II SA/Wa 1536/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Jacek Fronczyk, , , Protokolant Aleksandra Olczak, referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zwolnieniu A. G. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2012 r. i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w dniu [...] lutego 2012 r., w związku z prowadzonym postępowaniem karnym, wydał postanowienie o przedstawieniu [...] A. G. zarzutu, że znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził pojazd mechaniczny, czyli, że popełnił czyn z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W związku z powyższym Komendant Główny Policji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia [...] A. G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, o czym funkcjonariusz został poinformowany pismem z dnia [...] lutego 2012 r., doręczonym mu w dniu 28 lutego 2012 r. W piśmie tym poinformowano stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie, zgodnie z wymogiem określonym w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ pismem z dnia [...] lutego 2012 r. zwrócił się o opinię w przedmiotowej sprawie do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy Głównej Policji poinformował, iż Zarząd nie wnosi uwag do stanowiska strony służbowej dotyczącego zwolnienia [...] A. G. ze służby w Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił [...] A. G. w czynnościach służbowych od dnia [...]marca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. Następnie w dniu [...] kwietnia 2012 r. Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny nr [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, na mocy którego zwolnił [...] A. G. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2012 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji organ podkreślił, że przepis ten jest regulacją wyjątkową, którego wprowadzenie podyktowane było troską o autorytet Policji. Możliwość zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie uzasadniona jest społeczną rolą Policji, charakterem powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związanym z działalnością tej formacji publicznym zaufaniem. Przepis ten służy eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy popadających w konflikt z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej. Organ podkreślił, że ze zgromadzonych w niniejszej sprawie materiałów wynika, że w dniu [...] grudnia 2011 r. między godziną [...] a godziną [...] [...] A. G. podczas kierowania samochodem osobowym marki [...] (w okolicy ulic [...]), uczestniczył w kolizji drogowej, na skutek której doznał obrażeń skutkujących koniecznością udania się do szpitala, w którym dokonano pobrania krwi w celu sprawdzenia trzeźwości wymienionego. Na podstawie przeprowadzonych badań (sprawozdania z Laboratorium Kryminalistycznego Komendy [...] Policji) stwierdzono, że [...] A. G.znajdował się w stanie nietrzeźwości (wyniki badania: pierwsza próba o godzinie [...] - 1,77 promila, druga próba o godzinie [...] - 1,51 promila alkoholu etylowego we krwi). W ocenie organu, w niniejszej sprawie bezspornym jest, że czyn zarzucony [...] A. G. w postanowieniu Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] lutego 2012 r. o przedstawieniu zarzutów, wypełnia znamiona przestępstwa określonego w art. 178a § 1 K.k., a popełnienie przez policjanta wskazanego czynu uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Policjant ten swoim zachowaniem dał bowiem wyraz ignorancji prawa, przez co utracił zaufanie społeczne i nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. Prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości (na który to fakt bezsprzecznie wskazują wyniki badań laboratoryjnych) stanowił zagrożenie nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla innych uczestników ruchu, a nadto popełnił czyn wyjątkowo naganny i szczególnie ujemnie odbierany społecznie, co bez wątpienia godzi w dobre imię służby. Organ wyjaśnił jednocześnie, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny wyrażający się koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, wobec którego wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, którego charakter i oczywistość popełnienia uniemożliwia kontynuowanie służby. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych A. G. zarzucił organowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sytuacji braku prawomocnie zakończonego postępowania karnego w sprawie zarzucanego mu czynu oraz przekroczenie granic uznania administracyjnego. Podniósł, że popełnienie przez niego czynu o znamionach przestępstwa, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie jest oczywiste, dlatego też wniósł na podstawie art. 135 K.p.a. o wstrzymanie wykonania ww. rozkazu personalnego oraz o jego uchylenie w całości do momentu prawomocnego werdyktu w sprawie karnej. Poinformował ponadto, że z dniem [...] lutego 2012 r., z uwagi na jego stan zdrowia, śledztwo prowadzone przez prokuratora zostało zawieszone. Podkreślił też, że nie skorzystał z prawa czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym ze względu na stan zdrowia, co udokumentował zaświadczeniami oraz zwolnieniami lekarskimi obejmującymi okres od wypadku do dnia złożenia odwołania. W konkluzji stwierdził, że sankcja zwolnienia go ze służby w Policji była przedwczesna i zbyt daleko idąca. Minister Spraw Wewnętrznych, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że przesłankami wskazanymi przez organ I instancji do skorzystania z możliwości przewidzianej art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji było popełnienie czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego oraz uznanie popełnienia tego czynu za oczywiste i uniemożliwiające pozostawanie policjanta w służbie. Powołując się na treści postanowienia o