania podjęła wszelkie czynności procesowe zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych i do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ nadzoru wskazał, iż w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki warunkujące wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego wobec skarżącego jako członka zarządu spółki wynikające z art. 96 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ofercie. Komisja powtórzyła, iż kara pieniężna za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, określonych w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, została nałożona na I. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Decyzja ta została doręczona Spółce w dniu [...] grudnia 2010 r. Natomiast decyzja pierwszoinstancyjna nakładająca na skarżącego karę pieniężną została wydana w dniu [...] maja 2011 r., a doręczona w dniu [...] maja 2011 r., w związku z czym został zachowany 6-miesięczny termin. Komisja powtórzyła także, iż skarżący pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu I. w dniu podpisania Listu i publikacji raportu bieżącego nr [...], na którym złożył swój podpis. Jednocześnie Komisja podniosła, iż ustalając wysokość kary uwzględniła okoliczność, iż skarżący nie uczestniczył w negocjacjach i rozmowach dotyczących zamiaru podpisania przez Spółkę Listu Intencyjnego, jak i fakt, iż skarżący nie posiada wiedzy, czy ostateczna treść Listu została ustalona w dniu [...] kwietnia 2010 r. oraz czy został on podpisany w dniu [...] kwietnia 2010 r., a także, iż skarżący nie zna nazwisk osób przygotowujących raport bieżący nr [...], ani tych, które podjęły decyzję o jego publikacji. Komisja wskazała jednak, iż skarżący brał udział w opracowywaniu i podpisywaniu Listu, gdyż w dniu [...] kwietnia 2010 r. zgłosił uwagi do projektu, a ponadto zaakceptował treść projektu raportu bieżącego nr [...] i złożył na nim swój podpis. Konkludując Komisja wskazała, iż Spółka ponad wszelką wątpliwość dopuściła się rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu , co wypełniło dyspozycję art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Tym samym, organ nadzoru, stwierdził brak podstaw do umorzenia postępowania. Jednocześnie Komisja uznała, iż nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł, odpowiadającej 20% ustawowego zagrożenia za opisane naruszenia stanowi adekwatny środek represji za dopuszczenie do niewypełnienia obowiązków o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, która pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] marca 2012 r. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Komisji z dnia [...] maja 2011 r. oraz o umorzenie postępowania. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: – art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, poprzez przyjęcie, że fakt podpisania niewiążącego listu intencyjnego stanowił poufną informację objętą obowiązkiem informacyjnym; – art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez niewłaściwą wykładnię terminu "niezwłocznie" i w konsekwencji błędne uznanie, że spółka I. S.A. nie dopełniła obowiązku informacyjnego zgodnie z wymaganiami ustawowymi; – art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez uznanie, że naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. było rażące. Uzasadniając skarżący podniósł, iż Komisja błędnie uznała, że fakt podpisania niewiążącego listu intencyjnego stanowił poufną informację objętą obowiązkiem informacyjnym. Powołując się na art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, skarżący podniósł, iż informacji o podpisaniu listu intencyjnego pomiędzy I. S.A. a B. S.A. oraz M. w dniu [...] kwietnia 2010 r. nie można uznać za informację poufną w rozumieniu powyższego przepisu z uwagi na brak przymiotu precyzyjności, o którym stanowi ustawa oraz z uwagi na brak istotnego wpływu na cenę akcji spółki I. S.A. z siedzibą w W. Według skarżącego charakter i znaczenie listów intencyjnych w obrocie gospodarczym nie pozwala na ich zaklasyfikowanie jako informacji poufnych w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie. Skarżący podniósł także, iż treść Listu Intencyjnego w żaden sposób nie pozwalała na przybliżoną nawet ocenę warunków przyszłej współpracy I. S.A. z B. S.A. oraz M. W jego ocenie List Intencyjny miał zatem niewiążący charakter i stanowił swoisty "gentelmen's agrement" między jego stronami. Skarżący stwierdził zatem, iż obowiązek informacyjny określony w ustawie o ofercie nie znajduje zastosowania do Listu Intencyjnego z uwagi na brak spełnienia warunku precyzyjności oraz brak możliwości dokonania jednoznacznej oceny istotności wpływu publikacji informacji na zachowanie inwestorów. Podniósł, iż takie stanowisko zajęły pozostałe dwie strony Listu Intencyjnego tj. B. S.A. oraz M., które w ogóle nie opublikowały informacji o jego zawarciu, ani nawet informacji o podpisaniu dokumentu [...] w dniu [...] lipca 2010 r. uznając, że nie mają takiego