II FZ 880/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lipca 2012r., sygn. akt I SA/Łd 757/12 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi T. [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 lipca 2009 r., nr SKO [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 757/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi T. [...]. z siedzibą w W. - zwanej dalej "Spółką", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 lipca 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego na rozprawie w dniu 27 lipca 2012 r. z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie skarg konstytucyjnych. Powołując dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd pierwszej instancji postanowił o zawieszeniu postępowania. Zdaniem sądu istniała podstawa do zastosowania tego przepisu, gdyż przed Trybunałem Konstytucyjnym toczą się dwa postępowania, których przedmiotem jest zbadanie zgodności art. 1 a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3, a także art. 4 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych z Konstytucją RP. Powyżej powołane przepisy stanowiły podstawę rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe sąd orzekł, że w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa do zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W zażaleniu na powołane postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania z uwagi na dwa postępowania toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym, w sytuacji gdy od wyniku tych postępowań, zdaniem skarżącego, nie zależy wynik przedmiotowego postępowania; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracynego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości jak i ekonomiki procesowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien jednak oceniać wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W szczególności zawieszając postępowanie w sprawie, sąd powinien mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zagwarantowane stronie prawo do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki NSA uznał za priorytetowe. Skoro bowiem spółka ma możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przypadku, gdyby Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność przepisów, na podstawie których wydano zaskarżony akt, to tym samym jej interes prawny pozostaje zabezpieczony, gdyż posiada ona instrument prawny służący eliminacji z obrotu prawnego aktu wydanego na podstawie niekonstytucyjnych przepisów. Z powołanych względów, zawieszenie postępowania w sprawie sąd uznał za niecelowe. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji nie wskazał ponadto w jaki sposób od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ani nie wyjaśnił jakie względy natury celowościowej i słusznościowej przemawiają za zawieszeniem postępowania w sprawie, ograniczając się jedynie do powołania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., czym niewątpliwie naruszył art. 141 § 4 w zw. z art. 160 p.p.s.a. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania pomiędzy stronami, które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.