IV SA/Gl 754/12

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi [...] Organizacji A w K. z Siedzibą w S. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie informacji publicznej 1/uchyla zaskarżoną decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] znak: [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 2/zasądza od Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Pismem z dnia [...] [...] Organizacja A w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] znak: [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci opinii prawnej z dnia [...], dotyczącej wyboru członków komisji konkursowej powołanej do przeprowadzenia wyboru kierownika katedry/zakładu w [...] Uniwersytecie Medycznym w K.. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, zapadły w następujących okolicznościach sprawy. [...] Organizacja A w K. (dalej: A), w związku z unieważnieniem wyborów na stanowisko Kierownika Kliniki [...] Uniwersytetu Medycznego w K. przeprowadzonych w październiku 2009 r. w oparciu o opinię prawną sporządzoną przez prawników świadczących pomoc prawną dla Uniwersytetu, pismami z dnia [...] i [...], zwróciła się do Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. (dalej: Rektor [...] UM) o jej udostępnienie . Ze względu na nieudostępnienie wskazanej opinii w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej A wniosła skargę do Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismem z dnia [...], zarzucając Rektorowi [...] UM bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SAB/Gl 2010 r. uznał przedmiotowa opinię prawną za informację publiczną, zobowiązując Rektora [...] UM do jej udostępnienia w terminie 14 dni. W uzasadnieniu Sąd wyraźnie wskazał, iż prawna sporządzona na potrzeby organu, jako dokument służący załatwianiu spraw i realizacji zadań organu – co do zasady - posiada walor informacji publicznej (dotyczy sfery faktów, jest wytworzony na potrzeby organu, dotyczy sfery jego działalności, zawiera informację o sposobie działania organów oraz sposobie załatwienia sprawy (spraw), itp., stanowi więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a tym samym podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, czy opinia została sporządzona przez podmiot zewnętrzny w ramach wykonywanej na rzecz organu obsługi prawnej, czy przez pracownika organu, skoro organ dokumentu tego używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań. W związku z tym uznał, że wniosek A powinien zostać załatwiony zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W wyniku wniesionej skargi kasacyjnej od tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1855/10, podzielając stanowisko WSA w Gliwicach, skargę oddalił. W ocenie Sądu, opinia prawna sporządzona na rzecz rektora państwowej szkoły wyższej, a więc w myśl art. 4 ust.1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej – podmiotu reprezentującego państwową osobę prawną – w celu wykonania należących do kompetencji tego organu zadań publicznych, stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 6 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konkurs prowadzony w celu obsadzenia stanowisk kierowniczych w państwowej szkole wyższej należy do sfery publicznej, zaś udział rektora w tej procedurze jest zadaniem publicznym . Po otrzymaniu akt sprawy w dniu 25 lutego 2011 r. Rektor [...] UM podjął decyzję z dnia [...] nr [...], odmawiającą udzielenia żądanej informacji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, iż przepis art. 3 ust. 3-5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych wprowadza bezwzględny obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej radcy prawnego. Opinia prawna, stanowiąca przedmiot wniosku A zawiera treści objęte taką tajemnicą, które to zostały mu przekazane w zaufaniu w związku ze sporządzaną opinią. Stąd udostępnienie opinii podlega ograniczeniom wskazanym w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dniu [...], wobec bezczynności Rektora [...] UM, A złożyła do Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Cywilny pozew o udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu pozwu powołano przepis art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (obowiązujący w tym czasie), zgodnie z którym podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż informacja niejawna, tajemnica skarbowa lub tajemnica statystyczna, przysługiwało prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. Wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd pozew odrzucił uznając, iż go za przedwczesny ze względu na niewyczerpanie toku postępowania odwoławczego w sytuacji, kiedy A złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji odmawiającej udzielenia informacji z dnia [...]