obowiązku. Podniósł, iż z ostrożności I. S.A. zdecydowała się opublikować raport bieżący jako podstawę podając art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie tj. informacje poufne, jako ogólny punkt adekwatny praktycznie do każdego wydarzenia, które ma miejsce w spółce. W dalszej części uzasadnienia skarżący przedstawił argumentację dotyczącą błędnej interpretacji przez Komisję terminu "niezwłocznego przekazania". Wskazał, iż organ nadzoru powołuje się na fakt, że od momentu podpisania Listu Intencyjnego tj. ok. godz. 10:00 do momentu opublikowania informacji tj. godz. 19:39 minęło ponad 9 godzin. Ten właśnie - zdaniem organu - zbyt długi czas pozwala na nałożenie kary pieniężnej na skarżącego. Odnosząc się do powyższego skarżący wskazał, iż nie można zgodzić się z organem nadzoru, iż spotkania biznesowe J. W. nie usprawiedliwiały przekazaniu informacji po ich zakończeniu. Podniósł, iż w praktyce niespotykane jest, aby profesjonalnie działający przedsiębiorcy przerywali zaplanowane spotkania celem natychmiastowego przekazania informacji o raporcie, skoro ustawodawca - przewidując takie sytuacje - wskazał termin 24 godzin. Nadto analiza przebiegu kolejnych godzin stanu faktycznego w tym zakresie, prowadzi – zdaniem skarżącego – do wniosku, że nie mogło być mowy o jakiejkolwiek zwłoce któregokolwiek z pracowników spółki I. S.A. przy publikacji raportu, a już z całą pewnością nie można mówić o zwłoce skarżącego, który zaledwie w ciągu pół godziny (od momentu otrzymania raportu tj. od godziny 16:00) przy jednoczesnym zachowaniu najwyższych standardów i troski o zachowanie poufności treści listu intencyjnego sprawdził, zaakceptował i zlecił publikację raportu. Skarżący podniósł także, iż nałożenie na emitenta obowiązku informacyjnego ma przede wszystkim na celu zapewnienie uczestnikom obrotu dostępu do jak najbardziej aktualnych informacji. Informacje te są niezbędne, aby inwestorzy mogli podejmować racjonalne decyzje inwestycyjne oraz aby kurs akcji jak najpełniej odzwierciedlał sytuację gospodarczą i finansową danego emitenta. Uzasadnieniem dla upublicznienia informacji poufnych jest zatem prawidłowe funkcjonowanie mechanizmu cenowego rynku kapitałowego, dzięki czemu kursy akcji na rynku są jak najbardziej zbliżone do ich realnej wartości. W ocenie skarżącego dokonując oceny wpływu publikacji informacji na decyzje inwestorów, trzeba wziąć pod uwagę harmonogram sesji Giełdy Papierów Wartościowych w W. Podniósł, iż sesja kończy się - nawet przy uwzględnieniu na niekorzyść skarżącego czasu dogrywki - o godzinie 17:35, a zatem po tej godzinie nie ma dużego znaczenia dokładny czas opublikowania informacji poufnej w danym dniu. Skarżący wskazał, iż realnie zatem oceniając okres potrzebny na przygotowanie publikacji informacji o podpisaniu Listu Intencyjnego przy uwzględnieniu interesu potencjalnego inwestora należy jako punkty graniczne przyjąć godziny: 14:00 oraz 17:35, co znacznie skraca czas wskazany przez organ administracyjny. Jednocześnie skarżący zauważył, iż organ nadzoru uważa, że jedynie wyjątkowe okoliczności i zdarzenia uzasadniają przekazanie informacji w terminie maksymalnym 24 godzin, a takie w Spółce nie miały miejsca. Skarżący podniósł, iż w ogóle nie twierdził, aby jakiekolwiek szczególne okoliczności zaistniały w omawianej sprawie. Przebieg wydarzeń w dniu [...] kwietnia 2010 roku nie odstawał od normy, a zachowanie poszczególnych osób w procesie raportowania było prawidłowe. Konkludując skarżący stwierdził, iż w niniejszej sprawie w ogóle nie można mówić o naruszeniu obowiązku informacyjnego przez spółkę, ani o naruszeniu zasady niezwłocznego działania przez jej zarząd lub pracowników. Ponadto – w ocenie skarżącego – nawet przy założeniu, że informacja o podpisaniu Listu Intencyjnego nie została opublikowana niezwłocznie, to z pewnością nie można uznać, że sposób działania spółki pozwolił na stwierdzenie rażącego naruszenia przez nią obowiązków ustawowych. W odpowiedzi na skargę Komisja podtrzymała stanowisko w sprawie, szeroko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie uznała zarzuty skargi za niezasadne. Wskazała, iż na skarżącym jako członku zarządu spółki, której akcje notowane są na rynku regulowanym, spoczywał obowiązek dołożenia należytej staranności, by realizacja obowiązków informacyjnych przez spółkę przebiegała prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2012 r. jest zgodna z prawem. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego (ustawy o obrocie) w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu tejże Spółki należy do kategorii decyzji uznaniowych. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Z treści cytowanego przepisu wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ nadzoru ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Informacje poufne emitent obowiązany jest przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich niezwłoczne przekazanie po zajściu zdarzenia lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godz. Pierwszą grupą informacji, które podlegają obowiązkowi upublicznienia na podstawie art. 56 ustawy o ofercie są informacje poufne. Zgodnie z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005, Nr 183, poz. 1538, "ustawa o obrocie"), informacją poufną w rozumieniu ustawy jest - określona w sposób precyzyjny - informacja dotycząca bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku takich instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja: 1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych; 2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora. Z powyższego wynika, że informacją poufną jest każda informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów, jednego lub kilku instrumentów finansowych emitowanych przez emitenta albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która to informacja nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Jako informacja poufna może zostać zakwalifikowana jednocześnie jedynie taka informacja, która jest określona w sposób precyzyjny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z przytoczonym już wyżej art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Przepis ust. 7 tego artykułu stanowi zaś, że kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Tak więc również za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 1 i art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie - obowiązek informacyjny, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć karę pieniężną na członka zarządu przy czym naruszenie obowiązku musi mieć charakter rażący. W doktrynie i orzecznictwie zasadnie zwraca się również uwagę, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu. W niniejszej sprawie, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenia przez spółkę I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie Komisja ustaliła w odrębnym postępowaniu, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. (doręczonej tej Spółce w dniu [...] grudnia 2010 r.), której skarżący nie kwestionował. Jednocześnie Sąd zauważa, iż decyzja pierwszoinstancyjna Komisji nakładająca na skarżącego karę pieniężną nosi datę [...] maja 2011 r., a doręczona została w dniu [...] maja 2011 r., czyli jej doręczenie nastąpiło przed upływem terminu 6 miesięcy wynikającego z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła wówczas, iż Spółka nie przekazała informacji poufnej o podpisaniu Listu Intencyjnego niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia, czym dopuściła się rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie. Osobą odpowiedzialną za naruszenia był m.in. skarżący pełniąc funkcję wiceprezesa zarządu Spółki w dniu podpisania Listu intencyjnego i publikacji raportu bieżącego nr [...], który został podpisany przez skarżącego. Dlatego też – w świetle powyższego – Sąd nie podzielił podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Przepis art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie daje możliwość nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, a więc osoby odpowiedzialnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. Sąd podziela przywołaną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. argumentację organu nadzoru w odniesieniu do zakwalifikowania podpisanego Listu Intencyjnego jako informacji poufnej podlegającej obowiązkowi informacyjnemu oraz zakwalifikowania naruszenia obowiązków informacyjnych przez I. jako rażące w rozumieniu art. 96 ust. 1 i ust. 6 ustawy o obrocie. Wreszcie, w ocenie Sądu, osoby działające w imieniu I., nie zachowały w swoim działaniu "niezwłoczności" w takim rozumieniu w jakim pojęcie to jest użyte w ustawie o obrocie. W praktyce przyjęło się uznawać, iż realizacja terminu "niezwłocznie" oznacza, że emitent dokonuje publikacji informacji poufnych w dniu ich pozyskania w pierwszym możliwym terminie, nie później niż w terminie 24 godzin od pozyskania informacji. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu doszło do rażącego naruszenia obowiązków przez skarżącego. Wykazane przez Komisję zawinienie osób, w tym skarżącego, działających w imieniu Spółki, polegało na braku wydania polecenia przygotowania treści raportu bezpośrednio po spotkaniu w siedzibie B., na którym doszło do podpisania Listu Intencyjnego, a odpowiednie polecenia i dyspozycje wydano dopiero po zakończeniu spotkań biznesowych, co skutkowało wielogodzinną zwłokę, dającą podstawy do stwierdzenia, że w wykonaniu tego obowiązku informacyjnego nie zachowano wymogu "niezwłoczności". Działania skarżącego stały w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Decyzja uznaniowa (a taki charakter, jak już wykazano powyżej, ma decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie) może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ nadzoru przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił. Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.