I SA/Rz 850/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Tomasz Smoleń SO del. Jarosław Szaro /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. Rz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok - oddala skargę- Wójt Gminy decyzją z dnia [...] marca 2012 r. na podstawie art. 21 § 1 pkt. 2, art. 4, art. 6, art. 7 § 1, art. 47 § 2, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm.) art. 1, art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 4 ust. 1 pkt. 2, art. 6. art. 6a ust. 4a, art. 6c ust 1 ustawy z-dnia 15.11.1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 7, ustawy z dnia 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jed.: Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), uchwały Rady Gminy K. Nr XXXIX/274/2009 z dnia 29.10.2009r. w sprawie określenia stawek kwotowych podatku od nieruchomości oraz uchwały Rady Gminy K. Nr XXXIX/276/2009 z dnia 29.10.2009r. zwolnień w podatku od nieruchomości, komunikatu Prezesa GUS z dnia 19.10.2009r. (M.P. nr 68 poz. 886); oraz komunikatu Prezesa GUS z dnia 20.10.2009r. (M.P. Nr 69 poz. 896 ustalił Pani M. Rz. zam. [...], zobowiązanie pieniężne pobierane w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010 w wysokości 34,00 zł. Organ I instancji ustalił na podstawie ewidencji gruntów i budynków tj. zawiadomienia Starosty Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. z dnia 13.10.2003r. nr zmiany 215, który wprowadził do ewidencji gruntów i budynków zmiany wynikające z orzeczenia sądu, że podatniczka posiada na terenie gminy grunty o powierzchni fizycznych 0,0901 ha W związku z tym ustalił podatek rolny i podatek od nieruchomości w następujący sposób: Podatek rolny Stawka za fizyczny podatku rolnego 170,50 zł Liczba ha fiz. do wymiaru podatku rolnego 0,0801 ha Podatek rolny przed obliczeniem ulg 14,00 zł Łączna wartość ulg 0,00 zł Podatek rolny po odliczeniu ulg 14,00 zł Podatek od nieruchomości Pozycja Nazwa Ilość Jm Stawka Kwota 2195 Grunty pozostałe 100,00 m2 0,20 zł 20,00 zł Podatek od nieruchomości 20,00zł Łączne zobowiązanie podatkowe ustalił na kwotę 34 złote. Organ I instancji wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatnikiem podatku rolnego są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Warunkiem uznania nieruchomości za grunt opodatkowany podatkiem rolnym jest sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości. Natomiast podstawą opodatkowania w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest powierzchnia gruntu. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 28 marca 2012 roku wniosła podatniczka M. Rz., która wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy w K., bowiem wydanie decyzji z dnia [...].03.2012 r. i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej przed Wójtem Gminy w K. nastąpiło z istotnym naruszeniem wymogów formalnych obowiązującej procedury podatkowej - przepisów ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że w wypowiedzi z dnia 7.03.2012 r., złożonej w sprawie, M. Rz. zwróciła się do Wójta Gminy w K. o skierowanie pism do Wójta Gminy Cz. (podatki z terenu wsi K.), Burmistrza Ł. (podatki z terenu miasta Ł.) i Starosty Ł. (prowadzi ewidencję gruntów na terenie powiatu ł.) celem jednoznacznego wyjaśnienia czy łączna powierzchnia nieruchomości gruntowych będących we własności (współwłasności) M. Rz. na terenie powiatu rz. i powiatu ł. przekracza lub nie przekracza 1 ha fizycznego. Uzyskanie tych informacji urzędowych pozwoliłoby określić czy M. Rz. spełnia wymogi, aby uznać, że ma grunty tworzące gospodarstwo rolne (ze względu na art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne). W ocenie podatniczki W myśl art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, Wójt Gminy w K. był obowiązany do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. W okolicznościach sprawy M. Rz. uważa, że Wójt Gminy w K. z tego obowiązku nie wywiązał się należycie i w pełni. Chodzi tu w przekonaniu M. Rz. o ogólne zasady podatkowego postępowania jurysdykcyjnego, z których szereg dotyczy etapu ustalania stanu faktycznego sprawy na podstawie zebranego materiału dowodowego, a to zasady: prawdy (art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa), czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym (art. 123 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa), zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa). Przedstawione zarzuty formalne powinny w ocenie M. Rz. skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].07.2012 r. sygn. [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo prowadzonego postępowania podatkowego. Jako podstawę swojego wnioskowania Kolegium uznało przepisy art. 3ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o podatku rolnym jak także art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, z którego wynika, że