. Po tym wyroku sądu powszechnego Rektor [...] UM, decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...]. W uzasadnieniu podniósł argumenty analogiczne jak w poprzedniej decyzji. W skardze wymienionej we wstępie A wnosi o stwierdzenie nieważności obu decyzji (decyzja z dnia [...] została błędnie oznaczona jako [...] podczas gdy prawidłowe oznaczenie to: [...]) ze względu na fakt, iż zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie. W przypadku nieuwzględnienia tego wniosku wnosi o uchylenie obu decyzji (w skardze zostało zawarte stwierdzenie, iż przedmiotem żądania jest "uchylenie stwierdzenie nieważności", ale w kontekście żądania określonego w punkcie pierwszym przyjąć trzeba, iż chodzi o uchylenie decyzji) ze względu na naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez bezpodstawna odmowę udostępnienia skarżącej opinii prawnej. Ponadto skarżąca wniosła o rozpatrzenie sprawy w trybie postępowania uproszczonego określonym w art. 119 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu pierwszego z wniosków podnosi, iż obie decyzje Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. były adresowane do przewodniczącej zakładowej organizacji związkowej, podczas gdy adresatem powinna być A tej uczelni. Przewodnicząca występowała jedynie jako statutowy przedstawiciel organizacji związkowej. W myśl art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. decyzja skierowana do osoby nie będącej strona w sprawie jest dotknięta wadą nieważności. Co do drugie z wniosków zgłoszonych w skardze kwestionuje pogląd wyrażony w zaskarżonych decyzjach, zgodnie z którym, opinia prawna stanowiąca przedmiot żądania skarżącej, nie stanowi informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej opinię taką należy uznać za informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na zasadach określonych w tejże ustawie. Bez znaczenia pozostaje to, czy została ona sporządzona przez podmiot zewnętrzny (radcę prawnego), skoro organ używa tego dokumentu przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Informacją jest treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, bezpośrednio przez niego wytworzonych, jak i pochodzących od innych podmiotów, nawet jeśli prawa autorskie w tym przypadku należą do takich podmiotów. Przepis ustawy o radcach prawnych, zobowiązujący do zachowania tajemnicy, dotyczy radcy, a nie organu na rzecz którego opinię radca sporządził. Skarżąca podkreśla także, iż nie mogłaby domagać się udostępnienia opinii prawnej uzyskanej w ramach prowadzonego postępowania w konkretnej sprawie. Natomiast ta opinia nie dotyczy konkretnego postępowania i konkretnej sprawy, ale sposobu głosowania przez Radę Wydziału w określonych sprawach. Wchodzi zatem w zakres informacji o trybie działania organu (art. 6 ust. 1 pkt. 3 lit. "b" ustawy o dostępie do informacji publicznej). W odpowiedzi na skargę Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego w K. wniósł o jej oddalenie. Jak podnosi w uzasadnieniu, zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności obu decyzji, ale z innych przyczyn niż przywołane przez skarżącego. Decyzje te są obarczone wada prawną na podstawie art. 28, 29, 30 §1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem wniosek o udostępnienie informacji został złożony przez osobę nieuprawnioną do jednoosobowej reprezentacji zakładowej organizacji związkowej. W kolejnej części uzasadnienia organ przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy, wskazując m.in. na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SAB/Gl 2010 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1855/10, w których uznano przedmiotową opinię prawną za informację publiczną, zobowiązując Rektora [...]UM do jej udostępnienia. Po wyroku NSA i otrzymaniu akt sprawy w dniu 16 lutego 2011 r., Rektor [...]UM w dniu [...] wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W dniu [...] wpłynęło do niego pismo podpisane przez Przewodniczącą organizacji związkowej – D.G.-U., o udostępnienie opinii prawnej, identyczne w treści z pismem tej samej sprawie z dnia [...]