II FZ 325/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 1330/12 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 13 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za lata 2006, 2007, 2009 i 2010 postanawia oddalić zażalenie. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 13 sierpnia 2012 r. M.J. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Postanowieniem z dnia 12 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że nie posiada ona przymiotu wykonalności. Jej przedmiotem jest, bowiem odmowa umorzenia zaległości podatkowej, a nie decyzja wymiarowa w podatku od środków transportowych. Skoro organ podatkowy odmówił przyznania skarżącej ulgi w zapłacie podatku, konsekwencją tej decyzji jest wyłącznie to, że skarżąca nie może z tej ulgi skorzystać. Obowiązek świadczenia w postaci zobowiązania powstałego z nieuregulowanych należności podatkowych wynika ze złożonych przez podatnika deklaracji podatkowych albo decyzji organu określającej prawidłową wysokość tego zobowiązania, a nie z decyzji odmawiającej przyznania ulgi. To jedynie do decyzji wymiarowej mogłaby odnosić się instytucja wstrzymania wykonania decyzji, bowiem to ta decyzja byłaby źródłem obowiązku nałożonego na skarżącą. Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone przez M.J.zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Powyższa zasada może doznać ograniczenia poprzez zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011). Uwagi zawarte w powyższym akapicie mają szczególne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, ze względu na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się skarżąca. Słusznie uznał w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej nie posiada przymiotu wykonalności – stanowi ona rozstrzygnięcie o charakterze proceduralnym i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. To jedynie do decyzji wymiarowej mogłaby odnosić się instytucja wstrzymania wykonania decyzji, bowiem to ta decyzja byłaby źródłem obowiązku nałożonego na skarżącą. Ponieważ decyzja organu, poddana przez skarżącą kontroli sądowoadministracyjnej, nie mogła zostać wykonana, Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem odmówił zastosowania do tego aktu instytucji ochrony tymczasowej. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.