podstawa wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a więc zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym, organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Jednocześnie Kolegium uwzględniło, ze załączona do akt sprawy informacja Starosty R. z dnia 27.01.2012r. pozwoliła organowi I instancji w prawidłowy sposób ustalić aktualny stan ewidencyjny gruntów i odzwierciedlone to zostało w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji powołał się również na to, że od dnia 1 stycznia 2003 r. został zmieniony w sposób zasadniczy przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym (grunty). Opodatkowaniu bowiem nie podlegają już tylko określone w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) ., grunty gospodarstw rolnych (poniżej 1 ha), lecz wszystkie grunty (również do 1 ha) sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Grunt określony w ewidencji gruntów jako dr. nie podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym lecz podatkiem od nieruchomości. Mając na uwadze te okoliczności Organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła M. Rz. Zaskarżyła ona przedmiotową decyzję w całości i zarzuciła: naruszenie przepisów ustawy wpływające na wynik sprawy, a to: a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, czyli przepisów prawa proceduralnego, w stopniu który miał istotny wpływ na wynik sprawy podatkowej w I i II instancji, a to m.in.: art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, ponieważ decyzja organu I instancji nie zawiera wymaganego przepisami prawa, stosownego i kompletnego (wyczerpującego) uzasadnienia faktycznego, a także dostosowanego do tego stanu uzasadnienia prawnego, a tym samym nie zawiera w pełni integralnych elementów decyzji (elementów uzasadnienia faktycznego i prawnego), a przez to wydana decyzja nie wzbudza zaufania M. Rz. do organu podatkowego I instancji, art. 122 (zasada dążenia do wyjaśnienia prawdziwego stanu faktycznego) w związku z art. 187 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez to, że organ I instancji (Wójt Gminy K.): • po pierwsze - nie przedsięwziął wszelkich i niezbędnych czynności administracyjno-podatkowych (dowodowych i wyjaśniających) w celu dokładnego zbadania, wyjaśnienia stanu faktycznego i uregulowania sprawy podatkowej, * po drugie - nie zebrał w sposób pełny i wyczerpujący wszystkich dowodów i materiałów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz ich dokładnie i całościowo nie rozpatrzył; b) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a to art. 24a ust. 11 w związku z art. 21 poprzez nie uwzględnienie, że w wyniku złożonych przez M. Rz. zarzutów do danych operatu opisowo - kartograficznego modernizowanej ewidencji gruntów wsi K. gm. K. dane ewidencyjne objęte art. 20 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy w zakresie działek nr 1316/2 i nr 1319/2 (własności M. Rz.) nie są prawnie wiążące i nie obowiązują, co mogło w stopniu istotnym wpłynąć na wynik sprawy podatkowej. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na jej rzecz. W uzasadnieniu skargi podatniczka zakwestionowała sposób przeprowadzenia postępowania podatkowego, w trakcie którego nie wykonano wszelkich zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego udzielonych organowi I instancji w decyzjach uchylających poprzednie decyzje w sprawie . Ograniczenie postępowania dowodowego co w rezultacie uniemożliwiło dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych i wydanie na tej podstawie prawidłowego rozstrzygnięcia. Podatniczka zwróciła także uwagę na sposób sporządzenia uzasadnień decyzji zapadłych w sprawie, które jej zdaniem są niewystarczające i nie posiadają wszystkich wymaganych przepisami prawa elementów, nie wyjaśniając dlaczego doszło do tego rodzaju rozstrzygnięcia. W szczególności podatniczka podniosła, że że w toku prowadzonej sprawy podatkowej organy administracji podatkowej I i II instancji wiedziały o złożonych przez M. Rz. pismem z dnia 9 lutego 2009 r. do Starosty Rz. o zarzutach do danych operatu opisowo -kartograficznego modernizowanej ewidencji gruntów wsi K. gm. K. W szczególności miały wiedzę, że dane ewidencyjne ze zmodernizowanej ewidencji gruntów wsi K. gm. K. w stosunku do działek własności M. Rz. nie są prawnie wiążące i nie obowiązują, a tym samym nie mogą stanowić wiarygodnej podstawy do orzekania w sprawach podatkowych. W tych okolicznościach podatniczka skargę uważała za słuszną i wiosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy rozpatrywaniu odwołania nie naruszyło przepisów prawa. W sprawie ustalono wszystkie elementy stanu faktycznego, których ustalenie było konieczne dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów oparcia rozstrzygnięcia o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które z uwagi na trwające postępowanie modernizacyjne