. Zdaniem organu, kolejne pismo z dnia [...], stanowiło jedynie ponaglenie do wydania decyzji, stąd wobec wydania takiej decyzji uznano go za nieistotne (bezprzedmiotowe). Organizacja związkowa złożyła w kwestii udostępnienia informacji publicznej pozew do Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Cywilny, który wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] pozew ten odrzucił uznając m.in., iż pismo z dnia [...] stanowiło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym, Rektor [...]UM decyzją z dnia [...] nr [...] podjął decyzję utrzymującą w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W dalszej części uzasadnienia organ powraca do kwestii niewłaściwej reprezentacji organizacji związkowej, wskazując na regulacje zawarte w Statucie Związku [...], zgodnie z którymi w jednostkach organizacyjnych związku, posiadających osobowość prawną, czynności prawne w imieniu tych jednostek podejmuje co najmniej dwóch członków prezydium, upoważnionych do tego stosowną decyzją tego organu (ust. 7 § 42 Statutu). Potwierdzeniem tego jest uchwała nr [...] Komisji [...] [...]UM z dnia [...]r. Wobec tego, zdaniem organu, wniosek o udostępnienie informacji został złożony przez osobę nieuprawnioną. Odnosząc się do zasadniczej podstawy odmowy udostępnienia żądanej opinii prawnej, podtrzymuje swój pogląd wyrażany w zaskarżonych decyzjach co do wyłączenia jawności tego rodzaju dokumentu ze względu na ustawowy obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne mogą, w razie uznania kontrolowanego aktu za nielegalny w rozumieniu ww. przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Przedmiotem skargi jest decyzja Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] znak: [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie tego organu, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...] znak: [...], którym to odmówiono A [...] Uniwersytetu Medycznego w K. udostępnienia informacji publicznej w postaci opinii prawnej z dnia [...] dotyczącej wyboru członków komisji konkursowej powołanej do przeprowadzenia wyboru kierownika katedry/zakładu w [...] Uniwersytecie Medycznym w K. W pierwszym rzędzie, odnosząc się do wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności obu decyzji Rektora [...] UM ze względu na skierowanie rozstrzygnięć do osoby nie będącej w sprawie i jednocześnie do zarzutu podnoszonego w odpowiedzi na skargę, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożyła osoba, która nie mogła samodzielnie reprezentować A [...] Uniwersytetu Medycznego w K., uznać przyjdzie je, co do zasady, za trafne . W myśl bowiem § 41 ust. 1 Statutu [...] do kompetencji "władzy wykonawczej" jednostki organizacyjnej Związku (jest nią w przypadku organizacji zakładowej – wedle § 34 ust. 3 pkt. 1 Statutu – komisja zakładowa) działającej poprzez organ w postaci Prezydium (§ 42 ust. 1) należy m.in. reprezentowanie jej na zewnątrz, natomiast do Przewodniczącego Prezydium należy reprezentowanie władzy wykonawczej na zewnątrz z wyłączeniem czynności określonych w ust. 7 (podejmowanie czynności prawnych w imieniu Związku) oraz ust. 8 (dwóch członków władzy wykonawczej, upoważnionych przez tę władzę, w przypadku braku Prezydium). Czynność polegającą na złożeniu wniosku o udostępnienie informacji trzeba traktować jako czynność procesową, decydująca o zawiązaniu postępowania o "mieszanym " charakterze z tej racji, że może się ono zakończyć czynnością materialno-techniczą (udzieleniem informacji), bądź też decyzją administracyjną (odmowa udzielenia informacji). Tym samym zaś wchodzi ona w zakres szeroko rozumianych czynności prawnych. W ocenie Sądu, skoro wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...], jak również jego uzupełnienie z dnia [...] było podpisane jedynie przez Przewodniczącą Komisji [...] [...]UM w K. – D.G.