przedstawieniu [...] A. G. zarzutów organ podniósł, że niefrasobliwość i lekceważący stosunek do prawa, przejawiający się kierowaniem samochodem osobowym w stanie nietrzeźwym, a tym samym powodowanie zagrożenia, również dla innych osób i to przez funkcjonariusza powołanego, między innymi, do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, stanowi w sposób oczywisty powód uzasadniający dokonanie rozstrzygnięcia zmierzającego do natychmiastowego wyeliminowania go ze służby. Przedstawione przez A. G. argumenty dotyczące niewydania dotychczas wyroku w toczącym się postępowaniu karnym i związanej z tym przedwczesności sporządzenia zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji, organ odwoławczy uznał za chybione podkreślając, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji od wydania prawomocnego wyroku w sprawie uznającego winnym popełnienia zarzucanego przestępstwa. Takie sytuacje zostały wyodrębnione w innych przepisach zawierających przesłanki do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji (art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2 ww. ustawy). Odnośnie natomiast zarzutu strony, że nie uczestniczyła w przedmiotowym postępowaniu organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do złamania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które miałoby wpływ na ostateczny wynik postępowania, gdyż strona, składając w ustawowym terminie środek zaskarżenia, skorzystała z przysługującego jej prawa do czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania zainteresowany mógł natomiast odnieść się do argumentów organu administracyjnego, wejść w polemikę oraz przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy za niezasadne uznał też żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego podkreślając, że nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne, gdyż uwzględniało ważny interes społeczny wyrażający się koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem i jak najszybsze odsunięcie go od możliwości wykonywania czynności służbowych. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G. zarzucił organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7 i art. 11 K.p.a., a także art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż dokonano błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, gdyż Minister Spraw Wewnętrznych niewłaściwie zastosował przesłanki wskazane ww. przepisie w stosunku do osoby skarżącego. Podkreślił, że ustawa nie definiuje pojęcia oczywistości popełniania czynu zabronionego, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, gdyż każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy. Nie może wynikać tylko z przekonania organu prowadzącego postępowanie służbowe, podczas gdy organ prowadzący postępowanie karne nie ma tej pewności, w szczególności jeżeli uznaje za konieczne przeprowadzenie szeregu dowodów w postępowaniu. W przedmiotowym postępowaniu z pewnością nie można natomiast stwierdzić, że zachodzi przesłanka "oczywistości" z uwagi na fakt, iż postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone. Dodatkowo do relegowania funkcjonariusza konieczne jest wykazanie przez organ, iż popełnienie przestępstwa uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie. W ocenie skarżącego, także i ta przesłanka nie została spełniona, co stanowi rażące naruszenie art. 11 K.p.a. zobowiązującego organ do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Skarżący zaznaczył też, że decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby, oparta na art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ może wydać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby, kiedy w ocenie przełożonego zostały spełnione zawarte w tym przepisie przesłanki. Jednocześnie, dokonując wyboru właściwego trybu rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego, organ Policji powinien kierować się dyspozycją art. 7 K.p.a., a więc powinien załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. W analizowanym przypadku organ wydał natomiast decyzję z pominięciem słusznego interesu strony, gdyż wątpliwe okoliczności zdarzenia oraz przebieg postępowania przygotowawczego nie dają gwarancji "oczywistości" popełnienia czynu, a tym samym wydalenie ze służby jest działaniem zbyt daleko idącym na tym etapie postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80K.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. Skarżący podnosząc zarzut pozbawienia go czynnego udziału w postępowaniu, nie przedstawił natomiast jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że powyższe uchybienie ze strony organu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym podkreślić, że skarżący został poinformowany przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby oraz pouczony o przysługujących mu uprawnieniach w toku tego postępowania, a także skorzystał z przysługującego mu prawa złożenia środka odwoławczego od decyzji I instancji. Niezrozumiały dla Sądu jest natomiast podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a., gdyż przepis ten dotyczy obligatoryjnego zawieszenia postępowania w razie śmierci strony lub jednej ze stron. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Dodatkowy wymóg do zastosowania wyżej wymienionej podstawy zwolnienia, określa przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z analizy art. 41 i art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że poszczególne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby, ustawodawca wiąże z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o przyjęcie w szeregi Policji. Fakultatywna decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy, związana jest z utratą przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. Niewątpliwie celem omawianego przepisu jest usunięcie z Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tych czynów wskazuje na popełnienie ich z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. W interesie tak państwa, jak i jego obywateli, leży bowiem jak najszybsze usunięcie z Policji takich funkcjonariuszy, a zatem działanie właściwych organów Policji na tej podstawie służby ochronie interesu publicznego. Należy przy tym zwrócić uwagę, że szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Istotne znaczenie ma w praworządnym państwie umożliwienie skutecznego wykonywania przez Policję zadań z zakresu bezpieczeństwa państwa i jego obywateli. Publiczny wymiar Policji powoduje też, że w znaczącym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Z tego właśnie względu wymagania w stosunku do policjantów muszą być tak wysokie, by umacniały podstawy ich autorytetu. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu w postępowaniu karnym został postawiony zarzut, że w dniu [...] grudnia 2011 r. między godziną [...] a godziną [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,77 promila alkoholu etylowego we krwi pobranej o godz. [...] oraz 1,51 promila alkoholu etylowego we krwi pobranej o godz. [...]), prowadził w ruchu lądowym, tj. w W. przy ulicach [...], pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego marki [...] tj. że dopuścił się czynu z art. 178a § 1 K.k. W ocenie Sądu w świetle zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego organ miał podstawy aby stwierdzić, iż oczywistość popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Potwierdzeniem tego są notatki urzędowe z przebiegu zdarzenia w dniu [...] grudnia 2011 r. sporządzone przez funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji [...] W. S., telegram nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. skierowany do Dyżurnego Komendy [...] Policji, a także protokoły z pobrania krwi oraz sprawozdania z przeprowadzonych badań krwi A. G. Należy jednocześnie podkreślić, że przedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone było w sprawie zwolnienia policjanta ze służby, a nie w sprawie karnej, w której istotą jest postawienie zarzutu popełnienia określonych czynów. Z tego to powodu, inne kwestie niż waga dowodów świadczących o popełnieniu przez skarżącego zarzucanego mu czynu, czy kwestia udowodnienia winny skarżącego, były oceniane w niniejszym postępowaniu przez organy administracji publicznej. Do kompetencji tych organów nie należało badanie wagi dowodów świadczących o tym, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, ani też określanie stopnia winny skarżącego. Rolą organów administracji publicznej było jedynie ustalenie, czy w stosunku do policjanta spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, uzasadniające zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Kontrola sądowa aktu administracyjnego o charakterze uznaniowym ograniczona jest zaś do zbadania, czy orzeczenie takie nie nosi znamion dowolności organu. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, w tym - względów celowości, czy słuszności. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji nie przekroczyły granic swobodnego uznania w zakresie ustalenia w oparciu o dokonaną ocenę materiału dowodowego, czy popełnienie zarzucanego skarżącemu czynu nosi znamiona oczywistości, a swoje stanowisko w tej sprawie należycie umotywowały i uzasadniły odwołując się do dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Należy przy tym podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt K 35/06 (LEX nr 425886), w którym badał m. in. konstytucyjność przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwrócił uwagę, że najczęściej decyzja przełożonych policjantów o zwolnieniu w oparciu o ten przepis związana była z naruszeniem zakazu prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego oraz z naruszeniem zasad bezpieczeństwa lub spowodowaniem niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Trybunał zaznaczył przy tym, że są to czyny wypełniające znamiona przestępstw, w wypadku których można zasadnie twierdzić, że nie jest możliwe dalsze pełnienie służby przez policjanta, który je popełnił. Ponadto w wypadku wskazanych czynów już pierwsze podjęte czynności - na etapie przed formalnym wszczęciem postępowania karnego, dostarczać mogą niebudzących wątpliwości dowodów dotyczących nie tylko faktu ich popełnienia, ale także osoby sprawcy. Mając powyższe uwagi na względzie Sąd podzielił stanowisko organów, że charakter czynu, którego dopuścił się skarżący uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Charakter czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. jakiego dopuścił się skarżący, a który zawsze popełniony zostaje z winy umyślnej, w opinii społecznej postrzegany jest bowiem jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowaniu, popełniony z niskich pobudek, a to uzasadnia przyjęcie, iż skarżący utracił wymóg nieposzlakowanej opinii, niezbędny do bycia funkcjonariuszem Policji. Stąd też trafnie uznały organy Policji, że powyższe okoliczności dają podstawy do wnioskowania o braku możliwości pozostawania skarżącego w Policji. Nie ulega również wątpliwości, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy Głównej Policji w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. poinformował bowiem organ, iż Zarząd nie wnosi uwag do stanowiska strony służbowej dotyczącego zwolnienia [...]. A. G. ze służby w Policji. Organy, podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, wbrew zarzutom skargi wyjaśniły też, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Policji, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię. Stąd też za nieuzasadnione należy uznać podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 11 K.p.a. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.