mają – w ocenie skarżącej – charakter niewiążący. W tym zakresie organ podatkowy wskazał na treść przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. z 2005 r. nr 240 poz.2027 tj. ze zm.) dalej pgk, który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy wymiarze podatku zarówno od nieruchomości, jak i rolnego organ podatkowy zobowiązany jest korzystać z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków . Dotyczy to zarówno położenia gruntu, jego powierzchni, jak także przeznaczenia gruntu, w szczególności określenia czy stanowi on grunt rolny czy też wyłączony z produkcji rolnej . W niniejszej sprawie organy podatkowe słusznie przyjęły korzystając z ewidencji gruntów, że przedmiotem opodatkowania są działki podatniczki, jedna o przeznaczeniu rolnym (Ps III), zaś druga o przeznaczeniu droga (oznaczona w ewidencji symbolem dr.) Te ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu Administracyjnego. Nie zmienia tego stanowiska fakt, że prowadzone jest postępowanie modernizacyjne w zakresie istniejącej ewidencji gruntów . Nie jest bowiem trafny argument zawarty w skardze, że w związku z niezakończeniem tego postępowania dane z ewidencji gruntów i budynków nie mają mocy wiążącej. Należy bowiem dokonać rozróżnienia pomiędzy ewidencją gruntów i budynków składającą się z operatu ewidencyjnego, a operatem opisowo – kartograficznym tworzonym w czasie postępowania modernizacyjnego. Operat ewidencyjny wchodzący w skład ewidencji gruntów powstaje bowiem w trybie określonym przepisem art. 24 pgk, zaś operat opisowo – kartograficzny w trybie określonym przepisem art. 24 a pgk. Ten drugi operat jest szczególną postacią operatu i został uregulowany w sposób szczególny w tymże przepisie . Stanowi on mianowicie, że w trakcie postępowania modernizacyjnego organ prowadzący (starosta) wykłada projekt operatu opisowo – kartograficznego w siedzibie starostwa na czas 14 dni. Operat ten zawiera projektowane zmiany. Po upływie tego czasu projekt operatu opisowo-kartograficznego staje się operatem ewidencji gruntów i budynków, z tym, że nie dotyczy to tych jego fragmentów, co do których złożono zarzuty w myśl art.24 ust.9 pgk. Do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, w przedmiocie zarzutów w stosunku do gruntów, budynków lub lokali, których dotyczą zarzuty, dane ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym nie są wiążące. Należy jednak wskazać, że złożenie zarzutów do operatu opisowo-kartograficznego nie powoduje, że dotychczasowe dane z ewidencji gruntów nie wiążą i nie obowiązują na mocy art. 24a ust. 11 ustawy. Przepis ten stanowi jedynie, że do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie złożonych zarzutów dane, co do których złożono zarzuty ujawnione w operacie nie są wiążące. Nie znaczy to jednak, że nie wiąże organów podatkowych obowiązująca ewidencja gruntów i budynków. (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16.12.2010 r. I SA/Rz 647/10 LEX 750209). Wiążącego charakteru nie mają dane z operatu opisowo – kartograficznego, nie zaś operatu ewidencyjnego. Dokonanie rozróżnienia operatu ewidencyjnego (ewidencji gruntów i budynków) od operatu opisowo – kartograficznego tworzonego w trakcie postępowania modernizacyjnego prowadzi do wniosku, że fakt prowadzenia takiego postępowania jest prawnie relewantny dla możliwości skorzystania z ewidencji przy prowadzeniu postępowania w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości czy też rolnego. Organ podatkowy ma prawo i powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków w dotychczasowym brzmieniu. Dane te mają charakter obowiązujących do czasu, aż zostaną w nich dokonane zmiany w sposób przewidziany przepisami prawa. Organ jak wynika z akt sprawy oparł się właśnie na danych dotychczasowych, co było zgodne z powołanymi przepisami. Jak wynika z pisma starostwa powiatowego zalegającego aktach sprawy decyzja ostateczna została wydana w zakresie zmian w operacie ewidencyjnym wynikających z prowadzonej modernizacji dopiero w 2012 r. Do wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2010 muszą być więc brane dane dotychczasowe. Dlatego też w tym zakresie skarga podatniczki uznana została za nieuzasadnioną. Nie zasługują również na uwzględnienie argumenty dotyczące okoliczności związanych z rzekomym posiadaniem przez M. Rz. gospodarstwa rolnego, co w jej ocenie spowodowało co najmniej zawyżenie kwoty bazowej do wymiaru podatku rolnego.( pismo z dnia 15 października 2012 r.) Argumentacja w tym zakresie została przedstawiona dopiero w piśmie, o którym mowa powyżej, jednak z uwagi na zakres w jakim Sąd Administracyjny bada sprawę na skutek wniesienia skargi kwestie te nie mogą pozostać poza zakresem rozważań Sądu. Zgodnie jednak z art.. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 z zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązuje to Sąd do rozważenia wszelkich argumentów, również tych nie podniesionych w skardze mogących mieć znaczenie przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Należy zatem rozważyć czy podatniczka jest właścicielka gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r o podatku rolnym (Dz.U.2006 nr 136 poz. 969 t.j. z zm.). Definicja gospodarstwa rolnego zawarta w tym przepisie stanowi, że za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Kwestia ta nie będzie miała podstawowego znaczenia przy określeniu jaki charakter mają grunty objęte opodatkowaniem, bowiem jak słusznie przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze o rolnym przeznaczeniu gruntu decyduje nie to, czy wchodzi ono w skład takiego gospodarstwa, ale w jaki sposób jego charakter został określony w ewidencji gruntów co wynika z art. 1 omawianej ustawy. Słusznie natomiast podnosi podatniczka, że przepisy ustawy o podatku rolnym przewidują różną podstawę opodatkowania podatkiem rolnym gruntów rolnych – w zależności od tego czy wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego, czy też nie są z nim związane. W przypadku, gdy grunty te są częścią składową gospodarstwa rolnego podstawę opodatkowania stanowi wartość 2,5 q żyta, w sytuacji gdy w skład takiego gospodarstwa nie wchodzą podstawą jest wartość 5 q żyta. (art. 6 ust. 1 ustawy). Podatniczka do pisma z dnia 15 października 2012 r. dołączyła szereg dokumentów, z których wynika, że jest ona współwłaścicielką gruntów położonych w mieście Ł. oraz wsi K. Obszarowo grunty te ( przy uwzględnieniu hektarów przeliczeniowych) będą przekraczały 1 ha powierzchni, a tym samym mogły by być uznane z areał wystarczający do przyjęcia, że stanowią one gospodarstwo rolne. W sprawie M. Rz. okoliczność ta nie będzie jednak miała istotnego znaczenia. Przepis ar. 3 ust. 5.ustawy stanowi bowiem, że jeżeli grunty rolne stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6. Z przepisu tego wynika, że jeżeli nawet grunty te położone by były na terenie jednej gminy to nie mogły by być objęte jedną decyzją podatkową z uwagi, że grunty stanowiące przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie stanowią własność podatniczki, zaś grunty opisane w przedłożonych dokumentach są we współwłasności kilku osób. Objęte one zatem muszą być odrębnymi decyzjami. Istotne natomiast w sprawie jest to, że przepis art. 3 ust. 6 tej ustawy stanowi, że jeżeli grunty takie (będące we współwłasności) stanowią gospodarstwo rolne, to obowiązek podatkowy ciąży na tym właścicielu, który to gospodarstwo prowadzi w całości . Opodatkowanie stawką podatku rolnego określoną dla gruntów stanowiących gospodarstwo rolne przysługiwało będzie więc tylko takiej osobie, która prowadzi to gospodarstwo. Na niej będzie ciążył obowiązek podatkowy. Z jednej strony ustawodawca przyznaje więc preferencję podatkową poprzez niższą podstawę opodatkowania, a z drugie określa w sposób ścisły osobę podatnika, wyłączając z tego kręgu część współwłaścicieli . Podatnikiem jest tylko osoba prowadząca gospodarstwo rolne. Ona jest zobowiązana do zapłaty podatku za te grunty według stawki obowiązującej dla gruntów stanowiących gospodarstwo rolne. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że M. Rz. nie jest osobą prowadzącą gospodarstwo rolne na gruntach położonych Ł. i K. Jak wynika z akt sprawy przebywa w [...] i fizycznie nie może tego czynić. Sprawy w kraju załatwia poprzez swoich pełnomocników. Wynika z tego, że nie może być ona osobą zobowiązaną do zapłaty podatku rolnego ( podatnikiem) od tych gruntów, jeżeli przyjąć, że stanowią one gospodarstwo rolne. Do zapłaty podatku w takiej sytuacji zobowiązana będzie osoba prowadząca to gospodarstwo. Skoro zaś ta osoba będzie zobowiązana do zapłaty podatku rolnego od prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego, to oczywiste jest, że nie będzie można przyjąć, że również M. Rz. posiada gospodarstwo rolne położone na tych samych terenach Z tego względu nie można przyjąć, że podatek ustalony dla M. Rz. na terenie gminy K. powinien być obliczony jak dla gospodarstwa rolnego. Mogłaby ona doliczyć posiadane tutaj grunty do gruntów posiadanych K. i Ł. (w celu ustalenia czy ogólny ich areał przekracza 1 ha fizyczny bądź przeliczeniowy) tylko pod warunkiem, że na tych drugich gruntach prowadziłaby w całości gospodarstwo rolne (i była z tego tytułu podatnikiem), co oczywiście z uwagi na jej miejsce jej pobytu nie jest możliwe. Powyższe rozważania przekonały Sąd, że organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie podatkowe, wyjaśniając wszystkie okoliczności niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Nie zachodzą naruszenia przepisów ordynacji wskazanych w zarzutach skargi. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Administracyjny w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.