-U., podobnie jak większość kolejnych pism w tej sprawie, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając w tejże sprawie nie zakwestionowały legitymacji Przewodniczącej do reprezentowania Związku, to przyjąć trzeba, iż może on być skutecznie reprezentowany w ten sposób w postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wyroki te spowodowały swoistą " konwalidację" uchybień w zakresie reprezentacji Ponadto, co może mieć istotne znaczenie dla sprawy, nawet złożenie wniosku przez samą D.G.U., na gruncie regulacji zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, byłoby skuteczne w tym znaczeniu, że Rektor [...]UM byłby zobowiązany do udostępnienie przedmiotowej opinii prawnej z tym zastrzeżeniem, czy czyniłby to na rzecz osoby fizycznej, a nie na rzecz związku zawodowego. Sprawa udostępnienia wskazanej opinii, wyniku skargi na bezczynność Rektora [...]UM wniesionej przez obecna skarżącą była przedmiotem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SAB/Gl 2010 r. uznał przedmiotowa opinię prawną za informację publiczną, zobowiązując Rektora [...]UM do jej udostępnienia w terminie 14 dni. W uzasadnieniu Sąd wyraźnie wskazał, iż prawna sporządzona na potrzeby organu jako dokument służący załatwianiu spraw i realizacji zadań organu, co do zasady, posiada walor informacji publicznej. Dotyczy sfery faktów, jest wytworzona na potrzeby organu, dotyczy sfery jego działalności, zawiera informację o sposobie działania organu oraz sposobie załatwienia spraw. Stanowi zatem informację o sprawach publicznych, a tym samym podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w określonych przez u.d.i.p. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, czy opinia została sporządzona przez podmiot zewnętrzny w ramach wykonywanej na rzecz organu obsługi prawnej, czy przez pracownika organu, skoro organ dokumentu tego używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Wniosek A [...]UM, jak Sąd stwierdził jednoznacznie, powinien zostać załatwiony zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Identyczne w tej sprawie było stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1855/10 skargę oddalił. W ocenie Sądu, opinia prawna sporządzona na rzecz rektora państwowej szkoły wyższej, a więc w myśl art. 4 ust.1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej – podmiotu reprezentującego państwową osobę prawną – w celu wykonania należących do kompetencji tego organu zadań publicznych, stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 6 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konkurs prowadzony w celu obsadzenia stanowisk kierowniczych w państwowej szkole wyższej należy do sfery publicznej, zaś udział rektora w tej procedurze jest zadaniem publicznym . Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu: "Ocena prawna wyrażona w wyroku WSA w sprawie jest wiążąca dla organu administracji przy ponownym wydawaniu decyzji (po uchyleniu poprzedniej decyzji przez sąd administracyjny). W takiej sytuacji organ administracji publicznej, rozpatrując sprawę powtórnie, powinien postąpić tak, jak gdyby sprawa nie była przedmiotem wcześniejszego rozstrzygnięcia sądowego. Rozpatrując sprawę ponownie, organ administracji stosuje się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach oraz bez względu na orzeczenia organów administracyjnych wydane w innych sprawach." (L.Klat-Wertelecka, . Związanie organu administracji publicznej orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego (uchylającym decyzję administracyjną, NZS 2006/1//1/)). Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (J.P.Tarno, Związanie oceną prawną zawartą w wyroku sądu administracyjnego,Administracja, 2011/4/185-2004). W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na bezwzględnie obowiązujący charakter przepisu art. 153 p.p.s.a ,o oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r. , I FSK 799/10, LEX nr 1080659). Ocena prawna wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Traci więc ona moc wiążącą tylko w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r. , I OSK 670/11, LEX nr 1145122). W rozpatrywanej sprawie stan prawny nie uległ zmianie, podobnie jak i jej stan faktyczny . Naruszenie przez organy administracyjne przepisu art. 153 p.p.s.a. winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, a więc jej całkowitym wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Nieprzestrzeganie tej reguły prowadziłoby do zakwestionowania obowiązującej w prawie polskim zasady sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1999 r., sygn. IV SA 1681/97, LEX nr 47848). W świetle powyższych rozważań nie budzi żadnej wątpliwości związanie Rektora [...]UM wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SAB/Gl 2010, którym został zobowiązany do udostępnienia wnioskodawcy przedmiotowej opinii prawnej jak i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1855/10, oddalającym skargę ze względu na aprobatę stanowiska sądu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.